امروز ایران به تو نیاز داره فردا خیلی دیره

۱- جریان حامی سیاست آمریکا (یانکوفیل) در ایران، مهدی بازرگان، یدالله سمایی و باند ابراهیم یزدی

۲- جریان حامی سیاست انگلیس (انگلوفیل) در ایران، علی شریعتی و تمام اهل عمامه های مزدور انگلیس

۳- جریان حامی منافع روسیه کمونیسم (روسوفیل) در ایران، سید محمود طالقانی پسر عموی جلال آل احمد و پدرخواندة مجاهدین خلق

البته باید اشاره شود که طالقانی به فرمان انگلیس در اردیبهشت ۱۳۴۰ با همراهی دوستان فراماسون خود نهضت آزادی را نیز علم کرده بود و او گفته بود : طبق آیة ۹۵ از سورة النساء همه مسلمانان را دعوت به جهاد برای رضای خدا میکنم و ادامه میدهد که ما مسلمان و پیرو راه مصدق (فراماسون انگلوفیل) هستیم.

این سه جریان مزدور استعمار جهانی پایه و اساس فرقه مجاهدین خلق را به دستور انگلیس بنا نهادند. اولین عضوگیری این سازمان از دانشجویان دانشگاه به عمل آمد و تعداد آنها شش نفر بود : ۱- محمد حنیف نژاد ۲- سعید محسن ۳- محمود عسگری زاده ۴- رسول مشکین فره ۵- علی اصغر بدیعی زادگان ۶- احمد رضایی.

این سازمان تروریستی مخوف ضد ایرانی برای آن بوجود آمد که همواره اپوزیسیون حکومت های دست نشانده باقی بماند و در این روند استراتژیک منافع استعمارگران را حفظ نماید. این فرقه از بدو تأسیس بازیچة دست سیاستگزاران انگلیس بوده است و به ناچار روس و آمریکا نیز از آن حمایت کرده اند. همانگونه که همگان شاهد هستند عملکرد این گروه از ابتدا تروریستی و ضد منافع ملت ایران بوده است.

- تفکر مذهبی بنیادگرای این فرقه از گروه تروریستی اخوان المسلمین سرچشمه گرفته است و به همین دلیل در لیست جهانی گروه ها، در یکی از شاخه های اخوان المسلمین جای دارد.

- تفکر کمونیستی آن از حزب توده سرچشمه گرفته است که این حزب ضد ایرانی توسط انگلیس بوجود آمد (همانگونه که قبلاً اشاره شده پروژة انقلاب روسیه توسط انگلیس طرح ریزی و به اجرا درآمد و از آن زمان سازمان ها و گروه های چپگرا در اروپا۷ چین و روسیه همگی انگلیسی بودند).

در کنار این دو تفکر گاهی هم در شرایط زمانی و مکانی سیاسی اجتماعی ایران افکار اصلاح طلبانة مزورانة جبهت ملی مصدقی و نهضت آزادی به آن تزریق می شد و می شود. در اینجا باید اشاره شود که مصدق فراماسون انگلوفیل که پس از ملی کردن نفت میلیون ها پوند به منافع ایران خسارت وارد آورد، همة بدهی های شرکت نفت ایران و انگلیس به دولت ایران را بخشید و نیز همة شرکت های تابعه در کشورهای دیگر از جمله مکزیک، ونزوئلا، کویت، بحرین و ... که دولت ایران در آن سهیم بود را در اختیار انگلیس قرار داد و به علاوه خسارت نقض قرارداد را هم دولت ایران مجبور شد بپردازد. مأموریت این فرد مزدور را برای ملی کردن صنعت نفت اکنون در می یابیم.

اکنون نیز استعمار از فسیل مصدق برای همبستگی همة مزدوران خود استفاده می کند و پیوندی است مابین مجاهدین خلق، جمهوری اسلامی، ملی مذهبی ها، جبهة ملی، نهضت آزادی، حزب توده، چریک های اکثریت و ... . در اینجا باید اشاره شود که رهبران همة این گروه ها و حاکمان کنونی ایران همگی در شبکه های فراماسونری جهانی عضویت دارند که توسط انگلیس اداره می شوند.

حکومت شاه در ۲۲ ژانویه ۱۹۶۶ از بوجود آمدن فرقه مارکسیست های مذهبی مجاهدین خلق در ایران با اطلاع می شود و تعدادی از آنها دستگیر و بعد آزاد می شوند. در همین سال در گروه دوم دانشجویان، مسعود رجوی به عضویت فرقه در می آید، مسعود رجوی در سال ۱۹۴۸ در طبس متولد شد و بعد برای ادامة تحصیل به تهران می آید و در آنجا در دام فراماسون های انگلیسی می افتد و از روی جوانی و نادانی مجذوب آنها می شود و در این فرقه از افکار شریعتی پیروی می کند (علی شریعتی که اسلام مدرن و انقلابی را توصیه می کند در سال ۱۹۳۳ متولد شد و یکی از فراماسون های وابسته به لژ اسکاتلند بود و زمان شاه در انگلیس پناهنده می شود و در سال ۱۹۷۷ در لندن فوت می کند او در ایجاد فرقة مجاهدین خلق به انگلیسی ها کمک های فراوان می کند).

تا سال ۱۹۷۱ تعداد اعضای مجاهدین به ۲۰۰ نفر می رسد که از حقوق و مزایا برخوردار بودند. این اعضاء برای آموزش خرابکاری بطور زمانبندی شده به اردوگاه های فلسطین و لیبی فرستاده می شوند که هر دو این مناطق جزء مستعمرات انگلیس محسوب می شوند). در آن زمان انگلیس از اعضاء مجاهدین در جنگ مابین اردن و فلسطین استفاده می کند (سپتامبر سیاه).

در زمانی که انگلیس در صدد جدا کردن قانونی جزایر بحرین از ایران شد فعالیت تروریستی از قبیل بمب گذاری در ملأ عام، درگیری های مسلحانه با نیروهای دولتی و ترور مسئولان دولتی، شدت پیدا کرد. در این زمان دولت ایران در حال برنامه ریزی برای برگذاری جشن های ۲۵۰۰ سالة شاهنشاهی بود. انگلیس جو ایران و دولت ایران را در مرحلة بسیار حساس بین المللی قرار داد و به شاه و دولت ایران اعلام کرد که اگر جدایی بحرین در این زمان بطور قانونی امضاء نشود، جشن های ۲۵۰۰ ساله توسط تروریست های او به جهنم تبدیل خواهد شد. البته جدایی بحرین قبلاً توسط عوامل دولتی انگلیس مانند اردشیر زاهدی وزیر امور خارجه وقت زمینه سازی شده بود و او بود که لایحة جداسازی بحرین را آماده کرده و به مجلس برد تا امضاء شود. پس از امضاء جداسازی بحرین توسط پارلمان و دولت ایران، عملیات مجاهدین که برنامه ریزی شده بود تا در صورت عدم امضاء جداسازی با همکاری عوامل ستون پنجم انگلیس در دولت، جشن ها را به آتش بکشند باید متوقف می شد چرا که در این زمان انگلیس به خواستة خود رسیده بود و در نتیجه تعدادی از سران مجاهدین را به رژیم شاه تحویل می دهد.

در ۲۳ اوت ۱۹۷۱ مسعود رجوی همراه با ۱۳ نفر دیگر از تروریست های فرقه دستگیر می شوند. داستان از این قرار بود که یکی از اعضاء ساواک که در شبکة انگلیسی سازمان امنیت ایران مشغول بود، به عنوان نفوذی به عضویت مجاهدین در آمده بود، این مأمور که شاه مراد دلقانی نام داشت به عنوان یک توده ای به این فرقه نزدیک می شود و توسط ناصر صادق یکی از اعضاء فرقه که در صدد خرید اسلحه بود در سپتامبر ۱۹۷۰ وارد این فرقه می شود. دستگیری این ۱۴ تن از فرقة مجاهدین خلق در ۲۶ اوت ۱۹۷۱ منتشر می شود.

با نگاهی به تاریخ و عملکرد عوامل انگلیس در ایران پی می بریم که انگلیس همواره از عوامل خود در حکومت و مخالفان حکومت استفاده کرده تا با تهدید و تزویر و گمراه کردن میهن پرستان، ثروت و سرمایة میهن ما را به غارت ببرد. در طول تاریخ معاصر ایران، انگلیس با بستن قراردادهای جبری با ایران که توسط عوامل حکومتی و ضد حکومتی آن زمینه سازی شده بود تاکنون توانسته است ثروت و سرمایه و حتی قسمت هایی از خاک مقدس ایرانزمین را از میهن ما جدا سازد. در زمان حکومت اسلامی این غارت به حد نهایی خود رسیده است و منابع، ثروت و کنترل سیاست جهانی ایران در دست کمیسیون سه جانبة بین المللی است که توسط فراماسون های جهانی (انگلیسی) اداره می شود.

فرقة مجاهدین از ابتدا که برای دورة خرابکاری به فلسطین (مستعمره انگلیس) می رفتند تحت فرمان و کنترل یاسر عرفات (گروه فتاح) بودند. همانطور که ثابت شد گروه فتاح و یاسر عرفات همواره توسط انگلیس برای اجرای پروژه های بحرانزا که منافع انگلیس یعنی افزایش قیمت نفت، در دست گرفتن مخازن نفت و گاز منطقه، فروش اسلحه و تحت سلطة بیشتر درآوردن کشورهای خاور بزرگ در آن تأمین شده است.

بین سالهای ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۶ در اثر تضاد منافعی مابین آمریکا و انگلیس در ایران، تعدادی آمریکایی به دستور انگلیس و توسط فرقة تروریستی و مزدور مجاهدین خلق به قتل میرسند که تعدادی از آنها عبارتند از :

۱- Le Colonel Lewis .L. Hawkins  (۲ ژوئن ۱۹۷۳)

۲- Le Colonel Paul Schaeffer (۲۱ مه ۱۹۷۵)

۳- Le Colonel Jack Turner (۲۱ مه ۱۹۷۵)

۴- Donald Smith (۲۸ اوت ۱۹۷۶)

۵- Robert Krongrad (۲۸ اوت ۱۹۷۶)

۶- William .C. Cottrell (۲۸ اوت ۱۹۷۶)

دیگر عملیات تروریستی

در سال ۱۳۵۴ عده ای از افراد فرقه عقاید مذهبی را رها کرده و با توصیة لرد مسئول سازمان، سازمان جدیدی را به نام پیکار تشکیل می دهند و فقط از ایدئولوژی مارکسیست پیروی می کنند و خود را حامیان حکومت کارگری جهانی و به قدرت رسیدن پرولتاریا (کارگران) در جهان از جمله در ایران می دانند !

همانگونه که دیدیم در فاجعة ۵۷ در ایران تروریست های فرقة مجاهدین خلق به دستور انگلیس همراه با کماندوهای فلسطینی، نقش اساسی را در براندازی حکومت شاه داشتند. پس از فاجعة ۵۷ و سرنگونی شاه (که چگونگی آن و منافع سیاستگزاران جهانی و کمیسیون سه جانبه مورد بررسی قرار گرفته شده و در آینده نیز اشاراتی به آن خواهد شد) فرقة مجاهدین خلق با استفاده از فضای هرج و مرج آن زمان به سرعت رشد کرد و دسته دسته جوانان فریب خورده بودند که به این سازمان می پیوستند، مسعود رجوی تنها فرد باقیماندة این فرقه که همراه با طالقانی در زندان بودند آزاد می شوند (حکومت شاه به توصیة انگلیس و روسیه طالقانی و مسعود رجوی را اعدام نکرد) و کادر رهبری سازمان را به عهده می گیرند.

در این زمان برای کسب قدرت مطلقه در ایران مابین گروه های مزدور درگیری صورت می گیرد و مبارزة شدیدی بین آنها شروع می شود. انگلیس که قبلاً پروژة خود را برنامه ریزی کرده است و حکومت اسلامی را به رهبری آخوند خمینی تدارک دیده است و مأموریت مجاهدین را هم به عنوان اپوزیسیون ترسیم کرده است سناریوی انقلابی خود را ادامه می دهد. در این زمان که بنی صدر اولین ریاست جمهوری اسلامی با مجاهدین همکاری می کرده است و در صدد قبضه کردن قدرت مطلقه در ایران با کمک مجاهدین بود در ۲۱ ژوئن ۱۹۸۱ از مقام ریاست جمهوری کنار گذاشته می شود.

اوج گیری درگیری مسلحانه مجاهدین و شکست آنها در ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ بود که منجر به فرار و دستگیری بسیاری از رهبران اعضاء و هواداران این فرقه شد. برنامة جدیدی با برنامه ریزی انگلیس برای این فرقه شروع شد و آن ادارة اپوزیسیون اسلامی برای تراز کردن نیروی مثبت و منفی برای استمرار حکومت اسلامی بود.

