راهنما مسیری را عنوان کرد تا مردم در شاهراه رهایی از استبداد گام بردارند و زنجیرهای اسارت را پاره کنند. نوید آزادی و دمکراسی و رهایی از درماندگی را به مردم ستمدیده ای داد که شانه از زیر بار خودکامه های دربارهای فاسد قاجار خالی کرده بودند، ولی سالها یکی پس از دیگری گذشت و سایه خودکامی آسمان سیاسی کشور را پوشانده بود و مردم آرزومند امیدوار بودند.

آرزوی آن شادروان در سال 1357 برآورده شد ولی نمی دانست گرگان خون آشامی از دهکده تا شهرها در نمازخانه های کوچک و بزرگ به کمین نشسته و در پی فرصت هستند تا جنبش همه گیر را بلعیده و پدیده ای بنام حکومت اسلامی ناب محمدی را نشخوار کنند و زمینه را برای چپاول استکبار امپریالیسم جهانی هموار نموده و بهانه ای را که جهانخواران جستجو می کردند در اختیارشان بگذارد.

اگر در سال 1789 میلادی گروهی اندیشمند با همراهی فراماسون های نوآور فرانسوی به لندن رفته و زمینه ساز انقلاب بوده و دربار فاسد لوئی 16 را سرنگون کردند، در ایران ما دیدیم که برعکس فرانسه همه اقشار جامعه بدون استثناء هیپنوتیزه شده سر به آسمان بلند کرده و فرستاده خدای فرضی و نادیده را چشم و گوش بسته در ماه جستجو کردند.

اما همان زمان دوراندیشان و روشن بینانی بودند که فریاد میزدند :

ترسم نرسی به آزادی ای ایرانی                   کاین ره که تو میروی به عربستان است

به استقبالش به بهشت زهرا که با کمک نیروی هوایی شاهنشاهی و هلی کوپتر آن آورده شد رفتند.
از همان روز گفت مردم یک حق دارند و آن اینکه سکوت کنند تا مدینه فاضله را برایشان آماده کند و مردم یک وظیفه دارند آن هم جهاد کردن و شهید شدن تا آنکه با خون شهدا و کشته شدگان درخت انقلاب آبیاری شود.

جاده سرازیری را جلوی پای فریب خوردگان و مریدان ساده اندیش خود قرار داد که به دوران چهارده قرن پیش از آن منتهی می شد.

آری شهید دادند و هنوز هم پس از قریب سی سال در سوگ کشته شدگان و جان باختگان خود اشک چشمانشان خشک نشده و دیگر دلیلی برای زنده بودن خود نمی یابند. و تا هستند در غم غوطه ورند، برخلاف گفته اش در بهشت زهرا این او بود که گورستان ها را آباد و از شهیدان پر کرد که امروز در سکوت سرد به فراموشی تاریخ سپرده شده اند و هنوز داغدارانشان سیه پوشند.

ای به خاک خفتگان دیروز که امروز فراموش همه شده اید با ما حرف بزنید، به ما بگویید چه خیانتی کرده بودید؟ چه جنایتی کرده بودید؟ چه گناهی مرتکب شده بودید؟ به غیر از عشق به میهن و فریب بزرگ تاریخی.
ساعات دردناک آخر عمر شما به خون خفتگان فراموشمان شده، جسد بی جان شما که پس از شلیک گلوله دژخیمان در برابر جوخه اعدام پای دیوار الله اکبر به زمین می افتاد دهانتان باز بود ندا می دادید که گناهتان ایران دوستی و وفاداری بود.

نوجوانان ما که همانند برگ خزان در برابر گلوله عرب ها به زمین می افتادند مغزشویی شده بودند که برای دفاع از میهن و امام زمان موهوم می جنگند و کلید پلاستیکی بهشت را به گردن آنان آویختند.

افسر عراقی به روزنامه نگاری گفت وقتی می دیدیم بچه های فریب خورده گریه کنان از روی میدانهای مین انفرادی زیر آتش مسلسلهای ما به سمت ما می آیند و کشته میشوند دستور دادیم آتش را قطع کنند و این نونهالان را دسته دسته دستگیر و اسیر کنند و هزاران بچه که زخمی شده و در زیر آفتاب سوزان روی زمین دست و پا میزدند و امکان تخلیه آنان نبود با گلوله خلاص به زندگیشان خاتمه میدادیم.

آری این جان باختگان که میجنگند نباید بدانند برای چه میجنگند، در همه جا جوانان را مغز شویی کرده و با خواندن سرودهای ناسیونالیستی به میدانهای جنگ و قتلگاه میفرستند به نام دفاع از میهن و منافع ملی، این کار امروز نیست همیشه چنین بوده بعدها هم چنین خواهد بود.

هیچ ارتشی در جهان آغازگر جنگ نیست، سیاستمداران جنایتکار کشورها هستند که در پشت پرده برای منافع لوبیهای مرگ جنگ به راه می اندازند و ارتش را به اجرا وادار میکنند تا چرخهای اقتصاد و کارخانه های امپریالیسم جهانی به گردش در آید و بنا به احتیاجات به نحوی پیش بینی میشود که مثلاً جنگ بین الملل دوم چهار سال طول بکشد و عراق را وادار میکنند به ایران حمله کند به هر دو طرف کمک میکنند تا دو کشور قدرت نظامی خود را به دست خود نابود کنند و صراحتاً اعلام میدارند هر چه بیشتر از دو طرف کشته شده و خرابی ایجاد شود ایده آل ما میباشد به مدت 8 سال جنگ را ادامه میدهند و از ابتدا تصمیم در این است که در این جنگ برنده و بازنده نباشد.

ملاهای مزدور، حنجره های خود را پاره میکردند و شب و روز با فریادهای جنگ جنگ تا اشغال اورشلیم بیت المقدس به سر میبرند و در تماسهای محرمانه در کشورهای اروپایی با نمایندگان امپریالیسم جهانی اسلحه را به قیمت چند برابر میخریدند و در کنار آن پولهای کلان به جیب زده و شاهد قربانی شدن جوانان وطن بودند و در طول این سالها همواره امپریالیسم جهانی از آنها حمایت کرده است و اکنون نیز تصور باطل دارند که مثل گذشته سالیان درازی از آنان پشتیبانی خواهند کرد و هنگامی که 5 وزیر خارجه سابق آمریکا دمکرات و جمهوری خواه در جلسه ای در مارس 2008 کادوی نوروز به آنان هدیه می کنند و اعلام می نمایند که کاخ سفید باید در آینده با رژیم مذهبی وارد مذاکره شده و روابط برقرار گردد، آنان طبل پیروزی را به صدا در می آورند و بقای خود را هنوز پا برجا می پندارند و پایه های حکومت ظالمانه خود را بر وعده های پوچ امپریالیسم جهانی قرار داده و از مردم و مملکت بریده اند، کشور به روز سیاه نشسته فساد، فحشا، مواد مخدر، امراض و تنگدستی جامعه را پوشانده و گردانندگان چشمان خود را بسته و به جهانخواران جهانی تکیه کرده و دل بسته اند، فراموش کرده اند پادشاه ایران هم پایه های تخت خود را در واشنگتن، لندن و جاهای دیگر قرار داده بود وقتی که میلیون های مردم کوچه و بازار فریاد مرگ بر شاه سر دادند طپیدنهای دلها به فریاد سرنگونی آخرین نظام سلطنتی انجامید. هنوز درک نکرده اند نه دیروز نه امروز نه فردا، ظلم و ستم پایدار نخواهد بود.
این شیوه نه جاوید بپاید که سرانجام             بنیان کن بیداد و ستم جبر زمان است

« چیزی که عیان است چه حاجت به بیان است »

ملایان که از ابتدا از مردم بریده و به حمایت خارجی ها چشم دوخته و برجا مانده اند، بر آن باورند که استعمار جهانی امپریالیست، همانند شیخک ها رؤسای جمهوری مادام العمر و پادشاهان موروثی دست نشانده، آنان را هم نگه می دارند.

اما ایران ما چرا چنین شد؟ بحث در این مورد بسیار گویا است و حساس است که نوشتن آن را به بعد موکول می کنیم ولی باید گفت از فردای سناریوی 28 مرداد 1332 که آرمان میهنی مردم بر باد رفت و امپریالیسم جهانی بار دیگر موفق شد قرارداد سرسپردگی کنسرسیوم نفت را برای 25 سال دیگر تا 1357 تحمیل کند بذر مبارزه در همه جا پاشیده شد و گام اول آن بلافاصله با آوردن نیکسون معاون رئیس جمهوری وقت آمریکا به ایران توسط دانشجویان مبارزه برداشته شد که خود منجر به کشته شدن چند دانشجو گردید و از آن زمان عملیات زیرزمینی شروع شد.

در سال 1342 سخنرانی در حوزه علمیه قم بر علیه اصلاحات پادشاه و انقلاب سفید که به انقلاب خونین تبدیل گردید و واگذاری بحرین بنا به دستور و تصویب قانون کاپیتولاسیون (مصونیت سیاسی آمریکایی ها در ایران) آتش درون دل های ملّیون مبارز را شعله ورتر ساخت، جرأت ابراز وجود به گروهها و گروهک ها داده شد و اشتباهات پی در پی دولت موج جنبش را به جلو می راند و امر به تشکیل حزب رستاخیز تنها حزب مجاز سرعت چرخ های کاروان شورش را بیشتر نمود. در سال 1356 با دادن فضای باز سیاسی که خیلی دیر شده و کار از کار گذشته بود و امپریالیسم جهانی که برای حفظ منافع خود با هر نوع رژیمی که منافع آنان را حفظ کند هماهنگ خواهد بود دست به کار شدند تا از قافله عقب نمانده و سهم همیشگی خود را بربایند. در قطاری که کاخ سفید و باکینگهام به راه انداخته بودند و سرنشینان گوناگون از جمله ملایان، کمونیست ها، مارکسیست های اسلامی، جبهه ملی و ... آن را همراهی می کردند، مهار انقلاب را بدست گرفتند و رژیم پادشاهی را سرنگون کردند. وزارت خارجه ایران که از مزدوران خارجی انباشته بود از ابتدا سرنگونی سلطنت را در ایران دنبال می کرد، کارشناس امور ایران James Bille در نوامبر 1978 به ایران آمد، اوضاع را بررسی کرده و نظر داد « بجای اینکه مردم را رها کنیم بهتر است شاه را رها کنیم. » 

روز دهم ژانویه Ramesey Clark آمد به تهران و اعلام کرد بختیار هم ماندنی نیست باید با خمینی تماس جدی و فوری برقرار گردد و روز 22 ژانویه آمد به نوفل لوشاتو و یک ساعت و نیم با خمینی مذاکره و هماهنگی ایجاد نمود و چنان شد که دیدیم ...

کسی منکر نیست که محمدرضاشاه پهلوی خدماتی به کشور نمود و مثل همه آنانی را که خارجیها به قدرت میرسانند از روی خود بزرگ بینی و به مقام خدایگان رسیدن اشتباهاتی هم کرد که نابخشودنی است. خاطرات علم که منتشر شده گویای بسیاری از نابسامانی هائیست که بطور قطع صدها بار بیشتر از این بوده. روزی که دکتر علی قلی اردلان وزیر خارجه سابق کشور را از اقامتگاه او آمریکا احضار کردند که بیاید و وزارت دربار را اداره کند در گذر از پاریس بود با هم ملاقاتی طولانی داشتیم، روابط دوستی من با ایشان به گذشته های دور بر می گردد و احترام خاصی به ایشان داشتم، به من گفت :

آن روز که قدرت همه کار داشتم مرا کنار گذاشتند زیرا چاپلوس نبودم و جلوی خیلی خرابکاری ها را می گرفتم و رفتار نابجای اطرافیان و جان نثاران را که در خارج از کشور منتشر می شد بی پروا به عرض می رساندم که مغضوب شدم، حالا که کشور به هم ریخته و به سن بالایی رسیده ام و ایام استراحت زندگی من است مرا احضار فرموده اند، چاره ای ندارم اولاً امر شاهانه است درثانی اگر کاری از دستم برآید که انجام دهم وظیفۀ وجدانی من است و به هیچ وجه کینه انتقام جویانه در دل ندارم. وضع کشور در حال دگرگونی است، کاری بسیار مشکل در پیش دارم باید یک خانه تکانی بزرگی در دربار و اطرافیان، البته اگر مجازم فرمایند بنمایم و گرنه کاری از پیش نخواهد رفت.

روانش شاد که موفق نشد و جانش را بدست دژخیمان برای خدمتگزاری و وفاداری از دست داد.

