| تبليغات | X |
شاید با دیدن این عکسها بیشترین موردی که به چشم آید خشک بودن کارون باشد، ولی در کنار لایروبی نشدن، انتقال آب سرشاخه ها، ساخت چندین سد، و خشکسالی، کارون از آلودگیهای شهری نیز رنج میبرد. به ویژه کلانشهر اهواز که یک سوم جمعیت استان خوزستان را در خود جای داده است و روزانه ده ها متر مکعب پساب کارخانجات و شهر را در کارون میریزد، و هیچ برنامه اجرایی و اثر گذاری برای پاکسازی و درمان کارون ندارد. اگر کاری انجام نشود، کارونی که ما برای آیندگان به ارث خواهیم گذاشت کوچکترین همسانیی با کارونی که نیاکان ما برایمان به ارث گذاشتند نخواهد داشت، افسوس... پشت اداره کل پست استان خوزستان، افزون بر انباشت گل و لای و پدید آمدن چند جزیره کوچک، آلودگی به مواد شیمیایی سیاه رنگی نیز دیده میشود. 2 کیلومتر دورتر، در کنار پل کیانپارس، باز هم همان آلایندههای شیمیایی سیاه رنگ در آب دیده میشوند. زباله های شهری مانند ظروف یکبار مصرف، به همراه لجن، در کنار تنها هتل چهار ستاره شهر اهواز، آیا سیمای شایسته ای از شهر را به میهمانان داخلی و خارجی هتل نشان میدهد؟ همان جا، به همراه چشم انداز جزیرههای کوچک و بزرگی که سر از آب بیرون آورده و مانند دوره ژوراسیک به حال خود رها شده اند. کارون یکی از کهنترین میراث طبیعی ماست، و چنین حال زار و پریشانی هرگز شایسته او و وارثان کنونی آن نیست؛ با امید آنکه مسئولین، به ویژه سازمان آب و برق خوزستان، به عنوان نهاد مسئول رودخانه کارون، برنامه ای ملی برای درمان و نگاهداری کارون بیاندیشد.رودخانه کارون، یکی از کهنترین رگهای خلیج همیشه پارس است؛ بزرگترین رودخانه ایران زمین، کارون خروشان، از هشت هزار سال پیش تا کنون میزبان مردمانی گوناگون از سراسر گیتی پهناور بوده است، ولی پس از چندین هزار سال، اکنون برای نخستین بار کارون دیگر خروشان نیست. کارون خسته و بیمار است، کارون میهمانان خوبی ندارد، رودخانه ای که از کوه های استوار زاگرس تا آبهای درخشان خلیج پارس جاریست در راه سه میلیون نفر میهمان دارد، در پنج شهر، و دروغ نیست اگر بگوییم هیچکدام از آنان برای کارون دل نمیسوزانند، هنگامی که آن را اینچنین زار و پریشان میبینند.
+ نوشته شده در Sat 6 Jun 2009ساعت 11:57 AM توسط میثاق آزاد |