توهمات درون سازمانی فرقه

مجاهدین خلق، مشی چریکی را که در رژیم پهلوی سرلوحه عمل خود قرار داده بودند، در فضای پس از انقلاب همچنان به عنوان خط مشی اصلی برگزیدند. در واقع این سازمان مانند چند گروه مسلح مارکسیست و مائوئیست، نسبت به فرمان تحویل سلاح ها سرپیچی نمود. با وجود آنکه این سازمان قبل از انقلاب، از طیف مارکسیست شده خود (سازمان پیکار بعدی) انتقاد می کرد اما عملاً مارکسیسم را مبنای ایدئولوژیک خود می دانست. تأکید عمده بر مفهوم « تکامل » با رویکرد داروینیسم اجتماعی و با پیش فرض های مبتنی بر ماتریالیسم تاریخی و ... از نشانه های دوگانگی مبنایی یا التقاط ایدئولوژیک سازمان مزبور بود.

سران مجاهدین خلق، نسبت به میزان توان و امکانات خود، همواره دچار نوعی توهم و خودشیفتگی بودند. برآوردهای ایشان نسبت به تشکیلاتشان، واقعیت را نشان نمی داد. در نتیجه این تحلیل، با سیاست تهدید و عداوت قهرآمیز همیشگی و با پیروی از رویه « همه یا هیچ » در انتظار تصرف کامل حاکمیت بودند. این واقعیت که برای سرنگونی حکومت اسلامی در ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ بر روی آراء میلیونی بنی صدر سرمایه گذاری کردند، نشانگر بی اطلاعی آنان از حمایت خمینی از بنی صدر بود، چرا که عمدة ارای بنی صدر، ناشی از آن بود که وی خود را پیرو « خط امام خمینی » نشان داده بود. مشروعیت بنی صدر نیز همانند مشروعیت دولت بازرگان، تبعی و نامستقل بود زیرا در باور عمومی آن زمان، خمینی تنها عنصر مشروعیت بخش نظام به شمار می رفت. پس از اتحاد کامل با بنی صدر، سازمان به وفور از امکانات مالی، امنیتی، اطلاعاتی و سیاسی ریاست جمهوری استفادة تشکیلاتی کرد. فرقة مزبور تصور می کرد پس از یک انقلاب میلیونی، خواهد توانست از طریق جنگ چریکی شهری، یک نظام سیاسی دارای مشروعیت همه جانبه را به چالش طلبد.

در روز ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ درگیری همه جانبه و مسلحانة مجاهدین با حزب الله صورت گرفت و مجاهدین شکست خوردند. بعد از برکناری بنی صدر از فرماندهی کل قوا توسط خمینی، مجاهدین خلق رسماً با صدور اطلاعیه ای از وی حمایت کرد و با تظاهرات پراکنده در بعضی نقاط کشور مقدمات شورش ۳۰ تیر را آماده ساخت. در روز ۳۰ تیر قرار بود در مجلس اسلامی عدم کفایت سیاسی بنی صدر امضاء شود و بنی صدر و مجاهدین این روز را روز شورش علیه حکومت خمینی اعلام نمودند.

عصر روز ۳۰ خرداد درگیری های وسیع و گسترده ای توسط دسته های مسلح سازمان مجاهدنی در سطح شهر تهران رخ داد و در بعضی از شهرستان ها نیز اقداماتی انجام شدو با صدور اطلاعیه سیاسی نظامی سازمان مجاهدین خلق از آن تاریخ این سازمان رسماً وارد جنگ مسلحانه با حکومت اسلامی شد.

فرقه تأکید بر ایدئولوژی مارکسیسم و اسلام راستین (بنیادگرا) و سابقة مبارزاتی (مزدوری) خود را پیشتاز نیروهای انقلابی و جایگزین (الترناتیو) اصلی حکومت اسلامی می داند و با بودجة بین المللی که توسط لردهای انگلیسی به آنها می رسد این فرقه توانست با حمایت تبلیغاتی و مالی استعمار بین المللی خود را به عنوان الترناتیو اصلی معرفی کند و اکنون نیز که پس از خیانت ها و اشتباهات غیرقابل گذشت این سازمان نسبت به ایران و ایرانی و حتی به خود اعضای فرقه، این سازمان محکوم به نابودی است و نه راه پیش دارد و نه راه پس.

بوجود آوردن فرقه مجاهدین خلق توسط انگلیس و روسیه و عوامل آمریکایی (انگلیسی) برای نابودی رژیم گذشته و استمرار حکومت اسلامی و به عنوان ستون پنجم در اپوزیسیون بوده است. با نابودی حکومت اسلامی مأموریت این فرقه نیز به پایان می رسد و مانند فرقه های دیگر تروریستی که تاریخ مصرف آن می گذرد (از جمله سومکا، فدائیان اسلام، حزب توده و ...) محکوم به نابودی است.

نزدیکی و همکاری مجاهدین با عبدالحسن بنی صدر نیز با برنامه ریزی انگلیس انجام گرفت و می بینیم که فرار آن دو از ایران به قصد پاریس با لباس مبدل از فرودگاه توسط بهمن (بهزاد) معزی خلبان شاه (یکی از عوامل انگلیس) بود که اکنون هم با حکومت اسلامی در ارتباط است.

بنی صدر و مسعود رجوی با لباس مبدل از فرودگاه خارج شده و توسط بهمن (بهزاد) معزی یکی از عوامل انگلیس که قبلاً خلبان شاه بود و شاه را نیز او از ایران خارج کرده بود، به پاریس می رسند.

بیشتر عضوگیری های مجاهدین خلق بعد از فاجعة ۵۷ صورت گرفت، قبل از آن مجموعاً ۱۵۰ عضو داشت در حالیکه در نیمه دوم سال ۱۳۵۹ هواداران و اعضای آن به چند برابر رسید. با همزمانی استعفای دولت مهندس بازرگان یکی از بنیانگذاران مجاهدین خلق و اشغال سفارت آمریکا توسط « دانشجویان خط امام » و عدم پذیرش کاندیدایی رجوی توسط خمینی برای انتخابات ریاست جمهوری در ژانویه ۱۹۸۰، مجاهدین بیشتر خود را کنار گود یافتند و برای مشروعیت دادن و سهیم کردن خود در ادارة مملکت به بنی صدر روی آوردند و او را با خود همراه کردند و به دلیل اینکه آرای بنی صدر در حقیقت آرای خمینی بود و هیچگونه پایگاه مردمی نداشت در مخالفت بنی صدر با خمینی مردم از او و مجاهدین حمایت نکردند و بنی صدر و رجوی مجبود به فرار از ایران شدند.

بعد از اخراج بنی صدر توسط خمینی از مقام ریاست جمهوری در ۲۱ ژوئن ۱۹۸۱ پیوندی مابین رجوی و بنی صدر صورت گرفت که این پیوند با ازدواج دختر بنی صدر و مسعود رجوی دو جانبه شد.

- در ابتدا شورای مقاومت ملی عبارت بود از بنی صدر، مسعود رجوی، قاسملو، هدایت متین دفتری (از فامیل های مصدق و فراماسون)

- فرقه مجاهدین پس از آن با کمک قاسملو در نوار مرزی کردستان ایران محلی برای تمرینات تروریستی و قرارگاه بوجود می آورند و تعدادی از افراد مجاهدین خلق نیز به آنجا فرستاده می شود که همزمان دولت عراق امنیت و حمایت آنها را تضمین می کند.

تشکیل شورای مقاومت ملی

در سال ۱۹۸۱ مسعود رجوی و بنی صدر پس از رسیدن به پاریس تصمیم می گیرند که مجموعه ای از افراد و گروه های مخالف و نزدیک به افکار خود (اسلامی و مارکسیست) را البته با توصیة لرد کرومیت گرد هم آورند و تشکیلاتی را به نام شورای مقاومت ملی پایه گذاری کنند و برای بازگشت به ایران و تصاحب قدرت فعالیت کنند.

این گروه ها و افراد، معمولاً عناصر انقلابی بودند که در پیروزی فاجعه ۵۷ نقش داشتند و به قول آنها اهل عمامه حاکمیت را از آنها ربوده و سر آنها بی کلاه مانده بود ولی در اصل چنین نبود. استعمار برای بقای حکومت اسلامی نیاز به یک اپوزیسیون ضد مردمی و تندرو و غیر دمکراتیک داشت تا بتواند حکومت ابلهانة اسلامی ضد ایرانی را استمرار دهد و در کنار آن ثروت و سرمایه های ایران را چپاول کند.

البته همة گروه ها و افراد که در ابتدا وارد شورا شدند همگی قانون اساسی ضد بشری و ضد ایرانی حکومت اسلامی را قبول داشتند ولی می خواستند که خود آنها مسئولان اول کشور شوند.

دستور کار این بود که شورا به قدرت برسد و مابین خود قدرت را تقسیم کنند. افراد و گروه هایی که به اصطلاح شورا را بوجود آوردند مانند دکتر ابوالحسن بنی صدر، مسعود رجوی،  (حزب دمکرات کردستان) و عده ای از شخصیت های مصدقی مذهبی). البته به دلیل اینکه این شورا بازیچه ای در دست انگلیس بیش نبود به زودی مشکل رهبری در شورا را پیش می آورد و شورا مقاومت به اصطلاح ملی از روزی که دکتر بنی صدر در ۲۴ مارس ۸۳ جدا می شود و بعد در ۱۴ آوریل حزب دمکرات کردستان جدا می شود و تعدادی از شخصیت های سوسیالیستی- مذهبی مصدقی هم در آن سال جدا می شوند و مسعود رجوی می ماند و حوضش.

در ۹ ژانویه ۱۹۸۳ طارق عزیز نخست وزیر عراق با مسعود رجوی در محل اقامت او در حوالی پاریس ملاقات می کند و با پیشنهاد کمک مالی در ازای خرابکاری در ارتش و جاسوسی و دادن اطلاعات نظامی ارتش ایران، پیوندی ناگسستنی مابین این دو صورت می گیرد. دکتر بنی صدر با این پیوند مخالفت می کند و در ۲۴ مارس همان سال از مسعود رجوی جدا می شود.

ولی مسعود همواره اسم شورای مقاومت ملی را نگه می دارد، چرا که می بیند مردم از نام فرقة مجاهدین خلق متنفرند و تعدادی از مجاهدین را به نام افراد منفرد وارد شورا می کند. مسعود رجوی در ژوئیه ۱۹۸۴ به علت عشق به مریم ابریشم چی که یک دختر هم داشت فیروزه بنی صدر را طلاق می دهد.

به هر حال بعد از جنایت ها و خیانت های مجاهدین بر مردم ایران و کردهای عراقی و حتی بر اعضای خود، در دوم مه سال ۲۰۰۲ اتحادیه اروپا، مجاهدین را در لیست تروریست ها قرار می دهد و آمریکا نیز در ۱۵ اوت ۲۰۰۳ این فرقه را به لیست مجاهدین می افزاید. ولی به دلیل سرویس دادن این فرقه در روند استعمار جهانی و سرکوب کردن کردهای عراقی و نابود کردن اپوزیسیون راستین ایرانی برای براندازی، همواره این سازمان توسط انگلیس (خانة لردها)، پارلمان اروپا، فرانسه و آمریکا حمایت مالی و معنوی می شود و از طرفی این سازمان نیز نقش خود را برای استمرار حکومت احشام در ایران به خوبی ایفا می کند.

طبق گزارش های رسیده از منابع سازمان پارس و شورای براندازی در ایران : مجاهدین خلق بازوی نامرعی استمرار حکومت اسلامی می باشد و خدمات ارزنده ای برای به قدرت رسیدن رفسنجانی کرده است و طبق اسناد و مدارکی که توسط این منابع بر ملا خواهد شد، رفسنجانی برای حذف عواملی که سر راه به قدرت رسیدن او بودند از فرقه مجاهدین استفاده می کند.

در ۲ تیرماه انفجار محل حزب جمهوری اسلامی که مجاهدین به گردن گرفتند، رفسنجانی ۵ دقیقه قبل از حادثه از محل خارج می شود و ۷۲ تن به قتل می رسند.

در ۹ شهریور ترور رجایی رئیس جمهور و باهنر نخست وزیر

البته نباید فراموش کرد که رفسنجانی همراه با مسعود رجوی و تعدادی دیگر از سران حکومت اسلامی و همچنین رضا پهلوی و فرح دیبا و مشاوران آنها همگی در لژهای فراماسونری جهانی وابسته به انگلیس عضویت دارند. بارها جلسات این لژ با حضور عوامل جمهوری اسلامی، مجاهدین خلق و سلطنت طلبان پهلوی چی در پاریس تشکیل گردیده است و اینان در واقع مثلث نابودی ملت ایران هستند.

فرقة مجاهدین خلق (ماکسیست های مذهبی) با مشاورت لردهای انگلیس توانایی عجیبی در نوسان و تغییر شیوه های خود دارند و برای اغفال مردم از هیچ نیرنگی رویگردان نیستند. چرخش های گوناگون در مواضع و عملکرد و همچنین باورهای پایه ای این فرقه نشان می دهد که تا چه حد خطرناک هستند و در منفعت طلبی و به قدرت رسیدن از هیچ خیانت و جنایتی رویگردان نیستند. این فرقه تنها تشکیلات به اصطلاح اپوزیسیون است که با خشونت با اعضای خود برخورد کرده است و با به کار بردن شیوه های پیچیدة شستشوی مغزی و همچنین زندانی، شکنجه و اعدام اعضاء خود که فقط نمی خواستند در مسیر قدرت طلبی و حاکمیت طلبی رهبران فرقه، در خیانت و جنایت آنها شریک باشند، گوی سبقت را از پولپوت و استالین بردند.