مطلبی را در پاریس شنیدم مبنی بر اینکه دکتر حسین فاطمی پس از 28 مرداد 1332 دستگیر شد و گفت : « من درب سفارت انگلیس را بستم، غافل از اینکه تا دربار پهلوی برجاست انگلیس به داشتن سفارت احتیاج ندارد و سفیر انگلیس به تیمسار تیمور بختیار گفته بود مشتی محکم به دهان او بکویبد تا همگان بدانند حیثیت امپراطوری بریتانیای کبیر بازی کردنی نیست. »

اصولاً براي اينكه با پديده اي مخالفت يا موافقت كنيم، بايد قبل از هر چيز شناخت درستي از آن داشته باشيم. پرچم ايران يكي از اين پديده هاست كه در صحنه فعاليتهاي اپوزيسيون در خارج از كشور موضوع مورد مجادله و معضـل اختلاف برانگيز بوده است. در رابطه با اين مسأله، من طي مقاله اي نظر و نقد خود را طرح نمودم كه علاوه بر نشريه پيوند در تعدادي از سايتها و نشريات اينترنتي نيز بازتاب يافت لذا از تكرار آنها در اين نوشته خودداري ميكنم و صرفاً با تكيه به برخي پژوهشهاي تاريخي، اطلاعاتي را كه مربوط به تاريخچه و پروسه شكل گيري پرچم ايران است و تغييرات مداوم آن را با خوانندگان عزيزي كه احتمالاً وقت و فرصت دسترسي به اين منابع را نداشته اند در ميان ميگذارم. براي تهيه و تنظيم اين مجموعه اطلاعات تاريخي، از سايت اينترنتي « نوروز »، سايت اينترنتي « ساني برايت » و كتاب آقاي ناصر انقطاع تحت عنوان « شير و خورشيد، نشان سه هزار ساله » بهره گرفته شده است.

آئين ميترا و تأثير آن بر پرچم ايران

بر مبناي داده هاي تاريخي و از جمله آثار و سنگ نبشته هاي بجاي مانده از دوران باستان، آئين مهر (يا ميترائيسم) نخستين دين بزرگ ايرانيان در حدود بیش از سه هزار سال پيش بود. در اين مذهب، خورشيد منبع و مركز انرژي جهان تلقي ميشد از اين رو سجده و ستايش آن واجب بود. در آن زمان تصور بر آن بود که خورشید بدور زمین در گردش است و خورشید را همچون پرنده ای در گردش رسم مینمودند چرا که از خورشید، روشنایی و گرما نتیجه میشد و طبیعت از آن حیات می یافت و آن را سمبل زندگی و قدرت می شمردند. در برخي روايات، ميترا همپاي خورشيد و يا خداي روشنايي و در برخي ديگر از روايات، پسر خورشيد خوانده ميشد كه وظيفه داشت بر زمين فرود آيد و فراواني و خوشبختي را كه در چنگ يك گاو پنهان شده در غار بود، به ارمغان آورد. مثلاً نقشي كه در پله هاي كاخ آپادانا (تخت جمشيد) ميبينيم نشان ميدهد كه يك شير نر مشغول دريدن گاوي است. در برخي نشانه ها، ميتراي (آدمي روي) بر گرده شير نشسته است. شير نر هم در آن دوران (كه برخلاف سده هاي اخير هنوز نسلش از ايران كنده نشده بود) نشانه قدرت، سروري و « مردانگي » !؟ بود.

بنابراين از حدود سه هزار سال پيش نشانه هاي سه گانه: شير، خورشيد و تنديس ميترا بر علايم و نقش و نگارهاي آن زمان خودنمايي ميكرده است. اما منبع تاريخي كه ثابت كند ايرانيان در آن زمان داراي يك پرچم ملي با رنگها و علايم ويژه اي بودند، وجود ندارد.

به روايت نوشتار تاريخي، درفش كاويان زمان ساسانيان از پوست شير يا پلنگ ساخته شده بود، بدون آنكه نقشي بر روي آن باشد. هر پادشاهي كه به قدرت مي رسيد تعدادي جواهر بر آن مي افزود. به هنگام حمله اعراب به ايران، در جنگي در اطراف نهاوند درفش كاويان به دست آنان افتاد كه آن را نزد عمر بردند و به نوشته فضل الله حسيني قزويني در كتاب المعجم « اميرالمؤمنين سپس بفرمود تا آن گوهرها را برداشتند و آن پوست را سوزانيدند ». با فتح ايران به دست اعراب از آنجائي كه علماي اسلام تصويرپردازي و نگارگري را حرام مي دانستند ايرانيان تا دويست سال هيچ پرچمي نداشتند.

دوره هخامنشيان

در دورة شكل گيري اولين امپراتوري ايراني توسط كورش هم اثري از يك پرچم ملي و سراسري نبود. به جاي آن پرچم هاي متعدد وجود داشت كه اساساً نماد تفكيك لشگرها و نيز فرماندهان سپاه در جنگ ها بود، به طوري كه حتي سپاه جنگي يك امپراتوري نيز فقط يك پرچم نداشت. مثلاً سپاه كورش در لشگركشي ها داراي آرايشي بدين شكل بود: نخست سواران، سپس ارابه هاي آذوقه و سلاح و آنگاه پيادگان.

علامتي كه كورش در صف جلوي سواركاران با خود حمل مي كرد به « پيكره شهابي » معروف بود كه عبارت از عقابي بود با بال هاي باز كه به روي نيزه اي بلند نصب شده بود. عقاب نشانه بلندپروازي و تيزبيني بود. بنابراين مي بينيم كه مؤسس سلسله هخامنشي، به جاي شير يا خورشيد، عقاب را سمبل خود قرار داده بود.

نخستين تصوير بر روي پرچم ايران

در سال ۳۵۵ خورشيدي (۹۷۶ ميلادي) سلطان محمود غزنوي براي نخستين بار دستور داد نقش يك ماه را بر روي پرچم خود كه رنگ زمينه آن يكسره سياه بود زردوزي كنند. سپس در سال 410 خورشيدي (1031 ميلادي) سلطان مسعود غزنوي به انگيزه دلبستگي به شكار شير دستور داد نقش و نگار يك شير جايگزين ماه بشود.

در زمان خوارزمشاهيان يا سلجوقيان سكه هايي زده شد كه بر روي آن نقش خورشيد بر پشت آمده بود، رسمي كه در مورد پرچمها نيز رعايت گرديد. در مورد علت استفاده از خورشيد دو ديدگاه وجود دارد، يكي اينكه چون شير گذشته از نماد دلاوري و قدرت نشانه ماه مرداد (اسد) هم بوده و خورشيد در ماه مرداد در اوج بلندي و گرماي خود است، به اين ترتيب همبستگي ميان خانه شير (برج اسد) با ميانه تابستان نشان داده مي شود. نظريه ديگر بر تأثير آئين مهرپرستي و ميترائيسم در ايران دلالت دارد و حكايت از آن دارد كه به دليل تقدس خورشيد در ميان ايرانيان كهن خورشيد بر روي سكه ها و پرچم بر پشت شير قرار گرفت.

پرچم در دوران صفويان

در ميان شاهان سلسله صفويان تنها شاه اسماعيل اول و شاه طهماسب اول بر پرچم خود نقش شير و خورشيد نداشتند. پرچم شاه اسماعيل يكسره سبزرنگ بود و بر بالاي آن تصوير ماه قرار داشت. شاه طهماسب نيز چون خود زاده ماه فروردين (برج حمل) بود دستور داد به جاي شير و خورشيد تصوير گوسفند (نماد برج حمل) را بر روي پرچمها و سكه ها ترسيم كنند. پرچم ايران در بقيه دوران صفويان سبزرنگ بود و شير و خورشيد را بر روي آن زردوزي مي كردند.

موقعيت و طرز قرار گرفتن شير در همه پرچمها يكسان نبوده، گاهي شير نشسته، گاهي نيمرخ و گاه رو به سوي بيننده بوده. در بعضي موارد هم خورشيد از شير جدا بوده و گاه چسبيده به آن. به استناد سياحت نامه ژان شاردن جهانگرد فرانسوي استفاده از بيرق هاي نوك تيز و باريك كه بر روي آن آيه اي از قرآن و تصوير شمشير دو سر علي يا شير خورشيد بوده در دوران صفويان رسم بوده است. به نظر مي آيد كه پرچم ايران تا زمان قاجارها مانند پرچم اعراب سه گوشه بوده.

پرچم در عهد نادرشاه افشار

درفش شاهي يا بيرق سلطنتي در دوران نادرشاه از ابريشم سرخ و زرد ساخته مي شد و بر روي آن تصوير شير و خورشيد هم وجود داشت اما درفش ملي ايرانيان در اين زمان سه رنگ سبز و سفيد و سرخ با شيري در حالت نيمرخ و در حال راه رفتن داشته كه خورشيدي نيمه برآمده بر پشت آن بود و در درون دايره خورشيد « المك الله » نوشته شده بود.

سپاهيان نادر در تصويري كه از جنگ وي با محمد گوركاني، پادشاه هند كشيده شده، بيرقي سه گوش با رنگ سفيد در دست دارند كه در گوشه بالاي آن نواري سبزرنگ و در قسمت پائين آن نوار سرخي دوخته شده است و شيري با دم برافراشته به صورت نيمرخ در حال راه رفتن و درون دايره خورشيد آن باز هم « المك الله » آمده است. بر اين اساس مي توان گفت پرچم سه رنگ عهد نادر مادر پرچم سه رنگ كنوني ايران است هرچند در آن زمان پرچم ها هنوز سه گوشه بودند.

قاجارها و پرچم چهار گوشه

در دوران آقامحمدخان قاجار چند تغيير در شكل و رنگ پرچم داده شد، يكي اينكه شكل آن براي نخستين بار از سه گوشه به چهار گوشه تغيير يافت و دوم اينكه پرچم سه رنگ را به يك پرچم سرخ با دايره سفيدرنگ بزرگي در ميانش كه در آن تصوير شير و خورشيد به رسم معمول وجود داشت تغيير يافت با اين تفاوت كه براي نخستين بار شمشيري در دست شير قرار داشت.

در عهد فتحعلي شاه قاجار، ايران داراي پرچمي دوگانه شد. يكي پرچم زمان صلح كه يكسره سرخ با شيري نشسته و خورشيد بر پشت كه پرتوهاي آن سراسر آن را پوشانده بود. نكته شگفتي آور اين كه شير پرچم زمان صلح شمشير بدست داشت در حالي كه در پرچم عهد جنگ چنين نبود. در زمان فتحعلي شاه استفاده از پرچم سفيد رنگ براي مقاصد ديپلماتيك و سياسي مرسوم شد. در تصويري كه يك نقاش روس از ورود سفير ايران « ابوالحسن خان شيرازي » به دربار تزار روس كشيده پرچمي سفيد رنگ منقوش به شير و خورشيد و شمشير پيشاپيش سفير در حركت است. براي نخستين بار در زمان محمدشاه قاجار (جانشين فتحعلي شاه) تاجي بر بالاي خورشيد قرار داده شد. در اين دوره هم دو پرچم به كار برده مي شد كه بر روي يكي شمشير دو سر حضرت علي و بر ديگري شير و خورشيد قرار داشت كه پرچم اول درفش شاهي و دومي درفش ملي و نظامي بود.

اميركبير و پرچم ايران

اميركبير به دليل دلبستگي ويژه اي كه به نادرشاه داشت رنگهاي پرچم او را اما به شكل پرچم مستطيل به كار برد كه سراسر زمينه پرچم سفيد بود با نوار سبز نازكي در گوشه بالائي و نواري سرخ رنگ به همان اندازه در قسمت پائين و نشان شير و خورشيد و شمشير در ميانه پرچم قرار گرفت، بدون آنكه تاجي بر بالاي خورشيد گذاشته شود.

انقلاب مشروطيت و پرچم ايران

با پيروزي جنبش مشروطه خواهي در ايران و تشكيل مجلس، نمايندگان مردم در مجلس هاي اول و دوم به كار تدوين قانون اساسي و متمم آن پرداختند. در اصل پنجم متمم قانون اساسي آمده بود: « الوان رسمي بيرق ايران، سبز و سفيد و سرخ و علامت شير و خورشيد است »، كاملاً مشخص است كه نمايندگان در تصويب اين اصل شتابزده بوده اند زيرا اشاره اي به ترتيب قرار گرفتن رنگ ها، افقي يا عمودي بودن آنها، و اين كه شير و خورشيد بركدام يك از رنگ ها قرار گيرد به ميان نيامده بود. همچنين دربارة وجود يا عدم وجود شمشير يا جهت روي شير سخني گفته نشده بود.