اعلام انقلاب ایدئولوژیک

اعلام انقلاب ایدئولوژیک برای توجیح ازدواج مریم ابریشم چی و مسعود رجوی بود. در ۸ فوریه ۱۹۸۲ در یک درگیری مسلحانه موسی خیابانی و همسر مسعود رجوی که در ایران بود کشته می شوند. مریم ابریشم جی همراه شوهر و دخترش به پاریس می آیند. البته نام خانوادگی مریم « عضدانلو » از فامیل قاجار است که تمام اعقاب آنها از مزدوران انگلیس می باشند و برای همین است که خانة لردهای انگلیسی مانند یک طفل معصوم از مجاهدین خلق حمایت می کند.

مریم ابتدا به عنوان کمک به فیروزه (همسر مسعود رجوی) در کارهای منزل وارد کار می شود و با او نیز در ظاهر دوست می شود ولی درباطن قصد و برنامه ریزی دیگری داشت. مریم رفته رفته خود را به مسعود نزدیک می کند و به گونه ای عمل می کند تا مسعود را به خود علاقمند کند و با رفتارش به مسعود می فهماند که تنها اوست که می تواند در کنار مسعود، او را در رسیدن به هدفش موفق گرداند. مریم ابریشم چی بزودری فیروزه را کنار زده و برای رسیدن به قدرت ما بین آنها اختلاف می اندازد و بیشتر اوقات خود را با مسعود در دفتر او می گذراند و حتی بسیاری از شب ها نه مسعود و نه مریم به خانة خودشان نمی روند و مشکلات خانوادگی روز به روز اوج می گیرد.

مریم به دلیل اینکه بسیار فرصت طلب و قدرت طلب بوده و هست، تنها راه رسیدن به مقام « زن شمارة یک مجاهدین » را نزدیکی و در نتیجه هم خوابگی با مسعود می بیند و برای همین بود که شوهر و بچة خود را فراموش می کند و مسعود را انتخاب می کند و با برنامه ریزی فیروزه را نیز کنار می زند و برای اینکه روابط ناسالم مسعود و مریم را موجه نشان دهند و این بی آبرویی را به خورد اعضای نادان و مزدور خود بدهند، با همیاری برنامه ریزان انگلیس (لرد کرومیت) پروژة انقلاب فرهنگی را اختراع می کنند.

در جراید مجاهد گفته شد که جدا شدن مسعود و فیروزه به علت اختلاف ایدئووژیک مابین بنی صدر و مسعود بوده است، در صورتی که عشقی که بین مسعود و مریم در آن زمان بوجود آمده بود (و اکنون وجود ندارد) باعث این بی آبرویی انقلابی شد. در این زمان نیز احمد ابریشم چی از مریم طلاق می گیرد، البته برای اینکه مسعود با احمد مشکلی پیدا نکند مسعود خواهر ۱۷ سالة موسی خیابانی (آذر) را به احمد ابریشم چی می دهد و در عوض زن او مریم ۳۳ ساله را مطالبه می کند. البته در این نقل و انتقال هم احمد برنده شد و در اینجا مسعود باخت و از این زمان شاهد سقوط شخصیتی و روانی او می باشیم.

در ۱۴ آوریل ۱۹۸۵ تحت پوشش انقلاب ایدئولوژیک یا اندیشه ای و در اصل نام انقلاب بی فرهنگی در فرقة مارکسیست های اسلامی روی می دهد. مسعود رجوی با مریم عضدانلو ازدواج انقلابی می کند. این سئوال پیش می آید که اعضاء کنونی فرقة مجاهدین خلق چگونه می توانند زنی را که به همسر و فرزندش خیانت کرده و برای به قدرت رسیدن، آنها را فدای جاه طلبی هایش نموده را چگونه به عنوان رهبر بپذیرد؟

جشن عروسی مریم و مسعود در ۲۰ ژوئن ۱۹۸۶ با شکوه هر چه بیشتر صورت گرفت و بیش از ۳۰۰ هزار فرانک خرج شد. مراسم ازدواج به عهدة شهرزاد صدر حاج سید جوادی دختر حاج سید جوادی (داستان هویدا) وزیر دادگستری بنی صدر صورت گرفت. در جشن عروسی مهدی یعقوبی و همسرش (اشرف ربیعی خواهرزن قبلی مسعود)، پوران بازرگان، تراب حق شناس که از اعضای اصلی و کمیتة مرکزی بودند مراسم را ترک می کنند ولی دیگران از جمله منوچهر هزار خانی، هدایت معین دفتری (نوة مصدق)، شیخ جلال گنجی، ناصر پاکدامن و حاج خلیل رضایی با قبول این پیوند و شرکت در مراسم کمیتة مرکزی را تشکیل می دهند.

در این مراسم ۷۰۰ نفر دعوت بودند که اکثراً کمونیست ها و عده ای از اعضای مجاهدین و تعدادی نیز فرانسوی بودند. عقد با مهریة قرآن، ستارة سرخ، آینه شمعدان، یک شاخه زیتون و یک دفترچه از اسامی کشته شدگان در درگیری های مختلف از زمان شاه تا خمینی صورت گرفت.

در این زمان یکی از مسئولان سازمان به نام علی زرکش به مخالفت با این انقلاب مسخرة ایدئولوژیک به پا می خیزد ولی توسط مسعود و مریم از فرقه اخراج شده و بعد هم به قتل می رسد.

به گفتة ابراهیم ذاکری مسئول سرویس اطلاعاتی مسعود رجوی بعد از به قتل رسیدن زرکش پست او را به مریم می دهند. پرویز یعقوبی نیز به دلیل مخالفت با رجوی بر می خیزد که او نیز اخراج می شود و مسعود شروع به آزار و شکنجة مخالفان این ازدواج می کند و تعدادی از آنها نیز کشته و ناپدید می گردند.

مسعود خدابنده که در اواخر سال ۱۹۷۰ وارد فرقة مجاهدین خلق شده و اکنون از آنها جدا شده است و در انگیس زندگی می کند می گوید:

« بعد از فرار مسعود رجوی و بنی صدر از ایران در سال ۱۹۸۱، تصمیم گرفته شد که یک ایستگاه رادیویی از اروپا خریداری شود و به ایران آورده شود. من به آلمان رفتم و در آنجا همراه با سعید شاهسنودی یک فرستندة ۳۸۰ کیلو وات خریداری کردیم و گفتیم که آنها را برای مجاهدین افغان که با روسیه می جنگند می خواهیم.

ما فرستنده را پس از تحویل و نقل و انتقالات مختلف به سردشت در کردستان ایران آوردیم. در آن زمان PDKI حزب دمکرات کردستان با ما همکاری داشت. در نتیجه ما هم به نفع حزب کردستان و هم به نفع مجاهدین خلق برنامه پخش می کردیم.

در سال ۱۹۸۳ من به پاریس فراخوانده شدم و محافظ و مراقب فیروزه بنی صدر که در آن زمان همسر مسعود رجوی بود، شدم. همزمان و هر روز من می بایست یک گزارش از ملاقات ها و گفتگوهای او با اشخاص مختلف به مریم ابریشم چی که در آن زمان منشی مخصوص مسعود رجوی بود، می دادم.

مریم بسیار باهوش، قدرت طلب و فرصت طلب بود. او رفته رفته به مسعود فهماند که تنها اوست که مسعود را درک می کند و خودش را روز به روز به او نزدیک تر و علاقمند تر نشان می داد و مسعود هم در خلأ خود بزرگ بینی بود و مریم می توانست این خلأ شخصیتی او را پر کند. »

ارتش رهایی بخش مسعود و مریم

در اوایل سال ۱۳۶۵ و در اوج دوران آشفتگی های سیاسی – استراتژیک سازمان، دست غیبی به یاری مسعود رجوی آمد، دولت ژاک شیراک، رجوی را به دلیل عدم توجه به قوانین داخلی و امنیتی کشور فرانسه از این کشور اخراج کرد. شورای ملی مقاومت در نشست ۲۳ اردیبهشت ماه ۶۵ خود طی بیانیه ای اعلام کرد که « برای خنثی کردن توطئه های دشمن از یک سو و پاسخ گویی به الزام های مرحلة جدید تدارک قیام از سوی دیگر، محل اقامت آقای مسعود رجوی مسئول شورا از اروپا به کشور عراق منتقل می شود. شورای مقاومت این انتقال را برای گسترش و سازماندهی نیروهای مسلح انقلاب نزدیک، امری لازم و آخرین گام برای عبور به خاک میهن  می داند ... ». به دنبال عزیمت مسعود رجوی از پاریس به بغداد، در همة امور سازمان تغییراتی ایجاد شد. این تغییرات در شیوة سازماندهی نیروها و جنگ برای سرنگون کردن حکومت اسلامی در نظر گرفته شده بود. در همین راستا، شیوة جنگ ها که پیش از آن پارتیزانی در کردستان و جنگ چریک شهری در شهرهای ایران بود، به شکل جنگ های گردانی در مناطق مرزی با ارتش و سپاه پاسداران ایران سازماندهی شد. ضمن اینکه این دوران مصادف بود با شدت گرفتن جنگ هشت ساله بین ایران و عراق.

با آغاز عملیات گردانی که تکامل جنگ های چریکی و پارتیزانی نامگذاری شد، استراتژی جنگ آزادیبخش در آذرماه ۱۳۶۵ پا گرفت. در این راستا چون این استراتژی در نهایت به سود طرف عراقی تمام می شد، سیل آموزش های نظامی، کمک های مادی، تسلیحاتی، پشتیبانی، لجستیکی، اطلاعاتی و سلاح های عراق به سمت سازمان مجاهدین خلق سرازیر شد.

هادی شمس حائری عضو سابق شورای مرکزی سازمان که خود تا سال ۱۳۷۰ در عراق با تشکیلات همکاری می کرد، دربارة حضور مسعود رجوی در عراق و تغییر استراتژی سازمان چنین نوشته است:

« در سال ۱۳۶۵ به دلیل پاره ای مسائل که بر ما معلوم نیست، و آن طور که مجاهدین می گویند در یک معاملة پنهانی بین فرانسه و رژیم جمهوری اسلامی، رجوی از فرانسه اخراج و به عراق عزیمت می کند. رجوی در درون روابط ادعا کرد که از مدت ها قبل قصد داشت که به عراق بیاید. (رجوی چند روز پس از ورودش به عراق از محل اقامتش در بغداد طی یک مکالمة تلفنی به نگارنده گفت که من مدت ها پیش می خواستم به عراق بیایم اما شرایط اجازه نمی داد) اما در روابط بیرونی چنین وانمود می کرد که دولت فرانسه در اثر زد و بندهای امپریالیستی و توطئة چریک های فدائی خلق، او را اخراج نموده و ناگزیر گشته به عراق بیاید. با آمدن رجوی به عراق که از روی ناچاری و اجبار بود، بار دیگر ماشین تحلیل سازمان به کار افتاد و طی نشست های متعدد این پرواز را پرواز سرنوشت ساز و نقطة عطف پر خیر و برکت برای « مقاومت » ایران برآورد کردند و گفتند « با آمدن رهبری به عراق ما اکنون در فاز سرنگونی (جمهوری اسلامی) قرار گرفته ایم ... » پس از چند ماه گفتند که « سازمان به این نتیجه رسیده که جنگ چریک شهری و فرماندهی از پشت خط تلفن، راست روی بوده و جوابگوی به میدان کشیدن عنصر اجتماعی و سرنگونی نیست و به منزلة عبور از سوراخ سوزن است و حالت میکرو دارد ... با آمدن « برادر » به عراق اوضاع دگرگون شده و ما در آستانة حاکمیت قرار گرفته ایم و لذا عملیات نظامی هم باید متناسب با این مرحله، یعنی ماکرو باشد. از طرف دیگر ما تا به حال از فرصت جنگ ایران و عراق، آنچنان که باید و شاید استفاده نکرده ایم و به آن بهای کافی نداده ایم. در صورتی که چنین موهبتی در کنار ما وجود دارد و ما می توانیم جنگ جبهه ای را با رژیم شروع کنیم ... » در اثبات و درستی خط تشکیل ارتش و اندر مزایا و برکات و تردید ناپذیری آن، چنان با شور و شوق و خوش باوری سخن می گفتند که گویا این آدم های آنها نبودند که در مورد خط و خطوط قبلی هم با همین اصرار و پافشاری، آنها را درست ترین می خواندند.

پژوهشگر نظامی « آنتونی کوردزمن » تجزیه و تحلیل دیگری را ارائه داد : « نتیجة نهایی اقدام فرانسه، در هر حال، دادن امکان دسترسی بسیار بیشتر رجوی به تسلیحات، امکانات آموزش در نزدیکی مرز و منابع مالی بیشتر بود. »

در تاریخ ۲۹ خرداد ۱۳۶۶، یک سال پس از استقرار کامل تشکیلات سازمان در عراق، پیام رجوی در آستانة ۳۰ خرداد مبنی بر اعلام تأسیس « ارتش آزادیبخش ملی » منتشر شد. بعدها روز ۳۰ خرداد به عنوان زمان تأسیس ارتش سازمان تثبیت شد و سازمان با پیوند دادن این موضوع به آغاز شورش مسلحانه علنی سازمان در سال ۶۰ تأکید داشت که استراتژی جدید در ادامة همان استراتژی خرداد ۶۰ شکل گرفته است.

با اعلام تشکیل ارتش آزادیبخش که با تبلیغات زیاد و اغراق آمیز در رسانه های گروهای منطقه و غرب مطرح شد، سازمان با کمک ارتش عراق، کمیت و کیفیت عملیات خود را شدت بخشید. شمس حائری که خود در آن زمان در داخل تشکیلات و به عنوان عضو شورای مرکزی از نزدیک ناظر وقایع بوده است، می نویسد :

« ارتش آزادیبخش آخرین استراتژی از نوع مسلحانه بود که به گل نشسته بود. تعداد نفرات این ارتش هرگز از دو هزار نفر (جز در مقطع عملیات فروغ جاویدان که از تمامی اروپا و آمریکا نیرو بسیج کرده بودند و عدة زیادی اسرای جنگی را نیز (با تهدید و تمطیع) در آن وارد نمودند و رقم نفرات را به شش هزار نفر رساندند)، تجاوز نکردند. سربازان مسعود و مریم (اصلاحاتی که به رزمندگان داده بودند) طی چند عملیات توانستند ضرباتی به رژیم بزنند و تعدادی از پاسداران و سربازان ایرانی را به اسارت بگیرند. در تمامی این عملیات، دیده بانی و توپخانه ارتش عراق به کمک ارتش آزادیبخش می آمدند و آنها تعیین می آمدند و آنها تعیین می کردند که از کدام نقطه باید حمله شود و اساساً بدون حمایت عراق عملیات غیر ممکن بود. این حملات از خاک دشمن و در بحبوحة جنگ ایران و عراق قبل از اینکه نتایج و دستاوردهای مثبت سیاسی داشته باشد، تأثیر منفی روی مردم گذاشت و به ضد خود تبدیل شد، و به علت نامشروع بودن نتوانست نیروهای نظامی و مردم ایران را به سوی خود جلب کند. این حملات اگرچه پیروزی های مقطعی و ناچیز نظامی در بر داشت، اما بهره های تبلیغاتی و سیاسی آن به جیب رژیم جمهوری اسلامی ریخته می شد.

آنچه که به نام ارتش آزادیبخش سازمان، در عرصة تبلیغات ارائه می شد، در واقع چیزی نبود جز بخشی از ارتش عراق، با این تفاوت که نفرات آن دارای ملیت عراقی نبودند و به زبان فارسی سخن می گفتند ولی در کنار نیروهای صدام علیه کشور سابق خود می جنگیدند. در طول جنگ هشت ساله، به دلایل مختلفی از جمله تحولات استراتژی و تاکتیک دو کشور و نوسانات وضعیت سیاسی و نظامی، مناطقی از خاک ایران و عراق مدتی توسط دیگری تصرف می شد و دست به دست می گشت.

عراق که در سال ۱۳۵۹ با ۱۲ لشگر به ایران حمله کرده بود، در سال ۱۳۶۶، ۵۰ لشگر مجهز و آموزش دیده به مصاف نیروهای حکومت اسلامی ایران آورد که ارتش کوچک سازمان در دل این مجموعه بزرگ وظیفه مشارکت در برخی عملیات ایذایی و صدمه زدن به واحدهای کوچک پراکنده نظامی ایران در مناطق مرزی را بر عهده داشت و چون نیروهای سازمان با پوشیدن لباس شبیه نیروهای ایرانی و سخن گفتن به زبان فارسی می توانستند عملیات فریب را در موارد زیادی اجرا کنند و تخلیة اطلاعاتی سریع اسرا را به انجام برسانند، به یگان ویژه ای با توانایی ها و کارکردهای اختصاصی در ارتش عراق، تبدیل شدند و به نوشتة کتاب منتشره از سوی مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ مثلاً در مناطق جنوبی « بیشترین تلاش منافقین در خطوط پدافندی ارتش ایران و با هدف گرفتن اسیر و تخلیه اطلاعاتی آنجا انجام می شد »

ارتش عراق برای بهره برداری های اطلاعاتی و جنگ روانی، در بعضی حملات پراکنده، نیروهای مجاهدین خلق را به کار می گرفت و گاه گروه هایی از آنها را در برخی مناطق متصرفی خود مستقر می کرد و تعدادی از ضربات معمول و متداول دوران جنگ را به نام سازمان ثبت می نمودند. در مواردی هم نیروهای سازمان در عملیات ایذایی علیه واحدهای کوچک و پراکنده مناطق جنگی، خود به تنهایی اقدام می کردند، که در این موارد هم پشتیبانی لازم اطلاعاتی و لجستیکی ارتش عراق کماکان وجود داشت. در چند روز مورد بخشی از غنائم جنگی متصرفی ارتش عراق و اسرای ایرانی در اختیار سازمان قرار می گرفت تا در تبلیغات رسانه ای، به نمایش گذاشته شوند و برای ارتش آزادیبخش سازمان هویت و عظمت و ابهت فراهم سازند.

در تبلیغات سازمان مانند سایر موارد، تصویر به شدت اغراق شده و خلاف واقعی از عملیات نظامی ارتش آزادیبخش ارائه می گردید که بر اساس آن، این ارتش کوچک توانسته بود ده ها هزار تن از نیروهای مسلح ایرانی را کشته و هزاران تن را اسیر کند !

شروع همکاری مسعود و صدام

زمانی که شورای مقاومت ملی با همراهی حزب دمکرات کردستان بوجود می آید، به دلیل روابط صمیمانه قاسملو با عراق، روابط مسعود با عراق نیز بسیار حسنه می شود. بعد از ملاقات مسعود و طارق عزیز در پاریس، مسعود مستقیماً بدون واسطة قاسملو با صدام وارد مذاکره شد و در سال ۱۹۸۳ او یک قرارداد صلح و همکاری با صدام امضاء می کند. در این زمان مجاهدین با همکاری حزب دمکرات کردستان و حمایت صدام یک قرارگاه نظامی در نوار مرزی داخل کردستان ایران احداث می کند و گوش به فرمان صدام با اجازة او فعالیت نظامی خود را به نفع مقاصد صدام شروع می کند.

پس از دو سال عملیات، حکومت اسلامی آنها را کنار می زند و مجاهدین خلق مجبود می شوند به کردستان عراق فرار کنند و در آنجا صدام در اختیار آنها قرارگاه های مختلفی می گذارد. مجاهدین خلق پس از امضای قرارداد بین مسعود و صدام، به صورت منابع اطلاعاتی و عملیاتی و ارتش غیر رسمی صدام در می آیند و برای انجام عملیات بیشتر در سال ۱۹۸۶، رجوی مرکز عملیات فرقت مجاهدین خلق را به داخل عراق منتقل می کند و در ژوئن ۱۹۸۷ با کمک ارتش صدام، ارتش رهایی بخش مسعود و مریم بوجود می آید و مریم فرمانده کل قوا می شود. به گفتة مسئولان فرقه، ارتش پنج هزار نفری داشتند که با آن قصد کنار زدن حکومت اسلامی و بدست گرفتن حکومت را داشتند. نباید فراموش کرد که مسعود رجوی و مریم با حکومت اسلامی و قانون اساسی آن هیچ تضادی ندارند و فقط به جای خامنه ای، مسعود رجوی و به جای احمدی نژاد مریم در ایران حاکم شوند، البته اگر مردم ایران اجازه دهند. دیدیم که صدام با ارتش ۳۰۰ هزار نفری خود حریف ارتش ایران که بعد از انقلاب نیز صدمات زیادی دیده بود، نشد. چگونه این ارتش کوچک که مسئولان آن می دانستند که از حمایت حتی یک درصد از مردم ایران بهره مند نیستند، می توانست حکومت اسلامی را کنار بزند.

البته برای مزدوران، اجرای فرامین اربابان خارجی مهم است بدون در نظر گرفتن واقعیت های آشکار. فرقة مجاهدین خلق که بازیچة دست سیاستگزاران بین المللی در صدر آن انگلیس می باشند، می بایست در سناریوی از پیش نوشتة آنها نقش خود را ایفا کنند و در روند اپوزیسیون سازی ستون پنجم برای استمرار حکومت اسلامی که آن نیز دست نشاندة استعمارگران است همراه با سلطنت طلب های پهلوی چی فعال باشند.

تعدادی از عملیات نظامی ارتش صدام به همراهی ارتش مریم رجوی

پس از ورود رجوی به عراق (خرداد ۱۳۶۵)، نیروهای نظامی فرقه که از سال ۱۳۶۱ به تدریج در کردستان عراق مستقر شده بودند و پس از فراخوانی اعضای فرقه، از داخل ایران، ترکیه و پاکستان و دادن آموزش نظامی به آنها در قرارگاه ها، سلسله عملیاتی را در طول نوار مرزی ایران با حمایت و پشتیبانی ارتش عراق علیه ارتش ایران در مناطقی مانند سردشت، دهلران، مریوان، سرپل ذهاب، جنوب باوند و ارتفاعات کرمانشاه به انجام رساندند

پس از اعلام تشکیل ارتش آزادیبخش در ۳۰ خرداد ۱۳۶۶ و کمک های بیشتر نظامی و مالی صدام، حملات چریکی به مرزهای ایران جای خود را به رویارویی منظم با ارتش ایران داد از جمله عملیات مهم :

۱- عملیات چهل چراغ:

به دستور صدام و با حمایت ارتش او، فرقة مجاهدین خلق (مارکسیست های اسلامی بنیادگرا) در ژوئن ۱۹۸۸ به عنوان عملیات چهل چراغ، پیشروی خود را به طرف مرز ایران شروع می کند. مریم و مسعود به سربازان فریب خورده نوید پیروزی را می دهند و اعلام می دارند که تا تهران خواهیم رفت. با حمایت ارتش عراق فرقه فقط می تواند وارد شهر مهران شود و پس از چند روز مقاومت مجبور به عقب نشینی می شود و به قرارگاه خود در عراق باز می گردد. در این پیشروی نیروی هوایی صدام، مهران و منطقه اطراف آن را بمباران می کند و توپخانة صدام راه را برای ارتش مریم و مسعود باز می کند.

سازمان پارس

فرزندان ایرانزمین، اکنون ما در شرایطی هستیم که بیم حملۀ نظامی و بمباران ایران توسط نیروهای خارجی می رود. شرایط بوجود آمده، نتیجۀ عملکرد ضد ایرانی حکومت جبار اسلامی در ایران می باشد.

فرزندان ایرانزمین، از شماست که بپاخیزید و وجود پلید این حکومت جانی را نابود سازید. سازمان پارس و شورای براندازی تنها به یاری شما میهن پرستان و مبارزان راه آزادی ایران می اندیشد و بدانید که همبستگی فرزندان ایرانزمین برای نابودی شیاطین مذهبی در ایران چنان نیرویی تدارک خواهد دید که همۀ دشمنان داخلی و خارجی ایرانزمین را نابود می سازد و با همیاری یکدیگر ایرانی آزاد، آباد و سرافراز را پایه گذاری خواهیم نمود. با نابودی حکومت ملایان و اهل عمامه، روابط سالم و احترام متقابل کشور ایران با جهان گشوده خواهد شد و صلح و آرامش، رفاه و شادی به منطقه باز خواهد گشت.

فرزندان ایرانزمین اکنون بسیاری از افراد سرشناس در اپوزیسیون توسط حکومت اسلامی با حمایت بیگانگان خریداری شده اند. چهره های سرشناسی که زمانی می پنداشتیم از میهن پرستان می باشند و در میدان و عرصۀ پیکار با اهریمن با ما صادق هستند، اکنون می بینیم که چه ارزان چوب حراج را به پیشینۀ مبهم خود و پیکر زخم خوردۀ میهن اهوراییمان زده اند.

اینچنین است که نبود یک اپوزیسیون متعهد و کاردان را به جز سازمان پارس و شورای براندازی در خارج به خوبی می توان احساس نمود.

در این لحظات حساس از تاریخ مملکتمان، دو راه برای مردم ایران باقی مانده است، نخست، حمایت از سازمان پارس و شورای براندازی برای نابودی حکومت جبار اسلامی در ایران که پس از آن آزادی، آبادی و سرافرازی به همۀ ایرانیان ارزانی داده خواهد شد و یا در انتظار ماندن و چشم به بیگانگان دوختن، برای ویرانی ایران و کشتار بیشتر هم میهنان و اسیر ماندن در دام اپوزیسیون ستون پنجم حکومت اسلامی و در نتیجه اضمحلال روزانۀ میهنمان را شاهد بودن.

عملکرد ضد میهنی اپوزیسیون ستون پنجم حکومت اسلامی و بسیاری از ایرانیان در خارج برای استمرار شیاطین مذهبی در ایران به حد نهایت رسیده است.

حمایت مستقیم و غیر مستقیم عناصر ضد ملی و میهنی و همچنین قلم به مزدان بی سر و پا، طماع و مفت خوران فرصت طلب، از حکومت ضد ایرانی اسلامی در ایران، تاکنون هستی سوز و بنیاد برافکن در پیروزی یک حرکت برانداز میهنی علیه دستاربندان حاکم در ایران بوده است.