به نظر مي رسد بخشي از عجله نمايندگان به دليل وجود شماري روحاني در مجلس بوده كه استفاده از تصوير را حرام مي دانستند زيرا كه نمايندگان در توجيه رنگهاي بكار رفته در پرچم به استدلالات ديني متوسل شدند، بدين ترتيب كه گفتند رنگ سبز، رنگ دلخواه پيامبر اسلام و رنگ اين دين است، بنابراين رنگ سبز در بالاي پرچم ملي ايران قرار گرفت. در مورد رنگ سفيد نيز به اين استناد شد كه رنگ پاكي، صلح، آشتي و مورد علاقه زرتشتيان است و آن در زير رنگ سبز قرار گرفت. در مورد رنگ سرخ نيز با اشاره به ارزش خون شهيد در اسلام، بويژه امام حسين و جان باختگان انقلاب مشروطيت به ضرورت پاسداشت خون آنان رنگ سرخ را نيز افزودند.

این استدلات زمينه را در مجلس براي گفتگوي نشان شير و خورشيد مساعد نمود و اين موضوع اين گونه توجيه شد كه انقلاب مشروطيت در مرداد (سال 1285 هجري شمسي ـ 1906 ميلادي) به پيروزي رسيد يعني در برج اسد (شير). از سوي ديگر چون اكثر ايرانيان مسلمان شيعه و پيرو علي هستند و اسدالله از القاب حضرت علي است، بنابراين شير هم نشانه مرداد است و هم نشانه امام اول شيعيان، در مورد خورشيد نيز چون انقلاب مشروطه در ميانه ماه مرداد به پيروزي رسيد و خورشيد در اين ايام در اوج نيرومندي و گرماي خود است خورشيد را نيز بر پشت شير سوار كردند كه اين شير و خورشيد هم نشانه علي باشد هم نشانه ماه مرداد و هم نشانه چهاردهم مرداد يعني روز پيروزي مشروطه خواهان و البته شمشير ذوالفقار علي نيز بدست شير اضافه شد.

بدين ترتيب براي اولين بار پرچم ملي ايران به طور رسمي در قانون اساسي به عنوان نماد استقلال و حاكميت ملي مطرح شد. در سال 1336 منوچهر اقبال، نخست وزير وقت به پيشنهاد هيأتي از نمايندگان وزارت خانه هاي خارجه، آموزش و پرورش و جنگ طي بخش نامه اي ابعاد و جزئيات ديگر پرچم را مشخص كرد. بخش نامه ديگري در سال 1337 در مورد تناسب طول و عرض پرچم صادر شد و طي آن مقرر گرديد طول پرچم اندكي بيش از يك برابر و نيم عرض آن باشد.

پرچم بعد از انقلاب

در اصل هجدهم قانون اساسي حكومت اسلامي در ايران مصوب سال 1358 (1979 ميلادي) در مورد پرچم گفته شده است كه پرچم حكومت اسلامي از سه رنگ سبز، سفيد و سرخ تشكيل مي شود و نشانه جمهوري اسلامي (تشكيل شده با حروف الله كه شباهت زيادي به علامت پرچم سيك ها، فرقه اي در هندوستان دارد) در وسط آن قرار دارد.

پرچم ايران از نظر مبارزان راه آزادي و جنبش براندازي

بعد از دومين يورش عربها به ايران به كمك استعمار جهاني در سال 1979 ميلادي و استمرار حكومت ضد ايران و ايراني، ميهن پرستان و فعالان سياسي و مبارزان راه آزادي، در خارج از كشور، در راهپيمايي ها و گردهمايي ها عليه حكومت اسلامي از پرچم سه رنگ و شير و خورشيد با شمشير خميده عربي استفاده مي شد و عده اي از سلطنت طلب ها هم روي خورشيد تاج قرار دادند، تا اينكه به پيشنهاد و طرح دكتر آرمان نوري رهبر جنبش براندازي در سال 1999، شمشير خميده عربي از روي پرچم برداشته شد و به جاي آن شمشير راست كورش بزرگ را كه سمبل قدرت و ايجاد صلح و دوستي ايرانيان در جهان است در دست شير روي پرچم سه رنگ ايران جاي گرفت و از آن هنگام پرچم واقعي فرزندان ايرانزمين شكل اصلي خود را برخاسته شده از نهاد و نماد ايراني است را يافت. 

پس:

رنگ سبز ـ رنگ طبيعت زنده و نماد اهورا مزدا خداي يگانه است.

رنگ سپيد ـ رنگ صلح و دوستي و نماد آناهيتا الهه آبها سمبل پاكي و آزادگي است.

رنگ قرمز ـ رنگ مبارزه و رزم عليه دشمنان ايرانزمين و نماد ميترا الهه پيروزي در جنگ بر عليه بي عدالتي است.

شير ـ مظهر قدرت، دلاوري، جوانمردي و سروري يكي از نمادهاي آيين مهر يا ميترائيسم است كه بر سنگنوشته هاي كاخ آپادانا در تخت جمشيد مي توان مشاهده نمود.

خورشيد ـ نماد زندگي و روشنايي و مظهر عظمت و اقتدار ايرانيان است.

شمشير راست ـ نماد شمشير كورش بزرگ، سمبل اقتدار و ترويج صلح و دوستي در جهان توسط ايرانيان است.

كشورهاي تحت الحمايه و تحت نفوذ

اروپائيان هر جا از پا پس ميزنند، با دست پيش ميكشند. در تمام كشورهاي استعمارزده وقتي چهره كريه استعمارگران مشخص شد بوسيله خودشان به استعمار و عوامل استعمار حمله ور شدند و با بيان خواهان دمكراسي و آزادي استعمار نوعي آفريدند. آنچه گفتيم كه استعمار به اين معني كه قومي سرزمين قوم ديگر را بدون رضايت ملت مغلوب به زور يا هر ترتيب ديگر در اختيار بگيرد در تمام طول تاريخ وجود داشته است. استعمار خود يك صورت ديگر از امپرياليسم وحشي است كه به احتمال قوي اين اصطلاح از نيمه قرن نوزدهم بكار گرفته شده است (1870 ميلادي به اينطرف). بعداً در اثر مفتضح شدن اصطلاح استعمار به «منطقه تحت نفوذ» و «تحت الحمايه» تبديل گرديد كه هيچ تفاوتي با واژه استعمار نداشت و بطور موقت يكي دو نسل را از شور و هيجان ضداستعماري مي انداخت.

تحت الحمايه و تحت نفوذ دقيقاً همان مفهوم شعر معروف شعر اجل سعدي را در گلستان ميرساند:

شنيدم گوسفندي را بزرگــي    رهانيد از دهان و چنگ گرگي

شبانگه كارد بر حلقش بماليد   روان گوسفند از وي بناليـــد

كه از چنگال گرگم در ربـودي   وليكن عاقبت گرگم تو بـودي

تأثير استقلال آمريكا

اضافه كنم كه اصطلاح منطقه نفوذ در پيمان برلين (1885م) استعمال شده است.

تا سال 1775م كه آغاز انقلاب آمريكا بوده است، اروپائيان تمام قاره آمريكا را زير تسلط استعماري خود درآورده بودند ولي تا آن سال متصرفات اروپائيان در آسيا و افريقا هنوز توسعه زياد نيافته بود و شايان اهميت نبود. تا سال 1815م هيچيك از كشورهاي مسلمان شمال افريقا (جز ناحيه كوچكي در طنجه در مراكش) زير سلطه اروپا درنيامده بود. هنوز درياي مديترانه اروپا را از جهان اسلام جدا ميكرد و تركان عثماني مسلماناني بودند كه بر قسمتي بزرگ از اروپاي عيسوي حكومت ميكردند. اما در مدت بيست سال (از 1879 تا 1899 ميلادي) اروپائيان تقريباً تمام قاره آفريقا را ميان خود تقسيم كردند. پس از انقلاب آمريكا (1775م)، دولت انگلستان مستعمره اي را از دست داد كه بعداً بنام «ايالات متحده آمريكا» وارد تاريخ شد و از آن تاريخ شور استعمارطلبي چندي تخفيف يافت (از سال1850) ولي از سال 1850 تا جنگ اول جهاني (1914م) شور استعمارطلبي و استثمارگري آنچنان شدت و توسعه يافت كه باعث بروز جنگ جهاني اول (14-1918م) در تمام عالم گرديد.

اين لغات و اصطلاحات سياسي در طول تاريخ معاني خود را بكلي از دست داده اند و يا اينكه نحوه عمل سياست مداران و سياست پيشگان جهان، با توجه به شرايط زمان و مكان آنچنان با هم تغيير داشته كه رنگ آن (.اژه) يا اصطلاح سياسي يكصد و هشتاد درجه تغيير كرده است.

برخي از اين واژه ها كه به موضوع استعمار و برنامه هاي استعماري جهان امروز مربوط ميشود بشرح زير است: (استعمار، استثمار، كشورهاي تحت الحمايه، كشورهاي مشترك المنافع، پيمانهاي نظامي و اقتصادي، كشورهاي مينياتوري، جمهوري، سلطنتي، پلوراليسم و از همه مهتر و خطرناكتر واژه «دموكراسي» است كه با معني فرينده خود بعنوان جديدترين حربه سياسي وارد برنامه هاي استعماري شده است.

البته در اين مختصر جاي  مرور كامل در مورد تمام اين اصطلاح سياسي نيست، اما از آنجا كه در حال حاضر هريك از كشورهاي استعمارگر و استثمارطلب براي آينده كشور، و كسب منافع خود خوابهاي طلائي مي بينند و هريك از اين كشورها، عوامل خود را طوري تعليم داده اند كه با بهره برداري و اعمال سياست هاي رياكارانه خود، هر يك از يكي از اين واژه ها و اصطلاحات سياسي را مورد استفاده قرار دهند. و از آن مهمتر مردم كشور ما هستند كه بدون آگاهي و بررسي عمق مطالب يكي از واژه ها و اصطلاحات سياسي را بعنوان خط مشي خود استعمال مي كنند. ناچاريم مختصراً كليدهائي در دست شما خوانندگان عزيزي بگذاريم و راه بحث و اظهارنظرهاي موافق و مخالف را در اين نشريه باز بگذاريم. شايد بتوانيم با چشمي بازتر به تاريخ دور و نزديك كشورهاي مختلف جهان نگاه كنيم و براي آينده كشور خود تصميم بگيريم.

تجربه هاي گذشته و جديد در مورد واژه ها و اصطلاحات سياسي

1 ـ استعمار

از دو قرن پيش كه واژه استعمار بهانه براي غارت ثروت هاي طبيعي و نيروهاي انساني مشرق زمين بكار رفت، روشنفكران ملل آسيائي و افريقائي، اين «واژه» را در حد تقدس مي ستودند. چه عيبي داشت؟ عده اي اروپائي، مسخ شده كه احساسات به اصطلاح انساندوستي آنها را به هيجان آورده است ميخواهند براي مشرق زمين كه طلب عمران و آبادي مي كند چيره شوند.

شايد تعجب كنيد كه در بعضي از كشورهاي استعمارزده مانند مصر، هنوز هم شركت هاي خدمات اجتماعي و عام المنفعه نام «استعماري» بدنبال خود دارد مانند «شركت استعماري توسعه كشت برنج و غيره!!»

بنابراين واژه استعمار در دوران نخستيني كه وارد بازار سياست شده معني بسيار دل انگيزي داشته و طيف روشنفكر و آوانگارد (واژه فرانسوي بمعني كسانيكه آينده جلوتر را مي بينند!) تصور ميكرده اند. همين روزهاست كه كلكته با لندن از نظر آباداني و مدنيت همسري مي كند. و عجيب تر اينكه متوجه نشدند، روشنفكران انگليسي نوع حكومتشان مشروطه!! است كه ذيلاً به غلط بودن اين اصطلاح اشاره خواهد شد.

در كشورهاي استعمارزده، آباداني هائي انجام گرفت ولي در جهت منافع كشورهاي استعمارگر و دريغا كه نصيب صاحبان اصلي كشور استعمارزده نه تنها آباداني نبود، بلكه ويراني مطلق در ساختار فرهنگي و اجتماعي آن كشورها بود.

استعمار به جاي استثمار

كشورهاي استعمارزده، يا بهتر بگوئيم طعمه هاي هيولاي استعمار هنگامي بخود آمدند كه چند نسل قرباني جنگ و برادركشي و تجزيه شدن و قتل و غارت و حزب بازيهاي بي ثمر و ساير تقليدات نفرت انگيز فرهنگ غربيان شدند. آنها كلاغهائي شده بودند كه به هوس تقليد از خراميدن كبك دري، راه رفتن پر قز و قنبيله و كلاغانه خود را هم از ياد برده بودند.