اینان فناکنندگان غرور و عرق میهن پرستانۀ ایرانیان بوده اند و تا این هنگام عملکرد و سخنان نفرت انگیزشان علیه منافع و مصالح ملی – میهنی تنظیم گشته است. این عناصر یاری رسان استمرار ملایان پلید و خونخوار و بیگانه پرست ضد ایرانی بوده اند. این قلم به مزدان فرصت طلب در نقش نویسنده، کارشناسان سیاسی – فرهنگی، شاعران و هنرمندان و همچنین برنامه سازان رادیو و تلویزیون های به اصطلاح ایرانی و خارجی در نقش روشنفکران تاریک اندیش، ضربات ناجوانمردانه ای بر پیکر عزیز مام میهن وارد ساخته اند. این خمیرمایه های بی شرمی، پستی و رذالت در کمال ناجوانمردی در اختیار سوداگران و کارگزاران استعمار جهانی بوده اند و در تقویت و استمرار جلادان حیله گر، دزدان و جانیان حکومت اسلامی از هیچ خیانتی علیه فرزندان ایرانزمین رویگردان نبوده اند و آنان را برای منافع مادی و اقتصادی خود به دژخیمان ضد ایرانی سپرده اند تا قربانی فرصت طلبی ها و سودجویی های شخصی آنان گردند.

فرزندان ایرانزمین به خود آیید، ایران اهورایی و آیندۀ این مرز پرگهر به شما نیاز دارد، بپا خیزید و در کنار سازمان پارس و شورای براندازی وظیفۀ ملی و میهنی خود را در قبال کشورتان به پایان برسانید و با مبارزه و نبرد علیه اهریمن مذهبی و ملایان ضد ایرانی آنان را به زباله دان تاریخ بیافکنید.

فرزندان ایرانزمین وظیفۀ ما به عنوان نیروی اصلی و کارساز اپوزیسیون برای نابودی دشمنان ایرانزمین آن است که هرچه فراتر در خارج از مرزهای میهنمان به افشاگری خوی پلید و ضد انسانی این حکومت شیطانی بپردازیم و در رسوایی عناصر ستون پنجم و مزدوران حکومت اسلامی در اپوزیسیون فعال باشیم تا دیگر نتوانند به فرزندان راستین ایرانزمین ضربه وارد سازند و همچنین با اعلانات و افشاگری های بین المللی، استعمارگران جهانی را از مسیر تخریب فرهنگ و نهاد ملی مان خارج سازیم تا بتوانیم براندازی حکومت اسلامی را با همت فرزندان راستین و مبارز ایرانزمین میسر سازیم.

فرزندان مبارز ایرانزمین در داخل، با هر حربه ای که در توان دارید به جان و مال این دستاربندان و اهل عمامه های شرور و دغل کار ضد ایرانی، صدمه برسانید و تا نابودی کامل این اشرار اسلامی دمی آرام نگیرید.

فرزندان ایرانزمین بدانید که نفس پلید حکومت اسلامی با مشکلات عمیق داخلی و خارجی روبرو می باشد که آن نیز زاییدۀ بیست و نه سال جنایت، دزدی و نابود ساختن فرهنگ ایرانی می باشد. فرزندان ایرانزمین، شیرزنان و آزادمردان مبارز، برای روز قیام ملی که روز آزادی و رهایی ملت ستمدیدۀ ایران می باشد آماده شوید. فرزندان مبارز ایرانزمین این شما هستید که می بایست با رزم و پیکار و از خود گذشتگی بپا خیزید و در جهت نابودی و براندازی حکومت جبار ضد ایرانی چاره ساز باشید. فرزندان ایرانزمین به امید نیروهای خارجی و آزادسازی ایران توسط آنان نباشید که به سود منافع و مصالح و همچنین آزادی و استقلال ایران آینده نخواهد بود. فرزندان ایرانزمین با همیاری شما در کنار سازمان پارس و شورای براندازی، اضمحلال و نابودی ملایان جنایکار حاکم در ایران و در کل حکومت اشرار اسلامی ضد ایرانی قطعی می باشد ولی فراموش نکنید که نخستین شرط، این است که عاشق باشیم، عاشق میهنمان و عاشق ایران و ایرانی.

فرزندان ایرانزمین من آرمان نوری از شما انتظار دارم که در مسیر مهر و دوستی با یکدیگر، تنها به آزادی، آبادی و سرافرازی میهنتان بیاندایشید و چنین است که زمینه ساز همبستگی و خیزش قیام ملی را فراهم خواهید آورد و پس از آن رهایی میهنمان از چنگال اختاپوس مخوف ضد ایرانی عملی خواهد شد.

در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن                  شرط اول قدم آن است که عاشق باشی

جاوید ایران

دکتر آرمان نوری

B.P. 6593 -- 75065 Paris Cedex 02 –France – TEL : 0033(0)140266630

FAX: 0033(0)140266051 – Site Web: www.pars1.com -- www.armanemihani.com

info-Iran@aliceadsl.fr      ---       sazmanepars@aliceadsl.fr

چگونه اسلام « سكولار » شد

از زمانی كه شاپور بختیار در مقابل خمینی ایستاد و لزوم لائیك بودن حكومت را به همگان گوشزد كرد بیست سالی گذشت تا تجربهٌ حكومت اسلامی مردم ایران را به لزوم جدایی دین و دولت متقاعد ساخت. طبعاً این گرایش اساسی و درست كه جزء فراموش شده و به سرانجام نرسیدهٌ تجدد در ایران بود نمیتوانست از چشم اسلامگرایان پنهان بماند و گروه اخیر می بایست به دلیل خطری كه از آن برمیخاست در برابرش واكنش نشان میداد و برایش «مهار اسلامی» می ساخت.

این كار با استفادهٌ نابجا (از بابت علمی) ولی كارآمد (از بابت سیاسی) از بحث «سكولار شدن دین» ممكن گردید. این امر مدتهاست پذیرفته شده كه اگر دینی به امور دنیوی بپردازد و بخواهد حیات این جهانی مردم را خارج از حوزهٌ خاص مذهب سامان بدهد «سكولار» خواهد شد. این فرآیند در حكم دنیوی شدن و به تناسب فاصله گرفتنش از امور معنوی است. كسی كه برای دین اهمیت قائل باشد و بخواهد همین مفهوم را با استفاده از عبارتی آشنا و سنتی بیان كند احتمالاً در این مورد خواهد گفت كه «دین به دنیا آلوده شده» یا « دین نباید به دنیا آلوده گردد». تمامی بار منفی فرآیندی كه دین را دنیوی یا سكولار می كند و تقدس آنرا تحلیل می برد در این عبارات درج است ولی مقاله نویسان اسلامگرا و از جمله آنهایی كه نام روشنفكر اسلامی یا دینی بر خود نهاده اند، بسیار پذیرای فكر «سكولار» شدن اسلام شدند و این را هم به عنوان یكی از معجزات حكومت اسلامی به همگان عرضه نمودند و ادعا كردند كه اسلام نه تنها تمامی محاسن شرق و غرب را در عین پس زدن هر دو در خود جمع آورده است بلكه توانسته حتی سكولاریسم را هم به فهرست دستاوردهای فرهنگ پربركت اسلامی علاوه كند و از این بابت هم استغنای خویش را به جهانیان اثبات نماید. طبعاً این امر كه سكولار شدن از دید هر مذهبی عیب است و نه حسن از قلم افتاد چون فایدهٌ سیاسی مغشوش كردن اذهان و چنگ انداختن بر مفهوم سكولاریسم در شرایطی كه مردم طالب این كالا بودند بر معایب مذهبی این كار میچربید. بخصوص كه به هر صورت این معایب در نظر آنهایی كه درد دین دارند معنی داشت و این درد هم چنانكه میدانیم در فهرست دلمشغولی های اسلامگرایان در مرتبهٌ آخر قرار دارد.

دلیل اینكه صاحب شدن مفهوم سكولار برای اسلامگرایان ممكن بود و چنگ انداختن به لائیسیته برایشان مقدور نبود در تفاوت معنای لغوی این دو كلمه نبود، چون از این بابت تفاوتی بین آنها نیست، در سابقهٌ شكل گیری و شیوهٌ به كارگیری آنها بود و در نهایت در بار تاریخی شان. حال اینها  را از نظر بگذرانیم.

دو كاربرد

اول از همه اینكه «سكولار» بیشتر مفهوم علمی است و ابزار تحلیل در صورتیكه «لائیك» مفهوم سیاسی است و ابزار عمل. سكولار شدن (sécularisation) بیشتر برای نامیدن فرآیندی تاریخی مورد استفاده قرار میگیرد كه الزاماً ارادهٌ مشخصی آنرا رهبری نكرده است. لائیك كردن (laïcisation) در درجهٌ اول به پیامد مستقیم سیاستی خاص اطلاق میگردد كه بنا بر تعریف برخاسته از اراده ای مشخص است. همین تفاوت راه تردید و بازبینی را، چنانكه لازمهٌ مفاهیم علمی است، در اولی به مقدار زیاد باز میگذارد و فرصت میدهد تا در مقام فرض هم كه شده معانی مختلفی به طور همزمان به آن نسبت داده شود تا پس از بحث و تدقیق (كه در علوم انسانی به ندرت ختم میگردد) یكی از آنها بر دیگران برتری یابد. خلاصه اینكه وارد كردن برداشتی سست ولی به ظاهر در خور تأمل از سكولاریسم به حوزهٌ بحث نه فقط ممكن كه آسان است.

در مقابل، لائیسیته مفهومی است كه بیشترین بارش را از سیاست برداشته است و در درجهٌ اول ناظر است به عمل. به همین دلیل بحثهایی كه از دل آن زاده میگردد كمتر «معنایی» و بیشتر «اجرایی» است و امكان مخدوش كردن آنها با در میان آوردن تولیدات مشابه اسلامی كم است. در حقیقت همین وجه اجرایی روشن است كه امكان بافتن سخنان متناقض را حول مفهوم لائیسیته كم میكند. راجع به دمكراسی میتوان یاوه های بسیار سر هم كرد و در عالم خیال به اسلام یا هر چیز دیگری هم پیوندش زد. همه به یاد داریم كه سالها «دمكراسی خلقی» رقیب رسمی دمكراسی لیبرال بود و در سراسر جهان از جمله ایران طرفدارانی داشت كه از آن دیگری بهترش میشمردند. لیبرالیسم هم به همین ترتیب و تا حدی قابل سؤاستفاده است. می بینیم كه برخی از مقاله نویسان اسلامگرا گاه از اینكه شهرت «لیبرال» هم پیدا كنند چندان گریزان نیستند تا بلكه از بركت این «تهمت» حرفهایشان خریداری بیابد. در مورد لائیسیته این كار از دو مورد دیگر مشكل تر است. البته در این هر سه مورد معیاری نهایی در كار است كه به ما فرصت تشخیص سره از ناسره را میدهد. این معیار كتاب لغت نیست نگاه به واقعیت تاریخی دمكراسی و لیبرالیسم و لائیسیته و مقایسهٌ آنها با اجناس مشابه است ولی این عمل در مورد سومی سریعتر صورت میگیرد چون این كلمه بر خلاف «سكولار»، به كلاهبرداری تئوریك كمتر میدان می دهد و كار را زودتر به حوزهٌ عمل و مراجعه به مثالهای عینی سوق میدهد.

دو ریشهٌ تاریخی

دو كلمهٌ لائیك و سكولار به ترتیب بیشترین رواج را در زبانهای فرانسه و انگلیسی دارد ولی علاقه یا آشنایی بیش و كم به این دو فرهنگ برای انتخاب بین آنها دلیل خوبی نیست. باید به سابقهٌ تاریخی این دو مفهوم در فرانسه از یكسو و انگلستان و آمریكا از طرف دیگر توجه كرد. در این هر سه كشور تفكیك بین دین و دولت مدتهاست كه عملی شده است. در انگلستان ملكه یا پادشاه این كشور، بر خلاف آنچه که شهرت دارد رئیس مذهبی کلیسای آنگلیکن نیست و فقط انتصاب اسقفها را بر عهده دارد و در اینجا عم مثل امور دولتی غیرمسئول است. این را هم عجالتاً متذكر بشوم كه قسم خوردن ریاست جمهور آمریكا به انجیل در قانون اساسی آن كشور پایه ای ندارد و رسمی است كه خارج از آن و محض پرطمطراق كردن تشریفات مربوط به تحلیف ریاست جمهور صورت میگیرد.

به هر حال تفاوت در راهی است كه این سه كشور برای روشن كردن تكلیف دین در سیاست و رسیدن به وضعیت مطلوبی كه حقوق افراد معتقد (از هر مذهبی كه باشند) و غیر معتقد را محفوظ بدارد، طی كرده اند. مشكل آمریكا از ابتدا پیدا كردن راه حل برای همزیستی مسالمت آمیز پیروان مذاهب مختلف مسیحی و در درجهٌ اول شاخه های پروتستانتیسم بوده است و از آنجا كه دولت این كشور با مذهب مسلطی طرف نبوده كه اكثریت مردم تابع آن باشند، كارش بیشتر صورت حكمیت داشته است. البته در بعضی موارد (مثل مورد معروف مربوط به تدریس نظریات داروین) موضعگیری در برابر كل مذهبیان متعصب لازم بوده است و انجام هم شده، ولی در جمع تثبیت دولت در مقام داور نهایی (نه طرف دعوا) آنرا تا حد زیادی از مقابلهٌ مستقیم با نفوذ مذهب بی نیاز كرده است. در مورد انگلستان هم بریدن از كلیسای كاتولیك به قیمت جنگهای داخلی بسیار سختی انجام پذیرفت و در نهایت نه به جدایی دین و دولت بلكه به ایجاد كلیسای رسمی آنگلیكن انجامید كه بنا بر تعریف تابع دولت است. این امر پسروی دین از امور دولتی را تابعی كرد از تحول دمكراتیك خود دولت انگلستان كه طی چند قرن و به تدریج صورت پذیرفت. به عنوان مثال اشاره كنم كه اجبار قسم خوردن به انجیل یا هر كتاب مقدس دیگر در هنگام ادای شهادت در برابر دادگاه از قرن نوزدهم در انگلستان ورافتاده است.

و اما مورد فرانسه. اكثریت غالب مردم این كشور كه قرنها لقب «دختر ارشد كلیسای كاتولیك» را یدك میكشید، پیرو این مذهب هستند و ریشهٌ كلیسا در جامعهٌ فرانسه هم قدیم است و هم عمیق. سردمداران انقلاب 1789 گام در راه قطع كردن رابطهٌ دین و دولت گذاشتند ولی پس از روی كار آمدن ناپلئون و بخصوص بازگشت بوربون ها این رابطه دوباره برقرار گشت و در عمل حدود صد سال (تا تصویب قانون مربوط به جدایی دین و دولت در 1905) طول كشید تا بالاخره فرانسویان توانستند مشكلی را كه از انقلاب به این طرف در راه حلش كوشیده بودند بگشایند. این كشمكش طولانی كه طرفداران دخالت مذهب در سیاست و مخالفان آنرا در نبردی طولانی درگیر كرد، باعث گردید تا موضع مخالفت با اختلاط دین و دولت كه در این كشور نام «لائیسیته» گرفته است، قوامی بیاید كه در دیگر كشورهای اروپایی ندارد و سرمشق آنهایی بشود كه در اطراف و اكناف دنیا با دخالت مذهب در سیاست مبارزه میكنند. این نكته را هم یادآوری بكنم كه ارزش كار فرانسویان به هیچوجه در این نیست كه یكشبه راه درست را یافته اند و به دنیا عرضه اش كرده اند. در این است كه برای یافتن چارهٌ كار بسیار بیش از دیگران دچار مشكل و متقبل زحمت شده اند. همین باعث شده تا از یك طرف مسئله را از ورای بحثهای فراوان و جدلهای عقیدتی كه در بینشان صورت گرفته، به صورت نسبتاً پالوده  ای طرح نمایند و از طرف دیگر به دلیل تنوع موضع گیری ها و جستجوی راه حل قانونی مناسب كه در طول سالیان انجام شده، تجربیاتشان در این زمینه فراوانتر و برای دیگران قابل استفاده تر باشد. این بار تاریخی سنگین است كه وجه عملی كلمۀ لائیسیته را این اندازه برجسته كرده است و در عین حال سؤاستفاده از آن را مشكل نموده.

دو مذهب

طبعاً نكتهٌ آخری هم هست كه تابع همین تجربیات تاریخی است و این است كه لائیسیته در كشوری كاتولیك شكل گرفته است و سكولاریسم در كشورهای حوزۀ پروتستان. برای ایرانیان كه مذهب شیعه در كشورشان اكثریت مطلق دارد روشی كه در مورد اول به كار بسته شده قابل استفاده تر است. تفاوت اصلی كاتولیسیسم و پروتستانتیسم در وجود و عدم مرجع اعلایی است كه رأیش در امور مربوط به مذهب قاطع و فاصل باشد. تمركز اقتدار مذهبی در مذهب شیعه به تناسب تسنن بسیار زیاد است و تشیع، بر خلاف آنچه كه شهرت دارد، كلاً بسیار به كاتولیسیسم شبیه تر است تا به پروتستانتیسم. طرف شدن با مذهب مسلطی كه اختیار ادارهٌ امور آن نسبتاً متمركز است، بسیار مشكل تر است تا طرف بودن با چندین و چند دسته و گروه مذهبی كه نه توان اتحاد دارند و نه امكان تمركز. به همین دلیل لائیسیته كه روش قاطع تری برای ممانعت از دخالت مذهب در شعب مختلف حیات انسان و بخصوص سیاست است، بیشتر مناسب با وضعیت ایران و ایرانیان است. دولت آیندۀ ایران باید خودش حد و حدود تقدس را تعیین كند و نمی تواند این كار را به اهل مذهب وابگذارد یا فرصت بدهد كه مذهبیان با هم كشمكش كنند تا سر آخر به عنوان داور از هم جدایشان كند. پس زدن تشیع و اسلام از میدان سیاست و دیگر اموری که به آنها مربوط نیست شرط اولیۀ برقرار شدن عدالت در بین گرایش ها و بستگی های مذهبی گوناگون در ایران است. وقتی این كار صورت گرفت دولت خواهد توانست به ایفای نقش داور اكتفا كند، نه قبل از آن.

دو شبهه

تا اینجا در مورد محاسن و كارآیی لائیسیته گفتیم، چند كلمه ای هم راجع به شبهه هایی كه در باب آن وجود دارد بگوییم كه بسیاری را از اعتنای به این مفهوم و كارآیی آن در میدان مبارزه باز داشته است و باعث شده تا نیرویی كه باید دیر یا زود حول آن بسیج شود به كندی به سویش جلب گردد.

اولین آنها تصور ضدیت لائیسیته است با مذهب كه از بن نادرست است. لائیسیته ـ درست بر عكس ـ محكم ترین ضامن آزادی مذهبی است. در جایی كه دولت در امر مذهب دخالت كند و مذهبی را بر باقی مرجح بشمارد آزادی مذهبی همگان را سلب مینماید. البته تكلیف آنهایی كه تابع مذهب رسمی نیستند روشن است و حاجت به بحث و اثبات ندارد ولی این سؤال برای برخی پیش می آید كه چرا آزادی پیروان مذهب مسلط از دست میرود. از بین میرود چون آنها ناچار میگردند تا به شكل معین و محدودی از این مذهب گردن بگذارند. مثال بارز این امر ایران امروز است. درست است كه ایرانیان غیرمسلمان از این آزادی محروم شده اند ولی مسلمانان چطور؟ روشن است كه سنیان هم از این آزادی بهره ندارند ولی شیعیان چرا؟ در نهایت این گروه هم از آزادی مذهبی محروم است چون اعضایش ناچارند به تفسیر معینی از این مذهب گردن بگذارند. یعنی به اسلامی سیاسی كه كاملاً مطابق با منافع گروه حاكم باشد و خلاصه اینكه تحت لوای اسلام از حكومت موجود حرف شنوی كامل داشته باشند. این است نهایت اختلاط ریاست سیاسی و مذهبی : مقدس شمردن اطاعت از حكام و كفر شمردن سرپیچی از حكم آنها.

لائیسیته، مذهب ستیز نیست فقط روش قاطعی است برای كوتاه كردن دست مذهب از چیزهایی كه بر آنها حقی ندارد و در رأس همه سیاست. مكتبی می تواند مذهب ستیز باشد كه برای مذهب جانشینی عرضه كند. لائیسیته نه خود مدعی جایگزینی مذهب است و نه جایگزینی برای آن پیشنهاد می كند بلكه با ختم كردن درازدستی های مذهب فضایی مناسب و آزاد برای رشد سالم شعب مختلف حیات انسان فراهم می آورد و در عین حال حوزه ای را كه در جامعه به فعالیتهای مذهبی اختصاص دارد تابع قانون و صحنۀ آزادی می كند؛ نه می گذارد كسی تحت لوای مذهب زور بگوید نه كسی به این دلیل زور بشنود. معین كردن حوزۀ فعالیت دین در حقیقت كمك به پالایش آن از اموری است كه اصلاً ارتباطی با تقدس ندارد و زدن این رنگ بدانها فقط اسباب سوء استفادۀ گروهی معین را فراهم می آورد. بسیار مایۀ تعجب است در فرهنگی كه قرنهاست دوری جستن دین از امور دنیوی و آلوده نشدنش به دنیا را یكی از شاخص های سلامت آن شمرده است، لائیسیته به این دلیل كه مبلغ و مجری قاطع این كار است مردود شمرده شود. البته اهل مذهب بیشتر نگران آلوده شدن دین هستند ولی باید توجه داشت كه در این اختلاط نابجا دنیا هم به همان اندازه آلوده می شود كه دین و كسانی كه توجهشان بیشتر معطوف به دنیاست، یعنی اكثریت غالب مردم، اقلاً به همان اندازۀ آنهایی كه دلبستۀ دین هستند از حق شكایت برخوردارند.

و اما شبهۀ دوم كه عبارت است از ترس از لطمه زدن لائیسیته به اخلاق و رواج یافتن آنچه كه بی بندوباری می نامند. این امر هم تابعی است از همان شبهۀ مذهب ستیزی لائیسیته. برخی افراد مذهب را اصولاً مترادف اخلاق می گیرند و خاصیت اصلی مذهب را رواج و حفظ اخلاق در جامعه می شمرند و چون به خطا تصور می كنند لائیسیته یعنی مذهب ستیزی، آنرا سست كنندۀ پایۀ اخلاق به حساب می آورند. این تصور همانقدر كه رایج است نادرست هم هست. اخلاق اساساً با مذهب ارتباط ندارد و بخشی است از حیات انسان كه مذهب از دیرباز موفق به ضمیمه كردن آن به خود شده است و به آن رنگ تقدس زده. این باعث شده كه بعضی تا آنجا پیش بروند كه نه فقط اعتقاد مذهبی به طور عام بلكه پیروی از مذهب خود را مترادف تبعیت از اصول اخلاقی بشمرند و باقی مردم دنیا را از این حوزه بیرون به حساب بیاورند. لائیسیته دست مذهب را (چنانكه از سیاست) از اخلاق نیز كوتاه می كند و بر خلاف آنچه كه برخی ادعا می كنند نه فقط اخلاق مردم را سست نمی كند بلكه با این كار پایۀ اخلاق را تحكیم می نماید.

پیروی از اصول اخلاق بر سه انگیزه استوار است، به ترتیب اهمیت: وجدان فردی، سپس فشار اجتماعی و آخر از همه ترس از عقوبت اخروی. سهم اصلی مذهب در ترویج اخلاق همین آخری است یعنی ضعیف ترین عامل و تكیۀ لائیسیته در درجۀ اول به وجدان فردی است یعنی قوی ترین ضامن رفتار اخلاقی. اول از همه بگویم كه اگر دو انگیزۀ اول از بین برود از آخری كار چندانی ساخته نیست. علاوه بر این، تكیۀ یك جانبه بر این آخری آن دو دیگر را از پایه سست می كند و به جای تربیت وجدان فردی و اهمیت بخشیدن به حفظ آبروی اجتماعی، مردم را از مجازاتی می ترساند كه دیر و دور است و می شود بر سرش با اهل مذهب و از ورای آنها با خدا، هزار چانه زد. بد نكردن از ترس خدا شایستۀ آدمی نیست كه وجدان دارد و آن كسی تیشه به ریشۀ اخلاق می زند که هول آخرت را جایگزین وجدان می کند.

وضعیت فعلی جامعۀ ایران به بهترین شكل نشان می دهد كه تقویت یك جانبۀ عنصر مذهب چگونه اسباب سستی اخلاق را فراهم می آورد. هر كس در ایران هنوز مذهب را پایۀ اصلی اخلاق می شمرد كافی است نگاهی به وضعیت جامعه و از جمله رفتار روحانیان بیاندازد تا ببیند ارتباط این دو از چه قماش است. همین اوهام مربوط به مترادف بودن مذهب و اخلاق بود كه بسیاری از ایرانیان را كه طالب زدودن فساد از دستگاه حكومت بودند به دنبال خمینی و شعار «حكومت اسلامی» او كشاند و باعث شد تا در عمل همت و زحمت و فداكاری هایشان منتهی به روی كار آوردن فاسدترین نظامی شود كه ایران معاصر به خود دیده است. نظام اسلامی هم كه مثل هر حكومت فاسد، برای دوام آوردن محتاج جامعۀ فاسد است از بدو تولد جامعۀ ایران را روز به روز بیشتر به سوی فساد سوق داده است.

بسیج نیرو

آخرین حسن شعار لائیسیته توانش در بسیج نیرو است. این توان هنوز از قوه به فعل نیامده است، به دو رشته دلیل. یكی آشنایی محدود مردم ایران با این مفهوم، با بار تاریخیش و با توانش برای ختم كردن عمر حكومت اسلامی؛ دیگر تصورات نابجایی كه در باب آن در گوشه و كنار پیدا شده و صرفۀ حكومت هم در پراكندن آنهاست، تصوراتی از همان قماش كه از نظر گذراندیم.

این هر دو عامل گذراست و به همان تناسب كه آن آشنایی حاصل و این توهمات زدوده شود از عمر حكومت اسلامی كاسته خواهد شد. لائیسیته مثل هر اندیشه و فكر نوی یكسره و بی مقاومت راه خود را باز نمی كند ولی مثل هر فكر منطقی و هر چارۀ لازم بالاخره این راه را باز می كند. مسئله در این است كه هر چه آگاهی مردم به كارآیی این مفهوم سریع تر صورت بگیرد رهایی خودشان از چنگ حكومت اسلامی زودتر انجام خواهد گرفت.