آقا زاده ها و دختران طبقه مرفه كه خانواده آنها به پاداش خيانت به ميهن و خوش خدمتي به اربابان خارجي، به آلاف، علوفي رسيده بودند، مسافرتهائي به كشورهاي «ارباب» و «اربابان» كردند و از مشاهده اوضاع كشورهاي استعمارگر و مقايسه آن با وضع نابسامان كشور خودشان، سر و گوششان به جنبش افتاد و بجاي رشته تحصيلي كه براي دنبال كردن آن به كشورهاي خارج سفر كرده بودند، آنچه ارمغان براي كشور خود آوردند معجوني از سوغات فرهنگي بيگانه، و نگاهي تحقيرآميز به فرهنگ و رسوم كشور خويش  و مقداري هم ريشه ها و پيازچه هاي رشد و نمو، احساسات ضد غربي، ضد امپرياليستي و تضعيف نيروهاي فرهنگي و قومي و بالاخره سرخوردگي و نااميدي به زندگي بود و هرگاه شرايط اجتماعي تحولي را ايجاب ميكرد همين طبقه رهبري ناخردمندانه اكثريت بلاتكليف و نااميد را بعهده ميگرفتند و همان شد كه از چاله به چاه سرنگون شدند.

استعمارگران كه از كارائي اصطلاح «استعمار» نااميد شدند، دكان استثمار را گشودند كه شايد با تغيير نام كاري را مشابه با «مشروعه» ولي بصورت «مشروطه» انجام دهند. ولي اين دكان هم خيلي سريع تخته شد.

در مكتب انقلاب گمراه شديـم       جاني و قسي شديم و بدخواه شديم

در راه هدف چنان شتابان رفتيم    كز چــاله درآمديم و در چاه شديم

حكومت جمهوري اسلامي نفسهاي آخرش را ميزند. اين رژيم خون و آتش و سرقت و خيانت و جنايت با توجه به ورشكستگي مطلق سياسي و اقتصادي دولت مانند بيمار محتضري است كه در راهروي مرگ قرار دارد. زندگي او يك «زندگي گياهي» است كه با نيروي معجزات پزشكي ميتواند چند صباحي ديگر نفس بكشد. بنابراين ملت ايران بار ديگر در يك گذرگاه حساس تاريخي قرار گرفته است. اين بار با استفاده از تجربيات گذشته خود نبايد از چاله به چاه بيفتد. لحظات بسيار حساس و تاريخ ساز است. فريب نخوريم. هر كلمه سياسي را دقيقاً تجزيه و تحليل كنيم. معاني واژه ها را بشناسيم. ديگر گول خوردن كافيست. نگارنده در اين مختصر به سوابق چند واژه اشاراتي كرده و رازي بزرگ را براي خوانندگان عزيز فاش مينمايم به اين معني كه جهانخواران و استعمارگران در طي دو قرن اخير براي اعمال نفوذ در كشورهاي (طعمه) از اصطلاحاتي بهره برداري كرده اند كه روشنفكران كشور مورد تهاجم با آنها همگامي و همكاري نموده اند. و هنگامي از اصل برنامه هاي استعماري آگاهي يافته اند كه ديگر كار از كار گذشته بود.

استعمار و استثمار

معني استعمار و استثمار

«استعمار» يك اسم مصدر عربي است بمعني طلب آباداني كردن و آباداني خواستن!! همچنانكه «استثمار» هم بمعني ثمر خواستن و ميوه چيدن ميباشد. اين دو واژه با معاني فريبنده و ظاهري خود، در مدت دو قرن گذشته باعث تيره روزي و فلاكت و بدبختي نود درصد مردم عالم در آسيا و افريقا و استراليا شده است. در طول دو قرن سياه گذشته، در سراسر مشرق زمين از خون بيگناهان سيل ها براه افتاده، مردم تحت ستم بسوداي دست يافتن به آزادي و استقلال بجان هم افتاده اند، برادركشي ها كرده اند. اي بسا آرزوها كه بر باد رفته، و چه بسا نامهاي بلند آوازه و تاريخ ساز كه از ياد رفته.

سابقه تاريخي استعمار و استثمار

آنچه بنظر ميرسد سابقه تاريخي واژه «استثمار» قديمي تر از «استعمار» ميتواند باشد. زيرا ثمر خواستن و در نهايت ثمر بردن و بهره وري از نيروي كار موجودات ضعيفتر سابقه اي طولاني تر دارد، در حد اولين «زندگي اشتراكي» موقت و يا دائمي در ميان يك «آدميزاده» با موجود جاندار ديگر.

يعني از آنزمان كه انساني قوي تر متوجه شد با استفاده از قدرت بدني خود ميتواند طعمه و يا شكار موجودي ديگر اعم از انسان يا حيواني تصاحب كند و يا از روزي كه در حال جنگ براي شكار يك گاو يا يك اسب متوجه شد كه ميتواند روي كول آن حيوان سوار شود و شكار نگون بخت مقداري بدود، متوجه شد كه ميشود كه از ثمره تلاش ديگران بهره مند گرديد.

بدون ترديد استثمار بمعني واقعي كلمه (امروزي) از آن دوران بسيار بسيار دور معمول شد كه جانداري رام «انسان دوپا» گرديد.

سلطه گري و سلطه طلبي

سلطه گري و بهره بردن ستمكارانه از امكانات موجود ضعيفتر، ممكن نيست مگر با سلطه طلبي. اگر ستم كشي نبود، ستمگري وجود نداشت.

تا كه اندر سوختن پروانه بي پـروا نگشت

شمع در سوزاندن پروانه بي پروا  نشـــد

شير را باد غم ما و شما نشكست  پشت

زانكه از اول چو خر رام شما و ما نشــد

تاكنون چشم كسي نديده است كه پلنگ يا شير يا حتي يك گربه «باركشي» كند. خر و اسب و گاو و ساير حيوانات «اهلي» همه بار مي كشند، همه مورد ستم قرار ميگيرند، كتك ميخورند، كمرشان زير بار خم ميشود، پاهايشان ميلرزد و از فشار باز به زمين ميخورند. صاحب ستمگر و بيرحم آنان وقتي زمين خورده اند دمشان را مي كشند، با لگد به بيضه هاشان ميزنند، تا حيوان باركش اهلي و معصوم از جا برخيزد و به باركشي ادامه دهد.

چرا اين ستم ها نسبت به شير نر اعمال نميشود؟ چرا پلنگ به چنين روز سياهي دچار نميگردد؟ جواب خيلي ساده است: خر و اسب و گاو و شتر حيوانات «اهلي» هستند و شير و ببر و ساير حيوانات درنده وحشي!

اين لقب «اهلي» و «وحشي» را انسان حيله گر، روي جانواران مختلف گذاشته. «اهلي» يعني توسري خور، باركش، سلطه طلب، ابله، ترسو و ضعيف. و وحشي يعني موجودي كه زير بار ستم نميرود و استقلال راي دارد. بمحض مشاهده عملي تجاوزكارانه، لحظه اي آرامش و سكوت از خود نشان نميدهد و موجود متجاوز را پاره پاره ميكند.

نه آن جانور باركش اهلي است و نه درنده حق طلب، وحشي.

جالب اينجاست كه اين انسان سلطه جو و حق ناشناس و بيرحم، تمام حيوانان اهلي را كه برايش عمري بيگاري كرده اند، باركشيده اند، مورد انواع و اقسام تجاوزات قرار گرفته اند، ميكشد و ميخورد، خودش را، بچه هايش را و حتي نوزاد زنده در داخل شكمش را، ولي حيواني كه ميگويند وحشي است، آدم را مي درد و ميخورد. از او ميترسند، در قفس نگاهش ميدارند و از تماشايش لذت ميبرند.

كنت دوگوبينو، در باره عقيده اروپائيان نسبت به مردم مشرق زمين مينويسد:

«... مردماني كه كمتر وسواس اخلاقي دارند... مردم مشرق زمين را در حكم عجايب فراموش شده و گمشده در گوشه هاي جهان ميدانند... آنانرا بي ارزش و حتي وحشي تصور مي كنند... اگر تسليم طمع اروپائيان شوند، به آنان بنده خو، برده صفت، چاپلوس و خائن و خودفروخته لقب ميدهند و اگر در مقابل «خواسته هاي» اروپائيان مقاومت نمايند به آنان خونخوار، «وحشي» و «غيرمتمدن» لقب ميدهند.

براي اين روحيه كه در اكثر داوران جهان غرب با شدت وجود دارد و تمام اروپائيان از آن پيروي مي كنند. حق و عدالت اينست كه «اروپا مركز جهان ميباشد» و آدم هائي كه متعلق به سرزمين هاي ديگر، يعني مشرق زمين اند، حق و سهم آب و هوا و آفتاب اروپا را مي دزدند.»

كار جنون اروپائيان در تاريخ استعمارگري واقعاً به تماشا كشيده است. كنت دوگوبينو در باره اين داوران اروپائي اضافه ميكند:

«... اين داوران مردمي هستند كه در حد اعلاي ناداني و حماقت، تمام سوء استفاده هاي استعمارگران را از زور و قدرت و ايجاد خفقان در ملل ستمكشيده مشرق زمين مي ستايند و قضاوت آنها مانند كودكان بي شعور و بيرحم است، زيرا آنان:

هر فرد آسيائي را كه كشته شود، در حكم يك قرباني در برابر محراب آينده اروپا تصور مي كنند، وقتي به اين داوران سنگدل خبر ميرسد كه در مشرق زمين مصيبتي مانند سيل، زلزله، قحطي، بيماري واگير دارد پيش مي آيد، با خوشحالي فرياد ميزنند: مسيحيت و تمدن!! بزودي در جهان پيروز ميشود.»

اينست «نقشه راه»!! كه همواره با نام عيسي مسيح آغاز ميشود!!

استعمار مساوي با استثمار

گفتيم كه استثمار سابقه اي كهن در تاريخ تمدن بشري دارد كه همواره با اجتماعات انساني همراه و همگام بوده است. ولي «استعمار» كه بمعني آباداني خواستن و طلب آباداني كردن است، تا قبل از دو قرن اخير معني حقيقي و لغوي خود را داشته است.

اما، از دو قرن پيش اين واژه:

اولاً: در رديف و همطراز معني استثمار قرار گرفته است.

ثانياً: اين دو واژه بر خلاف معاني حقيقي خود، تبديل به معني بدترين صفات، زشت ترين كلمات بكار گرفته ميشود و در جوامع پيشرفته مشرق زمين، از جمله ايران، اين دو واژه در صف و رديف دشنامهاي سياسي و ديپلماتيك قرار گرفته است.

۱- سیاست استعمارگرانه ابر قدرتها

۲- حکومت دست نشانده آنها

۳- و در انتها اپوزیسیون ستون پنجم که همگی آنها در درون مثلث استعماری قرار دارند .