در ابتدای قرن گذشته عبارت « مشروطه » كه ای بسا بیش از لائیسیتۀ امروز برای مردم ایران ناآشنا می نمود بیان آزادیخواهی آنان گشت و به آنها فرصت داد تا نه تنها بر استبداد قاجار بلكه بر نظام قدیم كشورداری ایران نقطۀ پایان بنهند. صاحب فكران آن دوران كه ما انقلاب مشروطیت را مدیون وطن خواهی و نواندیشی و شجاعت آنها هستیم، این كلمۀ بیگانه را كه ساختۀ تركان عثمانی بود، به ایران آوردند و از آن شعار اصلی انقلابی را ساختند كه ایران را به راه تجدد انداخت. لائیسیتۀ امروز همان نقشی را بازی می كند كه مشروطۀ دیروز. یكی تاریخ ایران را به سیر جهانگیر تجدد پیوند زد، دیگری فرصت تجدید عهد با تجدد را برای آنها فراهم خواهد آورد. یكی بر استبداد كهن نقطۀ پایان نهاد، دیگری عمر استبداد کهن نما را ختم خواهد كرد. یكی گام اول در راه دستیابی به نظام سیاسی مطلوب بود، باشد كه دومی گام نهایی این راه بشود.

در چنین رژیمی سخن از انتخابات، دهن کجی

به اصول و موازین انسانی است

دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب دانشگاههای ایران

چو ايران نباشد تن من مباد                                         بدين بوم و بر زنده يك تن مباد

ملت شريف ايران، در شرايط حساس كنوني كه بيم تهاجم نظامي به ايران با هدف استقرار يك رژيم دست نشانده خارجي مي رود، بر ما فرزندان ايرانزمين است كه مسئوليت شرايط حال را درك كنيم و با يك قيام ملي در روز ۱۸ تير و براندازي حكومت اسلامي بر سرنوشت خويش حاكم شويم و حق خود را از سياستهاي استعماري مذهبي و غيرمذهبي جهان بگيريم.

در ۱۸ تیر ۱۳۵۹ رزمندگان نیروی هوایی ارتش ایران (پایگاه شاهرخی) برای نابودی شیاطین مذهبی در ایران قیام نمودند ولی استعمارگران جهانی توسط حکومت اسلامی دست نشاندة خود، برای منافع اقتصادی و ایجاد جنگ در منطقه (جنگ ایران و عراق) بیش از ۱۱۵ نفر از خلبانان، چتربازان، توپچیان و افراد نیروهای ویژة ایران را به جرم شرکت در کودتا (نوژه) تیرباران کردند.

دومین قیام ۱۸ تیر در سال ۱۳۷۸ توسط دانشجویان رزمنده و آزادیخواه، حکومت جباران، دزدان و قاتلان اسلامی را تا لبة پرتگاه کشانید ولی باز هم دست استعمار و سیاست جهانی برای نجات اهریمنان و شیاطین اسلامی ضد ایرانی به یاری این نابخردان شتافت.

ملت غيور ايران، دولت هاي خارجي به فكر آزادي و دموكراسي و سرافرازي ملت ما نيستند. ما با همياري خودمان مي توانيم به آرمانهاي ميهني خود كه همان استقلال و آزادي و تماميت ارضي است دست يابيم و در اين مهم، حكومت جبار اسلامي دست نشانده جهان استعماري بايد نابود گردد و تنها راه، براندازي قهرآميز با يك قيام ملي همگاني خواهد بود.

ملت غيور ايران، آينده ايران و فرزندان آن سرزمين اهورائي به شما بستگي دارد و شما تاريخ سازان ايران فردا هستيد، شما مسئول و جوابگوي آيندگان خواهيد بود.

فرزندان ايرانزمين، با يك روز مبارزه، سرنوشت خود و فرزندان خود را تغيير دهيد و ايراني آزاد، آباد و سرافراز را پايه ريزي كنيد. خفت و خواري ايرانيان چه در داخل و چه در خارج بس است. با قيام خود، غرور و شرافت و حيثيت ايراني بودن را بازپس بگيريد و ايراني را در دنيا سرافراز نماييد.

فرزندان ايرانزمين ما ايراني هستيم و خون كورش و داريوش و سرداران مبارز ايراني كه در طي تاريخ همواره شرافت و آبروي ايراني را حفظ كرده اند، در رگ هاي ما جريان دارد. ما بايد به دشمنان ايرانزمين نشان دهيم كه هنوز شيران اين سرزمين اهورائي بيدارند و غرش كنان آماده هرگونه رزم براي آزادي و آبادي و سرافرازي اين سرزمين اهورايي هستند.

ملت شريف ايران، تنها با مبارزه قهرآميز مي توان از پس يك رژيم جنايتكار و آدمكش كه مورد حمايت خارجي است و تاكنون ميليونها تن از فرزندان اين آب و خاك را به قتل رسانيده است، برآمد.

فرزندان ايرانزمين تنها نابودي عوامل رژيم و جاسوسان آنها مي تواند قيام و رستاخير ملي را پيروز گرداند. مردم ايران بزدل نيستند و در جنگ عليه اهريمنان ضد ايراني پيروز خواهند شد و ايران اهورائي را نجات خواهند داد. ملت غيور ايران مي داند كه استقلال و حاكميت ما در گرو آزادي، آبادي و افتخار ايران است و تنها با نابودي حكومت اسلامي به آنها دست خواهد يافت. مردم ايران مي دانند كه تنها راه رهائي از استعمار بين المللي و حكومت اسلامي دست نشانده آن، يك قيام همگاني ملي ـ ميهني براي براندازي است.

فرزندان قهرمان و سلحشور ايرانزمين با همياري و همبستگي تمام اقشار ملت ايران، شيرزنان و آزادمردان، دانشجويان، دانش آموزان، معلمين، كارگران، پيشه وران، كسبه، بازاريان، كارمندان، كشاورزان در روز ۱۸ تير حكومت ضد ايران و ايراني ملايان را سرنگون خواهند كرد.

تداركات ۱۸ تير روز قيام ملي

۱- مكانهاي عملياتي خود را شناسايي كنيد.

۲- وسايل و تجهيزات و تسليحات لازم را تهيه نماييد.

۳- هسته هاي تبليغاتي و عملياتي ۳ تا ۵ نفره تأسيس كنيد.

۴- همه دانشجويان را آگاه كرده و آنها را در جريان آنچه در ۱۸ تير قرار است بگذرد، بگذاريد.

۵- جريان هاي خائن و وابسته به جناح هاي دولت را افشا كنيد.

۶- امنيت را از جاسوسان سلب، و عوامل اطلاعاتي رژيم را پاكسازي كنيد.

۷- از طريق تماس با رسانه هاي مختلف، با اشخاص و جرياناتي كه سعي دارند مبارزه را از سمت سرنگوني به سمت اهداف خائنانه ديگر ببرند، به شدت برخورد كنيد.

۸- با ورزش، آموزش و تمرينات چريكي، خود را براي خيزش همگاني ۱۸ تير و عمليات مربوط به آن آماده سازيد.

۹- از حالا در تمامي سطوح اجتماعي (خانواده، محله، مدارس) به آگاه سازي و دعوت به آماده سازي براي شركت در راهپيمايي قيام ملي ۱۸ تير اقدام نمائيد.

عمر استبداد در جامعه ما بسر آمده است. ما گوركنان پيكر متعفن حكومت اسلامي هستيم و آنرا براي هميشه با همه اجزايش به خاك خواهيم سپرد. زمان آزادي اين ملت شريف و ستم كشيده فرا رسيده است. خود را براي قيام ملي ۱۸ تير آماده سازيد. براي آزادي ايران جان ما در طبق اخلاص باد.

• از امسال روز ۱۸ تير روز قيام ملي، تعطيل عمومي اعلام خواهد شد. در اين روز هيچيك از ميهن پرستان در سر كار خود حاضر نخواهند شد.
• ارتش و سپاه و بسيج در اين حركت بيطرف خواهند بود و در نهايت از مردم شريف ايران حمايت خواهند كرد.
• نيروهاي مسلح ميهني ـ مردمي امنيت و حفاظت از مردم را به عهده خواهند گرفت و در صورت مقاومت سرسپردگان حكومت مي بايست با آنها بصورت خصمانه و قهرآميز مقابله شود.
• تجمع مردم ايران در خيابان هاي تمام شهرها بصورت ميليوني از ساعت ۹ صبح شروع مي شود و همه مردم در خيابانها و كوچه ها تجمع خواهند كرد.
• همه مردم بايد تداركات شخصي خويش را همراه داشته باشند از قبيل مواد غذايي، آب و سلاح از هر نوعي.
• بعد از تجمع ميليوني در خيابانها، شعارهاي براندازي داده خواهد شد و بعد با جنگ چريكي و پارتيزاني به مراكز حساس حمله كنيد و آنها را به تصرف خود درآوريد و مسئولاني براي آن مراكز تعيين كنيد.
• به زندانها هجوم برده زندانيان را آزاد كنيد.
• مراكز ارتباطي و صدا و سيما بايد فوراً به اشغال نيروهاي ميهني و مردمي درآيد و از دانشگاهها به عنوان پايگاههاي عملياتي براي تسخير هدفها استفاده شود.
• تسخير پايگاههاي نيروهاي سركوبگر حكومت، فتح مراكز و نهادهاي حكومتي، دستگيري و زنداني كردن عوامل و سرسپرده هاي حكومت به پيروزي ملت ايران منجر خواهد شد.
• مردم در هر محله و ناحيه از شهرهاي ايران مسئوليت عمليات و حفظ امنيت در محيط خويش را دارند و شوراهاي محلي كه از افراد خوشنام و ميهن پرست تشكيل خواهند شد، در چند روز اول بعد از براندازي، امنيت و آسايش را در كشور تضمين خواهند نمود.
• به مجرد خلع يد از حكومت اسلامي توسط مردم ايران، شوراي براندازي دولت موقت را با همراهي و همياري ملت قهرمان ايران تشكيل خواهد داد و شوراي رهبري كه از نمايندگان گروههاي ميهني و مردمي است كار خود را آغاز خواهد كرد و امنيت و فضاي باز سياسي را بمدت ۸ ماه الي يك سال به ايران باز خواهد گرداند و پس از آن انتخابات آزاد در ايران انجام خواهد گرفت.

فرزندان ایرانزمین خود را برای روز قیام ملی و براندازی حکومت جبار اسلامی آماده سازید

ملت مبارز ایرانزمین، تَن های ما با هم تنها نیستند

دکتر آرمان نوری

تیرماه 3746 جمشیدی  (1387)

 B.P. 6593 -- 75065 Paris Cedex 02 –France – TEL : 0033(0)140266630

FAX: 0033(0)140266051 – Site Web: www.pars1.com -- www.armanemihani.com

info-Iran@aliceadsl.fr      ---       sazmanepars@aliceadsl.fr

حکومت اسلامی در این ۲۹ سال حیات پلید خود، چون آیینۀ تمام نمای زشتکاران، زشت رویان، سیه کاران، سیه دلان، بداندیشان و بطور کلی دزدان و خیانتکاران ضد وطن، آنچه تباهی و ویرانی بود بر ما روا داشتند. از مردم ایران بویژه نسل جوان، انسانهایی تحقیر شده، تو سری خورده، مسخ شده، بی هویت و بی فردا ساخته اند. با شنیدن اینها هر میهن پرستی بی نهایت منقلب گشته و خشمگین میشود و اگر به عمق و ژرفای این فاجعه بیاندیشیم و از خون کورش و داریوش که در رگهای همۀ ما جریان دارد مدد بگیریم، تصمیمی بجز مبارزه و پیکار علیه متحجران مذهبی حاکم در میهن ما و نابودی آنها نخواهیم گرفت و چون لشگریان پارسی بر صفوف پلید دشمن یورش خواهیم برد. در این برزخ و منجلاب سرگردانی و تباهی، با داشتن راهنما و مدیر خردمند و دلسوزی چون دکتر آرمان نوری، این لشگر پارسی، دشمنان را نابود خواهد ساخت. رسالت و وظیفۀ هر ایرانی نبرد با استعمارگران داخلی و خارجی میباشد. در هر نبرد همسویی و اشتراک عملیاتی که از فرمانده ای خردمند و دلسوز سرچشمه میگیرد اساس پیروزی میباشد. هیچ تفکر و اندیشۀ ضد ملی، خواه مذهبی و غیر مذهبی نمیتواند در برابر آرمان ایرانگرایی تاب مقاومت آورد. مبارزات میهن پرستان ایرانی ریشه در خون و خاک و بستر فرهنگی ما ایرانیان دارد و اصل امکان هویتی ما، آرمان بزرگ ایرانی میباشد. خرد هدایت نیروهای خام و پروردۀ جامعه به تنگ آمدۀ ایرانی در جهت مبارزه ای واقعی در پیکاری عظیم علیه حکومت اسلامی، تنها در توان رهبری دکتر آرمان نوری یافت میگردد. اکنون در ایران در عرصۀ هرج و مرج تروریستهای اسلامی حاکم، اینترناسیونالیستهای مذهبی و ماتریالیستهای مزدور استعمار، در مقابل سوسیال ناسیونالیسم و آرمان خواهی ایرانی جبهه گرفته اند و پیکار عظیم به زودی آغاز میگردد. در این رزم، جوانان میهن پرست به خصوص دانشجویان با چنگ و دندان و حس و غریزۀ طبیعی دفاع از میهن و آرمان ایرانی، بر دشمنان تاخته و آنان را نابود می سازند. همسنگران اکنون ملت ما در استبداد، زجر و شکنجه، فقر، خفقان و سیه روزی استعمار مذهبی غوطه ور است. نوکران و مزدوران فرومایه که اهرم های انقلاب بوده اند و باعث استمرار و تحکیم آن شده اند، آنانی که جوانان میهن را قربانی منافع زودگذر مادی خود کرده اند، از بین خواهند رفت. اکنون جوانان ما در این حکومت متحجر، ساردین وار در محل هایی به نام کلاس جز شرعیات و اصول و فروع دین چیز دیگری یاد نمی گیرند و به آنچه هم شنیده و به خاطر سپرده می شود اعتقادی ندارند. در دانشگاه ها، قوانین ضد آزادی و ضد انسانی حاکم می باشد و مانع از یادگیری علم و صنعت و دانش که لازمۀ پیشرفت واقعی در جامعه می باشد می شود. فضای بستۀ مدارس و دانشگاه ها باعث می شود که جوانان از کشور بگریزند و برای تحصیل علوم و فنون جدید و ادامۀ زندگی به غرب رو بیاورند و با جو خفقان حاکم بر کشور هرگز به ایران باز نخواهند گشت. هر ماه تعداد زیادی از ایران به قول آخوندها « مدینۀ فاضله »، فرار می کنند. در ایران این میراث خوران انقلاب جهنمی با زور سرنیزه موجوداتی که پاسدار و بسیجی و حزب اللهی نامیده می شوند که تعدادشان هم به بیش از یک میلیون نفر نمی رسد، بر هفتاد و پنج میلیون ایرانی که از آن بیش از شصت و پنج درصد جوانان می باشند، حکومت می کنند.

تا کی ؟

تا زمانی که چرخ های فرسوده و زنگ زدۀ کارخانجاتی که به ده برابر قیمت روز به ایران وارد شده از کار بیافتند و صدها هزار کارگر دیگر بیکار شوند و کارفرماهای بیرحم آنها حقوق آنها را به حساب های خارج خود سرازیر کنند و به خارج بگریزند؟ و یا زمانی که دیگر نتوانیم بهای گندم و برنج وارداتی را که هر روز بیشتر می گردد، بپردازیم و فرزندان میهن گرسنه بمانند؟ و یا آن زمانی که از فرط فقر و بینوایی اکثر فرزندان میهن رو به اعتیاد و تن فروشی بیاورند؟ چنانکه می بینیم استعمارگران غارتگر اروپایی و آمریکایی خواسته اند ایران کاملاً به یک مملکت فقیر، عقب افتاده و متحجر تبدیل شود و بدون توسعه در تولید، به مصرف کننده ای عاجز تبدیل شود. همسنگران عزیز من نمی خواستم و نمی خواهم با بیان این حقایق، نمک بر زخم های التیام ناپذیر جامعه ای بپاشم که به جرم داشتن سرزمین پرگهر و زرخیز با مردمی اندیشمند محکوم به فناست و مردم آن ناچارند با شکم گرسنه بخوابند و با خفت و خواری و بی شرمی زندگی کنند. ملت ما گرفتار امراض مزمن و مهلک بی شماری می باشند و اکنون مشرف به مرگ هستند، ولی همسنگران، در کنار دکتر آرمان نوری، ما بر عوامل بدبختی و تباهی میهنمان غلبه خواهیم نمود. علاج این بیماری و نجات این بیمار به دست سازمان پارس و شورای براندازی میسر می باشد. بیاییم با آرمان بزرگ میهنی همسنگر شویم و سرزمین خویش را از چنگ امراض بزرگی چون حکومت اسلامی، ستون پنجم حکومتی در اپوزیسیون و حامیان بیگانۀ آنها یعنی استعمار جهانی نجات دهیم. همانگونه که بارها دکتر آرمان نوری یاد آوری نموده اند : « ارادۀ ملت ایران برای رهایی از استعمار، چنان نیروی عظیمی است که ابرقدرت ها در مقابل آن سر فرود خواهند آورد. » و این اراده، همبستگی ملت ایران با شورای براندازی می باشد. 

سازمان دانشجویان مبارز ایرانزمین

یادآوری می شود آن روز که صدها هزار مردم زجرکشیده و عاصی که جانشان از جانیان کلیسا و همکار دربارش به ستوه آمده بود عروس شهرهای جهان، پاریس را به صحنۀ تئاتر ستمدیدگان تبدیل کرده بودند که ویکتور هوگوی بینوایانش خواند. پادشاه با خوش باوری در چهار دیواری کاخ، بی خبر از آنچه در خیابان ها و کوچه ها می گذرد با چاپلوسان به مشورت نشسته بود. روزی که فریادها بلند شد و از پنجرۀ کاخ باعظمت ورسای به گوشش رسید (آن روز هلی کوپتر نبود که همۀ شهر را ببینند) وزیر کشور را احضار کرد و گفت این شورش مردم برای چیست؟ وزیر کشور پاسخ داد اعلیحضرت شورش نیست، انقلاب است. پادشاه ما هم برخلاف استدعای ارتش و دوراندیشان، با رفتن خود طومار شاهنشاهی را در هم پیچید. ارتش و گردانندگان اصرار کردند استعفاء دهد تا ولیعهد با شورای سلطنت کشور را نجات دهند ولی تا آخرین لحظات عمر حاضر به استعفاء نشد و در آن ایام سرنوشت ساز، باسوادان بی سواد ما هم سر به آسمان در ماه، عکس ناجی خود را می دیدند و مردم ناآگاه به دنبال آنان چشم بسته به انحراف کشیده شدند و آنگاه بیدار شدند که توضیح المسائل و ولایت فقیه، قیم مردم گردیده بود و رژیم انکیزیسیون (تفتیش عقاید) قرون وسطی کلیسای کاتولیک پس از قرن ها در سرزمین اهورایی ما مسدود گردید و چنین شد که می سوزیم و می بینیم و خدایی را که باورمندان در مساجد می یافتند بیرونش کردند و مساجدی بی خدا درست کردند. اما دنیای امپریالیسم جهانی که منافع خود را هر روز بیشتر از وجود این رژیم بدست می آورد، راضی است و به پایداری رژیم مذهبی با نیرنگ های سیاسی کمک می کند. همان دست هایی که استالین را برای نابودی کمونیست تقویت کرد و برای نابودی افکار ناسیونالیستی و نژادپرستانه، هیتلر را علم نمود، برای به لجن کشیدن اسلام، خمینی را تا ماه بالا بردند و بر ایران مسلط کردند، اما چون نه دیروز نه امروز نه فرد ظلم وستم دیده، پایدار نخواهد بود و رژیم های خودکامه از هر نوعش، یکی پس از دیگری ورپریده و در آینده هم چنین خواهد شد و ور می پرند، لذا این بار پس از براندازی رژیم مذهبی باید بدانیم چه می خواهیم و تنها سلاحی که در اختیار مخالفین این رژیم می باشد سلاح دمکراسی و آزادی است که با برقراری رژیم مردم سالاری باید به دست آورد.

21 سال قبل در روز 16 اوت 1987 مصاحبه ای که من با صدای آمریکا به عمل آوردم در برابر پرسش شادروان پرویز نقیبی که رژیم آینده را سئوال کرد پاسخ من این بود که باید مردم ایران سرنوشت خود را در آینده تعیین نمایند. البته در آن روزها هر گروهی از اپوزیسیون نوع رژیمی را برای خود تجسم کرده بود ولی امروز می بینیم که همه می گویند مردم باید تعیین کنندۀ رژیم آینده باشند. در یک همه پرسی دو انتخاب بیشتر نیست : جمهوری مشروطه یا پادشاهی مشروطه.

اگر جمهوری باشد

باید جمهوری پارلمانی را انتخاب کرد یعنی با انتخاب رئیس جمهور حزب اکثریت با استفاده از همه پتانسیل اجتماع و متخصصین کشور دولت را در دست بگیرند که نخست وزیر و وزرا در برابر مجلس مسئولیت داشته باشند (تا حدودی شبیه سیستم فرانسه) نه اینکه دولتی جدا از ریاست جمهور وجود نداشته باشد و رئیس جمهور مسئول کلیه امور بوده وزراء را انتخاب کند و در برابر هر مورد تصمیم بگیرد و نمایندگان ملت هیچ قدرتی در کنترل اعمال او نداشته باشند و اگر هم مجلس نظراتی بدهد رئیس جمهور مجبور به اجرای آن نباشد و حتی در جنگهای مرزی و برون مرزی بدون اجازۀ مجلس تصمیم بگیرد و من نمی دانم این چه نوع دمکراسی و حکومت مردم سالاری است؟

کشور نباید روی یک فرد تکیه داشته باشد زیرا به هنگامی که ندای مظلومان ستمدیده از حکومت مطلقه به فریاد تبدیل شد، طوفانی برپا می گردد که متأسفانه بی گناهان هم فدا می شوند. در همه جوامع آنها که بت می سازند قهرمان و مقدس دروغین برپا می کنند استبداد آفرین هایی هستند که ملت ها را به زنجیر اسارت می کشند. در رژیم جمهوری مطلقاً هیچ رئیس جمهوری حق نخواهد داشت که حداکثر بیش از دو مرتبه خود را کاندید کند در غیر این صورت امپریالیست های جهانی دست به کار شده و رئیس جمهورها و شیخک های مادام العمر را به ملت تحمیل کرده و استبداد و حکومت خودکامه دمار از روزگار مردم در می آورد و همان مثال هایی که امروز شاهد آن هستیم در مجاور کشورمان به ما باز تحمیل می شود.

پادشاهی انتخابی یا پادشاهی موروثی

اما اگر در همه پرسی، به فرض  مردم به رژیم پادشاهی مشروطه رأی دادند در آن صورت باید همانند زمان اشکانیان و حتی نمونه های زیادی که در تاریخ داریم پادشاه انتخابی باشد نه موروثی یعنی فردی که سلامت جسمی روحی روانی داشته و از آلوده صفتان نبوده و قدرت تصمیم گیری داشته باشد انتخاب گردد و اعمال و کردار او تحت کنترل پارلمان بوده و بستگان و اطرافیان او امتیازی بیش از سایرین نداشته باشند و دولت بودجه ای برای امور تشریفاتی او تعیین نماید و هرگاه یکی از صفات مورد نظر را از دست داد محترمانه او را با فرد شایسته ای تعویض نمایند. بطور نمونه در بهار سال 520 قبل از میلاد، نمایندگان و بزرگان کشور در پاسارگاد جمع شدند و داریوش بزرگ را به پادشاهی انتخاب کرده و سکه طلا و نقره را به نام او منتشر کردند. یا در 21 مارس 1736 در دشت مغان مردم بودند که نادر را به پادشاهی انتخاب کردند و او در صورتی حاضر به قبول پادشاهی شد که دین به هیچ وجه حق نداشته باشد در امور کشور دخالت کند. این برگزیدگان بودند که برای ما افتخارآفرین شدند. در سلطنت های موروثی دربار و درباریان از مزایایی برخوردارند که به هیچ وجه شایستگی آن را ندارند و فساد اخلاقی و مالی پیوسته در چنین دربارهایی بوده و خواهد بود. امروز قدیمی ترین دربار اروپایی با زندگی ولیعهد موروثی و سایر درباریان، نمونۀ بارزی از بقیه دربارهای موروثی است.

اگر سلطنت انتخابی باشد، پادشاه سمبلی است همانند رئیس جمهوری های تشریفاتی موجود در جهان امروز و جرأت خطاکاری نخواهد داشت و رفتار و کردارش زیر ذره بین نمایندگان ملت خواهد بود و این است حکومت مردم سالاری. وقتی پادشاه واجد شرایطی انتخاب شد و رفتار و کردار او تحت کنترل دقیق نمایندگان واقعی ملت باشد درباری صاحب اختیار وجود نخواهد داشت که وزیر دربارش که نه در قانون اساسی به آن صورت بوده و نه جوابگوی نمایندگان مجلس باشد گردانندگان کامل امور داخلی و خارجی کشور بوده و امامزاده ای بشود که هرکس برای خواسته های حق یا ناحق خود مجبور باشد به ضریح او دخیل ببندد. آنانی که مثالهای موروثی کشورهای اروپایی را مد نظر دارند باید مردم ایران را با مردم آن کشورها عوض کنند.

 که خواهي آمد، من کورشم، که براي پارسيان اين کشور پهناور را ساخته‌ام، پس به اين مشت خاک، که تن مرا

 پوشانده، رشگ مبر هرکس که آهنگ ويراني آرامگاه مرا کند، اهورا مزدا او را نابود کند

هم وطن آریایی جهت حمایت از ما این بنر را در وب سایت خود قراردهید

با سپاس فراوان