 در این ۲۷ سال نقش خائنانه و کثیف اپوزیسیون وابسته در مقاطع مختلف بحرانی این حکومت برای استمرار آن و نیز خنثی کردن حرکتهای خود جوش مردمی برای آزادی ایران را به خوبی میبینیم. آمریکا میگوید حکومت اسلامی حامی تروریست است، ناقض حقوق بشر و مانع ایجاد صلح اعراب و اسرائیل میباشد و اکنون، بحرانی دیگر یعنی کوشش برای دستیابی به جنگ افزار اتمی نیز به آن اضافه شده است و آمریکا میگوید حکومت دست نشانده او با داشتن تسلیحات هسته ای به عنصری تبدیل خواهد شد که ثبات جهان را به هم خواهد زد، واقعاً دولت آمریکا فکر میکند که مردم دنیا ابله هستند و نمیدانند که او چه میکند و چگونه  حکومتهای تروریست پروررا مورد حمایت پنهان خود قرار میدهد و به وضوح بر همگان روشن است که خود او به وجود آورنده تروریست اسلامی در دنیا میباشد. اگر آمریکا در بیانات خود صادق است و راست میگوید، کافیست که خود و هم پیمانانش تحریم تبلیغاتی خود را علیه سازمان پارس و شورای براندازی بردارند و ما با همیاری ملت ایران این شیاطین اسلامی را به زباله دان تاریخ خواهیم فرستاد و آنگاه است که مهر و دوستی، صلح و آرامش به منطقه و دنیا باز خواهد گشت، تا زمانی که این روند به وجود نیامده است آمریکا و متحدان آن دروغ میگویند، آنان حامی ایجاد صلح، آرامش و امنیت در منطقه نیستند و با نیرنگ و شعار دمکراسی برای منطقه، جنگ و نا امنی و کشتار و بی ثباتی را به ارمغان آورده اند تا استعمار مستقیم خود را بر مردم بیگناه منطقه وارد آورند و ثروت و سرمایه ملی آنان را به یغما ببرند و ازاین شرایط بحرانی بهره بیشتری ببرند و برای این هدف حتی از قربانی کردن جان سربازان جوان خویش ابایی ندارند چه برسد به جان مردم بیگناه منطقه. به نظر ما تا هنگامی که بوش محافظه کار و مذهبی در قدرت است و از محافظه کاران و مذهبیون تندرو در ایران و منطقه حمایت میکند، رسیدن به امنیت و دمکراسی در منطقه بعید به نظر میرسد. در این جهان بی عدالتی یک قطبی که قدرت در دست جنایتکاران بین المللی است بیش از این چه انتظاری میتوان داشت، آنها میخواهند کشورهای به قول آنها جهان سوم، همواره در رکود و نا آرامی باقی بمانند و مردم آن کشورها هم با فلاکت و بدبختی زندگی کنند تا حسن برتر بودن، آنها را ارضا ‌کند و همواره بتوانند بر ما با ترحم و ذلت نگاه کنند. این سیاست استعماری را باید تغییر داد و ملت ایران توانایی آن را دارد ولی باید در مسیر درست گام بردارند. با نگاهی به صحنه تئاتر سیاست بین المللی در مورد ایران و منطقه و وجود تضاد کرداری در گفتار آنان، به چگونگی سو دادن جریانها و افکار مردم در مسیر خواست آنها پی میبریم، بی گمان مردم آمریکا نمیدانند که آنها هم قربانی سیاستهای نا بخردانه رهبرانشان هستند و از آنها هم بعنوان حشمهای همیشه آماده برای به کشتارگاه فرستادن استفاده میشود. این همان روشی است که رهبران گروههای اپوزیسیون وابسته علیه اعضا طرفداران خود عمل میکنند و هواداران آنها یا ناآگاه میباشند یا از فرط نا امیدی خود را به ناآگاهی میزنند تا زمان از دست رفته بی خبری و بی خردی خود را جبران کنند ولی ما به آنها میگوییم که هیچ دیر نیست که در مسیر دفاع از ایران و ایرانی به پا خیزید و به صف مبارزان سازمان پارس و شورای براندازی ملحق شوید. مردم شریف ایرانزمین تا هنگامی که رهبران مجاهدین خلق ، سلطنت طلبهای پهلوی چی ، حزب توده و شرکا، ملیون وابسته که همه آنها بازوی نگاهدارنده حکومت اسلامی می باشند و ستون پنجم اپوزیسیون را تشکیل می دهند خنثی نگردانند ، حکومت اسلامی پا برجا خواهد ماند ، هواداران و وابستگان آنها بدانند که رهبران آنها بیش از یک ربع قرن علیه منافع ملت ایران اقدام کرده اند ودر صدد بهره دادن به استعمارگران ضد ایرانی بوده اند. میهن پرستان ایرانی باید نیکی را از بدی و اهورایی را از اهریمنی تمیز دهند تا بتوانند به ایرانی آزاد، آباد و سرافراز دست یابند . مردم ایران ما با همیاری فرد فرد میهن پرستان ایرانی می توانیم زشتی ،پلیدی که بر سرزمین اهوراییمان سایه افکنده را نابود سازیم و آن زمان است که جایگاه حقیقی خود را در جهان به چنگ خواهیم آورد و شرف و غرور ایرانی که توسط دشمنان ایرانزمین به یغما برده شده است را دوباره پس خواهیم گرفت. ملت ایران بدانید که ایران به دست ایرانیان آزاد باید گردد و با دخالت خارجی از استقلال و آزادی و تمامیت ارضی خبری نخواهد بود. ملت غیور ایران با هماهنگی و تاکتیکهای شورای براندازی می توانیم موجبات رسیدن به استراتژی که همان براندازی و نابودی کامل حکومت اسلامی و وابستگان ستون پنجم آن است را فراهم آوریم ، و با هم ایران آزاد، آباد و سرافراز را پایه ریزی کنیم و برای رسیدن به این مهم در ابتدا باید به ایرانمان و آینده فرزندان ایرانزمین بیاندیشیم و خصلت ایرانی گری ، مردانگی و سرافرازی را از یاد مبریم و در صدد باز پس گرفتن آبروی از دست رفته ، رزم واقعی را برای نابودی دشمنان ایرانزمین آغاز نماییم.
چوایران نباشد تن من مباد  بدین بوم و برزنده یک تن مباد

جاوید ایران بزرگ

1 ـ احمد چلبي از كنگره ملي عراق كه مورد حمايت پنتاگون است؛ 2 ـ مسعود بارزاني از حزب دمكرات كردستان مورد حمايت انگليس است؛ 3 ـ جلال طالباني از اتحاديه ميهني؛ 4 ـ صلاح الدين بهاالدين رهبر اتحاديه اسلامي كردستان كه هر دو نيز از طرف انگليس حمايت ميشوند؛ 5 ـ محمود عثمان بنيانگزار حزب سوسياليست كردستان: 6 ـ حميد مجيد موسي رهبر حزب كمونيست عراق؛ 7 ـ عزالدين سليم رهبر حزب الدعوة؛ 8 ـ ابراهيم الجعفري سخنگوي حزب الدعوة؛ 9 ـ عبدالكريم محمود المحداوي نماينده حزب الله عراق (انگليس)؛ 10 ـ محسن عبدالحميد دبير كل اخوان المسلمين عراق كه او نيز از طرف انگليس حمايت ميشود؛ 11 ـ عقيله الهاشمي زن تركمي كه كارمند وزارت خارجه صدام بود؛ 12 ـ راحه حبيب الخوزاني زني كه رهبر يك قبيله شيعي جنوب عراق است؛ 13 ـ صندول چابوك، زني كه نماينده اقليت تركمن است و همچنين 5 نفر سني عرب مانند ادنان الباجه جي و 5 نفر سني كرد و يك مسيحي، البته حكومت اسلامي هم يك نماينده مستقيم در اين شورا دارد و آن عبدالعزيز الحكيم برادر آيت الله محمد باقر حكيم رهبر مجلس اعلاي اسلامي عراق است.

خلاصه، انگليس همانگونه كه در تعيين دولت موقت افغانستان نقش اصلي را بازي كرد، در عراق نيز در تشكيل شوراي اداره عراق دخيل بوده است. در اين ميان سئوالهائي مطرح ميشود كه:

1 ـ آيا آمريكاييها خود را گول ميزنند و با چشم باز در باتلاقي كه انگيسها بر او كنده اند دارند غرق ميشوند يا با چشم بسته به مسيري ميروند كه نه آينده سياسي و نه آينده اقتصادي آنها در منطقه حفظ خواهد شد و اين عمل، ورود نظامي مستقيم آمريكا در انتها، با بي آبرويي سياسي و فرهنگي و ورشكستگي اقتصادي آمريكاييها پايان خواهد پذيرفت.

2-آيا بنظر شما اين جمع اضداد كه تركيبي از تشكل مزدوران و تروريستهاي بين المللي است ميتواند دمكراسي، آزادي، بهزيستي و عدالت اجتماعي را به مردم بدبخت عراق هديه دهد؟ البته يك فرد كوري هم كه سواري ندارد، با انداختن يك نگاه به اين مجموعه شوراي اداره عراق ميگويد امكان پذير نيست.

البته بايد دانست كه پروژه ايجاد مرزهاي جديد در منطقه توسط استعمار همواره فعال بوده است. در مسير اين پروژه عراق هم مانند افغانستان در ناامني و جنگ داخلي بسر خواهد برد و در انتها در اثر گرسنگي مردم و  و ناامني و جنگ داخلي اين كشورها تجزيه خواهند شد. اكنون اكثر مسلمانان كه طرفدار امنيت، ثبات، آزادي و بهزيستي و توسعه كشورشان هستند، به سياستهاي استعماري انگليس و عملكرد آمريكا در اين بخش از جهان بي اعتماد هستند و اين انديشه را مؤسسات نظرسنجي مثل «گالوپ» و «بيوتراست» نشان داده اند، و در نتيجه شوراي اداره عراق بناچار با بحران مشروعيت روبرو است و آشكار است كه در اين سياست غلط منطقه اي حتي منافع استعمارگران در زمينه انرژي تضمين نخواهد شد، ناگفته نماند كه تفاهم مشترك در استراتژي براي كسب منافع مشترك غرب در منطقه وجود دارد ولي تضاد تاكتيكي در بدست آوردن منافع منفرد هريك از اين استعمارگران را نميتوان ناديده گرفت، چرا كه در تقسيم غنايم جنگي هر يك از آنها در صدد بيشتر سهم بردن ميباشند. در اين صورت است كه برخوردهاي مقطعي بين اين دولتها بوجود مي آيد. در اين راستا همواره انگليس، روسيه و چين در يك قطب عمل كرده اند. پس از جنگ اول و دوم جهاني و باز شدن پاي آمريكاييها به آن سوي آب و نيرومند شدن اقتصاد و ارتش آن كشور، او نيز در عضوگيري و افزودن مستعمره هاي خود اقدام مستقيم نظامي كرده است كه تاكنون از لحظا افكار عمومي مردم جهان اين عملكرد آمريكا همواره محكوم شده است. مابقي كشورهاي اروپائي مانند فرانسه، آلمان، اسپانيا، پرتغال و... رفته رفته نيروي نظامي خود را از دست دادند و با بي لياقتي و بي كفايتي سياست مداران اروپايي، آنها در تصميم گيريهاي بين المللي غايب شدند و همواره در حال از دست دادن مستعمره هاي خود هستند. در حال حاضر هم اتحاديه اروپا كه با تلاش فرانسه و آلمان ميخواهد قدرت سياسي و نظامي خود را در جهان بازنگري كند، لذا اروپا با تركيبي از كشورهاي طرفدار انگليس و آمريكا نميتواند نيرويي منسجم در توازن قدرت در جهان باشد. اسرائيل هم بدليل دست اندر كار بودن در تمام سيستمها (فراماسيونري، صهيونيسم، اخوان المسلمين) و با حمايت انگليس و آمريكا، همواره به خواسته و منافع خويش رسيده است. در پايان جنگ جهاني دوم كه با شكست آلمان، ايتاليا و ژاپن پايان يافت و آمريكا، انگليس و روسيه پيروز شدند از اتحاد اين سه ابرقدرت فرزندي متولد شد كه اسرائيل نام نهادند كه در اجراي سياستهاي استعماري اين كشورها در منطقه مسئوليت شاخصي به او محول شد كه در اين رابطه تشنج مداوم منطقه اي و تضعيف بيشتر و بيشتر كشورهاي مسلمان منطقه كمك زيادي به استعمارگران در اين منطقه كرده است. در اين راستا انگليس همواره طراح و استراتژ اصلي بوده است اگر بگوئيم كه انقلاب كمونيستي روسيه هم زير نظر و حمايت انگليس صورت گرفته است زياد هم اغراق نكرده ايم. البته شواهد تاريخي و ارزيابي آن صحت مطلب را ثابت ميكند. با آگاهي به اين موضوع كه ايجاد مرزهاي جديد به نيروهاي استعماري توان بيشتري براي دسترسي مستقيم به منافع و افزايش آن ميدهد، در اين راستا انگليس و آمريكا، هرگز از جنبشهاي آزاديخواهانه ملي و ميهني كه بوجود آورنده استقلال و حفظ تماميت ارضي و در نهايت آزادي و آباداني در اين كشورها است حمايت نكرده اند و در اجراي اين سياستهاست كه استعمار مصمم است با ورود نظامي مستقيم، دخالت مستقيم خود را در سياست و اقتصاد ايران وارد سازد و با استعمار مستقيم، منافع بيشتري از منابع ايران را برداشت نمايد. لذا ما و مردم ايران و ميهن پرستان آگاه، با هرگونه تجاوز خارجي به ايران مقابله خواهيم كرد و حكومت دست نشانده اسلامي در ايران را خودمان سرنگون خواهيم كرد و ملت ايران بر سرنوشت خود حاكم خواهد شد و استقلال ايران با حاكميت ملي تضمين خواهد شد. استقلال ملي و حاكميت ملي اجزا غيرقابل تفكيك يك پديده ميهني هستند كه در پي آن غرور و سرفرازي ملي نهفته است و در نهايت مردم گرايي و مردم سالاري اساس دمكراسي و آزادي و آباداني كشور را تأمين خواهد كرد و اين يكي از اصول انساني و حقوق حقه يك ملت است كه در سرنوشت و آينده خود شريك باشد. در اين مهم اشتراك و پيوستگي همه نيروهاي ميهني ـ مردمي با يكديگر نقش ويژه اي را در شكست دادن سياستهاي استعماري عليه ايرانزمين ايفا خواهند كرد. اكنون اپوزيسيون آزاديخواه ميهني ـ مردمي ايران بايد سياستهايي را برگزينند كه براساس آن بتواند از يك سو عليه سلطه شوم حكومت اسلامي دست نشانده استعمار و از سوي ديگر عليه سياستهاي استعماري مستقيم در ايران كه تضاد فاحشي با استقلال، تماميت ارضي، آزادي و منافع و حقوق ملي ما دارد همزمان مبارزه كند و با طرح خواستهاي هدفمند و تاكتيهاي مقطعي گامهاي جديدي به سوي پيروزي و در نهايت بهروزي ملت ايران عليه اهريمنان كژانديش داخلي و خارجي برداشته شود.

نيروي انساني و اقتصادي در يك مجموعه سياسي ـ اقتصادي و سياسي ـ اجتماعي، توانسته اند بازدهي عناصر مركب و سازنده جامعه را به ميزان قابل توجهي افزايش دهند و همچنين قادر بوده اند در رابطه با جوامع ديگر حاكميت سياسي  اقتصادي ـ اجتماعي خود را مصون نگه دارند و تأثيرگذار بر روند شكل پذيري سياسي اقتصادي ـ اجتماعي جوامع در حال رشد باشند.

براي مثال، ساختار جامعه مشترك اروپا كه در ابتدا بصورت بازار مشترك مابين شش كشور اروپايي در سال 1957 در رم به امضاء رسيد،‌كشورهايي مانند فرانسه، آلمان، ايتاليا، بلژيك، هلند، لوكزامبورگ، به فكر هماهنگي و همبستگي اقتصادي براي خارج شدن از بحرانهاي اقتصادي مرحله اي افتادند، و در سال 1973، انگليس، دانمارك و ايرلند وارد بازار مشترك اروپا شدند، اين ساختار در ابتدا فقط روند اقتصادي داشت ولي كم كم ناگزير شدند كه براي پيشبرد هدفهاي اقتصادي نياز به سياست اقتصادي و سياست اجتماعي مشترك مي باشد و بعد تشكيل شوراي اروپا همراه با ديوان عالي قضائي و كميسيون اروپا كه مسئوليت اجراي پروژه ها را در دست گرفته است، توانست گام مثبتي در اداره اين ساختار بردارد. اكنون ما شاهد رشد و توسعه اين مجموعه در مسير سازنده براي ملتهاي وابسته به آن مي باشيم، كه رفاه و آزادي و عدالت اجتماعي را در اروپا تضمين مي كند.

سازمان پارس و شوراي براندازي بعد از نابودي حكومت اسلامي در ايران و استقرار جمهوري مشروطه كه با آن امنيت و صلح به منطقه باز خواهد گشت، از پروژه تشكيل بازار مشترك خاور بزرگ حمايت خواهد كرد و آن را به اجرا در خواهد آورد. در ابتدا اين پروژه توسط متخصصين اقتصادي ـ اجتماعي ايراني مورد بررسي قرار خواهد گرفت و بعد از پيشنهاد اين پروژه به كشورهاي منطقه از همه صاحبنظران اقتصادي ـ اجتماعي كشورهاي علاقه مند به همكاري نظرخواهي خواهد شد.

كشورهايي كه مي توانند در محدوده اين پروژه قرار بگيرند، عبارت خواهند بود از: ايران، اسائيل، افغانستان، تاجيكستان، آذربايجان، ارمنستان، تركيه، عراق، اردن، لبنان، سوريه، مصر، كويت، امارات متحده عربي، بحرين، يمن و عربستان سعودي. البته بعدها كشورهاي همسايه در اين مجموعه مي توانند علاقه مندي خود را در اشتراك و ورود به اين ساختار اعلام نمايند.

با تشكيل بازار مشترك كشورهاي خاور بزرگ كه با هماهنگي و برنامه ريزي متخصصين منطقه صورت خواهد گرفت، هر چند يك بار اجلاس نمايندگان عضو بازار مشترك خاور بزرگ، تشكيل خواهد شد كه در آن پيشنهادات سازنده و مثبت براي بهبود روند هماهنگي در ايجاد يك ساختار مشترك المنافع، مورد بررسي قرار خواهد گرفت. در اين روند سياست اقتصادي ـ اجتماعي بازار مشترك خاور بزرگ در مسير رشد و توسعه كشورهاي عضو خواهد بود و سعي در افزايش رفاه و آسايش ملتها و بالا بردن توليد و مصرف در منطقه هدف اصلي اين مجموعه خواهد بود.

ايجاد صلح و امنيت در منطقه كه زمينه ساز اصلي اين پروژه مي باشد، تنها با نابودي حكومت تروريستي اسلامي در ايران امكان پذير است، بعد از براندازي اين حكومت ضد انساني و جنايتكار و استقرار جمهوري مشروطه، مي توان ثبات و آرامش را به منطقه بازگرداند و روند رشد و توسعه را در منطقه پي گيري كرد.

حضور ايران آزاد و آباد و با افتخار بعد از براندازي ملايان و وجود اسرائيل دموكراتيك و پيشرفته در منطقه، در تحولات سياسي ـ اقتصادي و سياسي ـ اجتماعي منطقه را نبايد از ياد برد. اين دو كشور در آينده مسئوليت اصلي را در تحولات مثبت اقتصادي و اجتماعي منطقه بعهده خواهند گرفت و همكاري مشترك اين دو كشور در آينده در پيشبرد هدفهاي عالي و انساني منطقه و تشكيل بازار مشترك خاور بزرگ، تعيين كننده خواهد بود.

ايران به دليل دارا بودن بار فرهنگي و اجتماعي و فكري بي نظير و همچنين با دارا بودن جمعيتي بيش از هفتاد و پنج ميليون نفر و منابع زيرزميني بسيار غني، يكي از شركاي اصلي اين پروژه خواهد بود.

اسرائيل با دارا بودن صنعت و تكنولوژي بسيار پيشرفته و مدرن، و اولين توليد كننده علم و صنعت در منطقه، همچنين با داشتن نظامي كاملاً دموكراتيك و اقتصادي توسعه يافته و ثروتمند و ارتشي قدرتمند، مي تواند در اجراي پروژه بازار مشترك خاور بزرگ نقش آفرين باشد.

كشورهاي ديگر منطقه به سهم خود با اشتراك و همياري و حمايت از اين پروژه مي توانند از بحرانهاي سياسي ـ اقتصادي و سياسي ـ اجتماعي خارج شده و همچنين با بروز آن همراه با هماهنگي با قدرت مشترك كشورهاي عضو، مقابله كنند و در جهت برقراري صلح و امنيت و رفاه و توسعه كشورشان مؤثر باشند.

در اين روند مثبت سياسي ـ اقتصادي و سياسي ـ اجتماعي اسرائيل تأمين كننده توليدات صنعتي و تكنولوژي منطقه خواهد بود و ايران با برنامه ريزهاي مشترك و روابط ديپلماتيك شايسته حافظ صلح و امنيت و ارتباطات شايسته مابين كشورها خواهد بود و براي اجراي اين پروژه سرمايه گذاري هاي لازمه را به عمل خواهد آورد، كه در امتداد آن با افزايش توليد و مصرف در منطقه در شرايط مطلوب و به گردش درآمدن چرخ اقتصادي در كشورهاي عضو، شكوفايي رشد و توسعه و مدرنيته به شكل بي سابقه اي در منطقه تجلي خواهد كرد.

در حال حاضر كه پروژه هاي بحران ساز براي بهره گيري اقتصادي استعمارگران در منطقه، جوابگوي نيازهاي منطقه اي و بين المللي نمي تواند باشد، مي بايست حكومت هاي بحران ساز و تروريست منطقه مانند حكومت اسلامي در ايران نابود گردند.

بيش از يك ربع قرن است كه انگليس، امريكا و اروپا همواره براي دستيابي هرچه بيشتر از منابع زيرزميني و منافع اقتصادي منطقه از حكومتهاي فاشيستي، مذهبي تندرو و جنگ افزار حمايت كرده اند و با برقراري جمهوري اسلامي در ايران، افغانستان و عراق در روند استعمار منفي مذهبي، بحران ساز منطقه بوده اند، كه منجر به نابودي اين جوامع از نگاه اجتماعي، فرهنگي و اقتصادي شده است، كه اين روند باعث عقب ماندگي اجتماعي و اقتصادي اين كشورها و ترويج كينه و دشمني مابين ملتها نيز شده است.

اين پروژه هاي بحران ساز استعمارگران منفي، مردم را به احشامي تبديل ميكند كه ديگر توان جسمي و فكري نداشته باشند و براي فقط سير كردن شكمشكان مانند حيوانات توسط آنها به هر سو روانه شوند، و در اين شرايط اينها نتوانند حق و حقوق ابتدايي و انساني خود را در دنياي بي عدالتي آنها جستجو كنند.

ما به آنها توصيه و پيشنهاد مي كنيم كه براي پيش گيري از بروز يك فاجعه غيرقابل كنترل جهاني، سياستهاي غيرانساني خود را رها كنند و از روند مثبت سازنده براي رسيدن به هماهنگي اقتصادي بهره گيري كنند و از پروژه ما براي نابودي و براندازي حكومت اسلامي در ايران حمايت كنند كه در امتداد آن با تشكيل بازار مشترك خاور بزرگ و افزايش توليد و مصرف، نظم جديد و مثبتي در تراز اقتصادي و افزايش ثروت و سرمايه جهاني بوجود آيد.

در پروژه يك جهاني شدن، ما بر آن باوريم كه هم تراز شدن سياست اقتصادي و سياست اجتماعي در مناطق جغرافيايي ـ اقتصادي مختلف، ميتواند در روند بهبود و بالا بردن توليد و مصرف جهاني كه پايه تراز اقتصادي مي باشد، نقش اساسي را ايفا كند، چرا كه بالا بودن قدرت خريد است كه مصرف را بالا مي برد و توليد بيشتر ميتواند جوابگوي نيازهاي اقتصادي شركت هاي چند مليتي كارگزار باشد.

براي رسيدن به اين آرمان و زمينه سازي منطقه اي و مرحله اي آن، ابتدا بايد حكومت اسلامي نابود گردد، و با رسيدن به ايران آزاد و آباد و با افتخار، ما مي توانيم در هماهنگي سياسي ـ اقتصادي، ابتدا در منطقه و بعد در جهان، نقش فعال داشته باشيم.

انگليس، اسرائيل، امريكا و متحدان اروپايي آنها بدانند كه مسئولان آينده ايران بعد از براندازي حكومت ملايان، خواهند توانست در ساختار نوين اقتصادي جهان نقش فعال داشته باشند و با هماهنگي و برنامه ريزي هاي سياسي ـ اقتصادي و اجتماعي منطقه اي و جهاني، در موازنه اقتصاد بين المللي مسئوليت خود را بعهده بگيرند.

پروژه بازار مشترك خاور بزرگ نخستين گام براي موازنه اقتصادي در منطقه و بعد در دنيا خواهد بود و در نهايت، صلح، آرامش، امنيت، رفاه، مهر و دوستي در دنيا سايه خواهد افكند.

سرافراز باد ایران بزرگ

سرافراز باد ایران بزرگ

چه بايد كرد؟

نه پنداريم، دروازه ها برويمان بسته و پاي رفتنمان شكسته است.

نه پنداريم، ما از همه برتريم و با ديگرانديشان دشمنان يكديگريم.

نه پنداريم، خونمان از ديگران رنگينتر و گفتارمان دلنشينتر است.

بايد نهال دوستي بنشانيم و بذر دشمني برنيفشانيم.

بدانيم كه يكدست را آوائي و نااميدان را فردائي نيست. بار كج بخانه نميرسد و پرستوي پر شكسته به آشيانه بازنميگردد. اگرچه راهمان، آرمانمان و دلخواهمان يكيست ولي كردارمان گونه اي روياروئيست. دايره هاي بسته، چون بهم پيوسته شوند زنجيري ارزنده ميشوند و سيلابهاي خروشان چون از هم گسيخته شوند آبراهه هاي گذرنده. بايسته است كه خدمتگزاران را سپاس گزاريم و گمراهان پشيمان را كنار مگذاريم. شايسته است كه اگر آشنا يا ناآشنايي در زمان گذشته بذري ناپسند كشته و يا ريسماني ناخوشايند رشته و اينك از كار خود رويگردان گشته، او را ببخشائيم و درهاي دوستي را برويش بگشائيم و بدانيد كه پيوستن به ياران و گراميداشت همكاران، نشانه بيداري و هوشياري، گواه بزرگواري و برترين نمود مردم سالاري است. باشكوه ترين جلوه گاه جهان آفرينش، آميزش رنگهاي گوناگون در كنار يكديگر است. زيباترين گلزارها تماشاگه رنگهاي سرخ و سبز و سپيد و ازينگونه بسيارها، در كنار جويبارهاست. ما كه شيفتگان فرهنگ ديرپا و پربار ايرانيم، اگرچه در گزينش راه ها نايكسانيم، همان به كه در كنار هم بمانيم و ارزش همياري را بيشتر بدانيم، تا درفش جاودانه رهايي ايرانزمين را برافراشته گردانيم. يكدل و يكزبان براي بازسازي ايران بكوشيم و با هم بجوشيم و نام و ياد اهريمنان را بهيچ بهائي نفروشيم، همچون چشمه ساران و جويباراني كه از دل كوهساران رانند بيكديگر بپيونديم و با هم پيمان بنديم كه:

هرگز نميتوانيم هر جويبار به تنهائي خود را بدريا برسانيم، زيرا:

بي پشتيباني رودها، دريا را سرنوشت نابودي است.

اگر پندارهامان يكسان نيست، آرمانمان جز بهروزي ايران نيست.

نوازندگان بسيار را هنگامي نوا دلرباست كه هماهنگ با هم نوائي يكتا بنوازند.

و، خوانندگان بيشمار را زماني آواز جانفزاست كه سرودي هم آوا بخوانند.

باشد كه نهال دوستي بارور شود و ريشه دشمني بخشكد و شكوه شادي در سرزمين باستاني ايران جايگزين غم و شوربختي گردد.

پاينده و سرافراز باد

ملت غيور ايرانزمين

گفتیم که شاخة فرانسوی امپراتوری روچیلدها توسط جیمز (یعقوب) روچیلد پایه گذاری شد. پس از مرگ او، پسرش بنام آلفونس روچیلد (۱۹۰۵ – ۱۸۲۷) در رأس شاخة فرانسه قرار گرفت. او پس از شکست ناپلئون سوم در سال ۱۸۷۰، رهبری هیئت فرانسوی غرامت جنگ را به عهده داشت و با پشتوانة عظیم مالی خود پرداخت سریع این غرامت را از سوی فرانسه مغلوب تضمین کرد.

در سالهای ۱۸۷۲ – ۱۸۷۱، آلفونس روچیلد مبالغ کلانی پول به دولت آدلف تی یر وام داد و به گفتة دائره المعارف بریتانیکا این وام سبب حفظ تی یر بر رأس دولت فرانسه شد. جالب است بدانیم که در همین زمان در لندن، پسر عموی او، لئونیل پسر ناتان، مبلغ ۴ میلیون لیره به دیزرائیلی، نخست وزیر انگلیس، وام داد و همین وام سبب شد که دولت انگلیس سهم اصلی را در کمپانی کانال سوئز به چنگ آورد!

معهذا، نام آورترین چهرة شاخة فرانسوی امپراتوری روچیلدها بارون ادموند جیمز روچیلد (۱۹۳۴ – ۱۸۴۵)، کوچکترین پسر جیمز روچیلد است؛ فردی که نام وی با استقرار یهودیان در فلسطین و تأسیس دولت اسرائیل پیوندی ناگسستنی دارد. بارون ادموند روچیلد کسی است که ۷۰ میلیون فرانک طلا در راه اسکان یهود در فلسطین سرمایه گذاری کرد؛ رقمی که علیرغم سنگینی آن در برابر دارائی روچیلدها و اهداف اقتصادی و سیاسی که در چشم انداز آینده می جستند، وزنی نداشت. ادموند روچیلد به پاس سهم تعیین کننده اش در تأسیس دولت اسرائیل توسط حیم وایزمن « پیشوای سیاسی صهیونیسم » و از سوی صهیونیستها « پدر ییشوو » لقب گرفت.

ادموند روچیلد بنیانگذار نخستین حرکت عملی صهیونیستی شناخته می شود زیرا با سرمایه او بود که به سال ۱۸۸۳ نخستین اردوگاه های یهودیان مهاجر در سرزمین فلسطین ایجاد شد. بارون روچیلد در دوران فعالیت هرزل هوادار استقرار « خاموش » و « آهسته » یهود در فلسطین بود. تمامی اقدامات کشاورزی که توسط کارشناسان فرانسوی در فلسطین صورت گرفت با سرمایه او بود و باز این نفوذ او بود که سهم اساسی در تعیین عملکرد دولت فرانسه به سود صهیونیست ها و اسکان یهودیان در فلسطین ایفاء کرد. اقدامات روچیلد توسط یک دستگاه اداری خشن صورت می گرفت که با اعمال قهر و خشونت علیه یهودیان فقیر مهاجر همراه بود. این اقدامات خشن طغیان هایی را درمیان مهاجرین یهود پدید ساخت. دائره المعارف یهود مدعی است که علیرغم اینکه ۲۰ سال تمام اقدامات سرکوبگرانه بارون روچیلد مورد انتقاد یهودیان مهاجر قرار می گرفت، امروزه « در بازنگری گذشته مشخص می گردد که بوروکراسی روچیلد نقش مثبت داشته است. » !

بارون روچیلد در سال های ۱۸۸۷، ۱۸۹۳، ۱۸۹۹ به بازدید از اردوگاههای یهودیان در فلسطین پرداخت و رهنمودهائی دال بر خودکفائی اردوگاهها، کاهش سطح زندگی و جلوگیری از اسراف، سخنگوئی به زبان عبری و احیاء سنن مذهبی یهود ارائه داد. در همین سفرها به دستور او اراضی جدیدی برای تأسیس اردوگاههای جدید در جولان و سایر مناطق فلسطین خریداری شد. روچیلدها با سرمایة ۱۴ میلیون فرانک به خرید ۳۲۰۰۰ هکتار زمین پرداخت و ۱۲ اردوگاه جدید تأسیس کرد که با کمک مالی او به زودی خودکفا شد و « مجمع اسکان یهودیان » نام گرفت. ادموند روچیلد در جریان چهارمین بازدید خود از فلسطین به سال ۱۹۱۴ از نتیجة اقدامات خود ابراز رضایت کرد. او علاوه بر سرمایه گذاری در کشاورزی، نقش اصلی را در توسعة صنعت شراب سازی در فلسطین ایفاء کرد و « کورپوراسیون الکتریک فلسطین » و « دانشگاه عبری » را بنیان گذارد. در این دیدار روچیلد به حیم وایزمن گفت: « بدون من صهیونیست ها هیچ کاری نمی توانستند از پیش ببرند و بدون صهیونیست ها اقدامات من محکوم به شکست بود. » وایزمن نیز روچیلد را از نظر « اندیشه سیاسی و ملی » دوراندیش خواند. ادموند روچیلد در موضع مثبت دولت فرانسه در قبال اعلامیه بالفور نقش اصلی داشت. در پایان جنگ اول جهانی، جیمز روچیلد، پسر ادموند روچیلد، به عنوان افسر ارتش انگلیس وارد سرزمین فلسطین شد و در سال ۱۹۲۳ بارون روچیلد با سرمایه گذاری بیشتر « مجمع اسکان یهودیان فلسطین » (پیکا) را به ریاست پسرش تأسیس کرد که هدف آن ایجاد اردوگاههای جدید بود. روچیلد در سال های ۱۹۲۴ و ۱۹۲۵ نیز به بازدید از فلسطین پرداخت و سخنرانی کرد. در این بازدیدها، وایزمن گفت: « به اعتقاد من، او پیشوای سیاسی صهیونیسم در نسل ماست » و داوید بن گوریون بعدها گفت: « از زمانی که او در صحنة اسکان یهود پدید شد تا زمان ما (۱۹۴۹) هیچ کس در امر استقرار و توسعة اسکان در اسرائیل به مانند او دیده نشد ». بارون ادموند روچیلد در سال ۱۹۲۹ به عنوان رئیس افتخاری « آژانس یهود » انتخاب شد و تا پایان عمر در این سمت بود. او در سال ۱۹۳۴ در پاریس درگذشت و در اسرائیل ۶۳۰۰۰ هکتار زمین و ۳۰ اردوگاه به ارث گذاشت.

نقش اساسی شاخة فرانسوی امپراتوری روچیلدها در صهیونیسم جهانی با مرگ بارون ادموند روچیلد پایان نمی یابد. پس از او، نوه های جیمز روچیلد اول در نیمه دوم قرن بیستم حامیان درجه اول دولت اسرائیل و از رهبران طراز اول صهیونیسم جهانی محسوب می شوند. امروزه، در رأس شاخة فرانسوی امپراتوری روچیلدها گی روچیلد (متولد ۱۹۰۹) و ادموند روچیلد (متولد ۱۹۲۶) قرار دارند. بارون گی روچیلد از شهرهای درجه اول سیاسی و مالی حکومت فرانسه بود که در زمان جنگ دوم جهانی آجودانی ژنرال دوگل را به عهده داشت. بارون گی روچیلد فرانسوی به همراه لرد ویکتور روچیلد انگلیسی دو رهبر اصلی امپراتوری پنهان روچیلدها در دوران معاصر محسوب می شوند.

روچیلدها و استعمار بریتانیا

پس از مرگ ناتان، رهبری شاخة انگلیس به پسرش لئونیل ناتان روچیلد (۱۸۷۹ – ۱۸۰۸) رسید. دوران فعالیت لئونیل با اقتدار یهودیان در حکومت انگلیس همراه است و در زمان او بنیامین دیزرائیلی، نویسنده و سیاستمدار یهودی الاصل، عنوان نخستین نخست وزیر رسمی انگلیس را به دست آورد و سکان امپراتوری بریتانیا را به دست گرفت. بنیامین دیزرائیلی (۱۸۸۱ – ۱۸۰۴) فرزند یک یهودی بود که به مسیحیت گروید (ظاهراً). دیزرائیلی در سال ۱۸۶۸ به مدت ۱۰ ماه نخست وزیر بود و سپس به مدت ۶ سال در رأس جناح اپوزیسیون مجلس قرار داشت. در سالهای ۱۸۸۰ – ۱۸۷۴ برای دومین بار به صدارت رسید و در این سالها سیاست خارجی فعالی را در جهت توسعة امپراتوری بریتانیا پیش گرفت. دیزرائیلی پدر حزب محافظه کار انگلیس محسوب می شود. دیزرائیلی از حمایت مالی لئونیل روچیلد برخوردار بود و این حمایت نقش مهمی در صعود وی در هرم دیوانسالاری بریتانیا ایفاء کرد. در واقع دیزرائیلی بزرگترین سرمایه گذاری روچیلدها بود. در دوران دیزرائیلی، لئونیل به عنوان رئیس « بنیاد بانکی » دولت انگلیس مسئولیت پرداخت بدهی های دولت را به عهده داشت و قرضه های کلان مربوط به ایرلند جنگ کریمه توسط او پرداخت شد. چنانکه در تاریخ ثبت است تنها با پرداخت وام ۴ میلیون لیره ای لئونیل ناتان روچیلد در سال ۱۸۷۵ بود که دولت انگلیس قادر شد سهام اصلی شرکت سوئز را خریداری کند و برای سالها در منطقه خاور نزدیک نقش کلیدی ایفاء نماید. « شرکت بین المللی کانال سوئز » در سال ۱۸۵۸ به منظور حفر کانال سوئز توسط فرانسوی ها تأسیس و این کانال در سال ۱۸۹۶ افتتاح شد. دولت بریتانیا در آغاز با حفر کانال مخالف بود و آن را تهدیدی از سوی فرانسوی ها برای مستعمرة خود در هندوستان تلقی می کرد. دیزرائیلی، تحت تأثیر روچیلدها، این مشی دولت انگلیس را تغییر داد و با اعتبار لئونیل روچیلد ۴۰ درصد سهام کمپانی را خریداری کرد و بدین ترتیب بریتانیا به بزرگترین سهامدار شرکت بدل شد. مسئولیت حفاظت کانال در سالهای ۱۹۵۶ – ۱۸۸۳ با سربازان انگلیسی بود. دولت مصر در ژوئیة ۱۹۵۶ کانال سوئز را ملی کرد. جالب است بدانیم که همراه با حفر کانال سوئز بود که نخستین گامهای جدی در راه استقرار یهودیان در فلسطین برداشته شد:

... با ساخته شدن کانال سوئز مسئله جدی تر گردید. در واقع این زمان فرانسه و انگلیس که دیگر بقدر کافی رقیب یکدیگر به شمار می آیند، علاقة نزدیک تر و در عین حال مشترک و حیاتی به مسئلة فلسطین پیدا می کنند. از قرار معلوم، فرانسه زیر پرچم « نوعدوستی » تعهد می کند که کلیمیان فقیر را برای تشکیل یک مستعمرة یهودی به فلسطین اعزام دارد. از طرف دیگر در همین فاصله هنگامی که کانال سوئز در حال حفر شدن بود، سرمونت فیور از طرف دولت انگلیس گفتگوهائی دربارة خرید زمین در سرزمین فلسطین، جهت اسکان یهودیان در آنجا، با سلطان عثمانی به عمل می آورد.

به گفتة دائره المعارف یهود، شخصیت سیدونیا در کتاب معروف دیزرائیلی بنام  Coningsby تصویر ایده آلیزه شده لئونیل روچیلد است. لئونیل پس از تحکیم سیطرة مالی خود بر دیوانسالاری بریتانیا وارد صحنة علنی سیاست شد و به عنوان نخستین یهودی به عضویت مجلس عوام انگلیس درآمد.

برادر کوچک لئونیل، بنام سر آنتونی روچیلد (۱۸۷۶ – ۱۸۱۰) نیز در جامعة انگلیس به عنوان یک شخصیت اشرافی شهرت یافت. زیرا او در عین آنکه لقب « سر » را از ملکه ویکتوریا دریافت داشت، یک بارون اطریشی نیز بود. سر آنتونی روچیلد نخستین « اتحادیه کنیسه ها » را در انگلیس پایه گذارد و دو دختر خود را به ازدواج دو خانوادة بلندپایة اشرافی درآورد. داماد سرآنتونی روچیلد بنام آرچی بالد پریمروز در دوران دیزرائیلی در هرم دیوانسالاری انگلیس بالا کشیده شد، در دولت گلادستون وزارت خارجه را به دست گرفت و سپس نخست وزیر شد.

با اقتدار روچیلدها در اقتصاد و سیاست انگلستان – که قدرت درجه اول استعماری جهان محسوب می شد و مستعمرات آن در آن زمان ۲۰ میلیون کیلومتر مربع زمین و ۲۰۰ میلیون نفر جمعیت را در بر می گرفت – آنان نخستین زمزمه های سیطرة صهیونیستی را برپا کردند و به سیاست خاورمیانه ای بریتانیا در جهت فروپاشی دولت عثمانی و تحقق « تمدن بزرگ یهود » در خاورمیانه سمت و سو بخشیدند. روزنامه تایمز لندن، که از دیرباز دارای پیوندهای جدی با روچیلدها بوده و هست، در سال ۱۸۴۰، ۵۷ سال قبل از تشکیل نخستین کنگرة صهیونیست ها در شهر بال سوئیس و تأسیس « سازمان جهانی صهیونیست ها » (اوت ۱۸۹۷) در مقاله ای با عنوان « سوریه – بازگرداندن یهودیان » نوشت:

پیشنهاد استقرار یهودیان در سرزمین آباء و اجدادی شان، تحت حمایت ۵ قدرت بزرگ، اینک دیگر یک مسئلة ذهنی و خیالی نیست، بلکه موضوعی است از نظر سیاسی درخور اعتنا.

اسناد و مدارک تاریخی نشان می دهد، این روچیلدها بودند که مسئلة فلسطین را به عنوان « سرزمین موعود » در میان ثروتمندان و روشنفکران یهودی مطرح ساختند و در راه تحقق آن پای فشردند، در حالیکه بسیاری از یهودیان در آن زمان به سرزمین خاصی نظر نداشتند و برخی از آنها به عنوان « سرزمین موعود » به آمریکا و حتی آفریقای جنوبی می گریستند. و بالاخره با دستمایه مالی و نفوذ سیاسی روچیلدها بود که این پروژه تحقق پذیرفت و سرانجام به تأسیس کشوری بنام « اسرائیل » در خاورمیانه منتهی شد.

ناتانیل مایر روچیلد (۱۹۱۵ – ۱۸۴۰)، پسر ارشد لئونیل ناتان، پس از پدر در رأس شاخه انگلیسی امپراتوری روچیلد قرار گرفت. ناتانیل مایر، که به گفته دائره المعارف یهود در ایجاد « پیوندهای یهودی – انگلیسی » نقش مهمی ایفاء کرد، در رأس جامعة یهودیان انگلیس جای داشت و نخستین یهودی بود که با دریافت عنوان « بارون » نامش به عنوان اولین لرد خاندان روچیلد انگلیس ثبت شد. لرد روچیلد اول به عنوان رئیس « بانک انگلیس » (بانک آواینگلند) و رئیس کمپانی های متعدد، تنها عضو یهودی « کمیسیون سلطنتی امور بیگانگان » بود و تمام توان سیاسی و مالی امپراتوری روچیلدها را در جهت استقرار یهودیان در فلسطین به کار گرفت. در دوران لرد روچیلد اول پیوند روچیلدها با حکومت بریتانیا به اوج رسید. او و برادرانش (آلفرد که به گردآوری عتیقه جات و آثار هنری اشتغال داشت و لئوپولد که یک چهره جامعة ورزشی انگلیس بود) نزدیک ترین دوستان پرنس ولز، که بعداً با نام ادوارد هفتم شاه انگلیس شد، بودند. در این زمان فردیناند جیمز روچیلد، عموزاده آنها از شاخة وین، در لندن اقامت گزید و تبعة انگلیس و عضو مجلس عوام شد و به گردآوری عتیقه جات و آثار هنری پرداخت. فردیناند نخستین روچیلدی بود که در خانة خود از ملکه ویکتوریا پذیرائی کرد. در همین دوران بود که در سفر سال ۱۳۰۶ ق/ ۱۸۸۸ م. ناصرالدین شاه قاجار به انگلیس، وی در خانة روچیلدها میهمان شد و به گفتة محمد حسن خان اعتمادالسلطنه:

شنیدم عزیزالسلطان (ملیجک) در خانة روچیلد که رفته بودند بعضی اسباب دزدیده بودند، صاحبخانه ملتفت شده بود به افتضاح پس گرفته بود.

در دوران لرد روچیلد اول (ناتانیل مایر) بود که به سال ۱۹۰۲ « تراست مستعمراتی یهود » به عنوان ابزار مالی صهیونیسم، که هدف خود را « عمران و توسعه صنعتی و بازرگانی فلسطین » اعلام داشت، با سرمایة روچیلدها به مبلغ ۲ میلیون پوند تأسیس شد.

در دو دهة آغازین قرن بیستم، فعالیت روچیلدها در جهت اضمحلال دولت مقتدر عثمانی و مهاجرت یهودیان به فلسطین و تغییر جغرافیای سیاسی خاورمیانه به سود تأسیس « تمدن بزرگ یهود » متمرکز بود. در این حوادث لرد روچیلد دوم (لئونیل والتر ۱۹۳۷ – ۱۸۶۸)، پسر ارشد ناتانیل مایر روچیلد، نقش اساسی داشت. لرد روچیلد دوم به عنوان یک طبیعی دان و مالک یک باغ وحش خصوصی منحصر به فرد در جامعة علمی انگلیس نیز شهرت داشت.

تحقق آرمان صهیونیستی « سرزمین موعود » در سرزمین فلسطین، همانگونه که به نام بارون ادموند روچیلد فرانسه در پیوند است، با نام عموزادة انگلیسی او، لرد روچیلد دوم، نیز پیوند تنگاتنگ دارد. این تلاش ها به ثمر نشست و در سال ۱۹۱۷ با اعلامیة بالفور تحقق آرمان صهیونیستی « سرزمین موعود » به سیاست رسمی و علنی دولت بریتانیا بدل شد. اعلامیة معروف بالفور نامه ای است که جیمز بالفور، وزیر خاارجة وقت انگلیس، به لرد لئونیل والتر روچیلد نوشت. متن این نامه چنین است:

وزارت خارجه (۲ نوامبر ۱۹۱۷(

لرد روچیلد عزیز

بسیار خوشوقتم اطلاعیه زیر را که از طرف دولت اعلیحضرت در جهت همدردی با آمال صهیونیستی یهود، به کابینه تسلیم و بوسیلة آن مورد تصویب قرار گرفته است به اطلاع شما برسانم:

« دولت اعلیحضرت تأسیس یک موطن ملی برای مردم یهود در فلسطین را به دیدة مساعد می نگرد و بهترین تلاش های خود را برای تسهیل وصول به این هدف به کار می برد و صریحاً تأکید می ورزد که هیچ عملی نباید به زیان حقوق مدنی و مذهبی جوامع غیر یهودی موجود در فلسطین یا حقوق و موقعیت سیاسی یهودیان در هیچ کشور دیگر صورت گیرد.

باعث امتنان من خواهد بود اگر این اطلاعیه را به اطلاع فدراسیون صهیونیست برسانید. »

ارادتمند شما

آرتور جیمز بالفور

سر وینستون چرچیل و روچیلدها

تاریخ خاندان روچیلد در نیمة اول قرن بیستم با نام سر وینستون چرچیل (۱۹۶۵ – ۱۸۷۴)، سیاستمدار مقتدر انگلیس، آمیخته است. بررسی زندگینامة سیاسی چرچیل نشان می دهد که این نخست وزیر نامدار بریتانیا در استراتژی صهیونیستی روچیلدها همان جایگاهی را دارا بود که در نیمة دوم قرن نوزدهم بنیامین دیزرائیلی واجد آن بود. همانطور که خواهیم دید در نیمة دوم قرن بیستم نام روچیلد با دولت محافظه کار ادوارد هیث پیوند تنگاتنگ یافت.

بیوگرافی نویسان چرچیل دربارة نقش جامعة یهودیان انگلیس به رهبری روچیلدها در صعود چرچیل در هرم دیوانسالاری انگلیس در هرم دیوانسالاری انگلیس اذعان دارند. تروخانوفسکی می نویسد:

هنگامی که ناتان لاسکی رئیس کنگرة یهودیان منچستر طی نامه ای چرچیل را از موجودیت سازمان آگاه کرد، در مه ۱۹۰۴ چرچیل طی نامه جوابیه ای همدردی ژرف خود را نسبت به آرمان های این سازمان ... اعلام داشت ... هنگامی که وینستون چرچیل به معاونت وزارت مستعمرات رسید مناسبات خود را با ناتان لاسکی و دوستانش در منچستر استوارتر کرد: ... لاسکی همة میتینگ های یهودیان را که از چرچیل پشتیبانی می کردند رهبری می نمود و برخی می گفتند: بی گمان هر یهودی که علیه وینستون چرچیل رأی بدهد به جامعة یهود خیانت کرده است. البته باید گفت پیوند لرد نورثکلیف (۱۹۲۲- ۱۸۶۵) مالک روزنامة تایمز لندن، با روچیلدها و اینتلیجنس سرویس و نقش او در زندگی وینستون چرچیل از پدیده های جالب تاریخ معاصر انگلیس است. چرچیل در سال ۱۸۹۸ توسط آلفرد هارمسورث (لرد نورثکلیف بعدی) کشف شد. هارمسورث مقالة شورانگیزی دربارة چرچیل بیست و چهار ساله با عنوان « جوان ترین رادمرد اروپا » در روزنامة دیلی میل منتشر کرد. تأثیر این مقاله و حمایت تبلیغاتی هارمسورث چنان بود که دو سال بعد چرچیل را وارد پارلمان انگلیس کرد و بدینسان زندگی سیاسی او آغاز شد. لرد نورثکلیف، به عنوان قدرتمندترین چهره مطبوعاتی بریتانیا، و با همکاری چرچیل و سرتیپ سر جیمز ادموندز (رئیس اطلاعات نظامی)، نقش مهمی در ایجاد جنون ضد آلمانی در جامعه انگلیس ایفا نمود. او توسط یک نویسنده بنام لکیو از طریق داستان هایی پیرامون نفوذ موهوم جاسوسان آلمان و حملة قریب الوقوع آلمان، زمینة تجدید سازمان دستگاه اطلاعاتی و امنیتی انگلیس را به صورت دو سرویس MI – 6 و MI – 5 در سال ۱۹۰۹، فراهم ساخت. توسعة این جو از عوامل مؤثر در ایجاد جنگ جهانی اول بود. البته امروز اسناد کافی و صریح موجود است که نقش درجه اول وینستون چرچیل و اینتلیجنس سرویس بریتانیا را در انقلاب بلشویکی و تأسیس دیکتاتوری های کمونیستی نشان می دهد.

نام وینستون چرچیل به عنوان مؤسس دولت های پوشالی دست نشانده در خاورمیانه به سود تحکیم مواضع صهیونیست ها در فلسطین ثبت است. هارولد ویلسون، نخست وزیر پیشین انگلیس، می نویسد:

چرچیل در سال ۱۹۲۱ به وزارت مستعمرات رفت و در آنجا با کمک لارنس عربستان دو کشور پادشاهی عراق و اردن بزرگ را بوجود آورد و شرایط لازم را برای تأسیس کشور ملی یهود در فلسطین فراهم آورد و در تمام مدت عمر از آن حمایت نمود.

وینستون چرچیل در دوران حیات سیاسی خود نقش کلیدی در سیاست خاورمیانه بریتانیا داشت. کارنامة سیاسی چرچیل به شرح زیر است: وزیر تجارت (۱۹۱۰ – ۱۹۰۸)، وزیر کشور (۱۹۱۱ – ۱۹۱۰)، وزیر دریاداری (۱۹۱۵ – ۱۹۱۱)، وزیر جنگ (۱۹۲۱ – ۱۹۱۹) در این زمان بود که به دستور او کودتای سیدضیاء – رضاخان در ایران صورت گرفت، وزیر مستعمرات (۱۹۲۲ – ۱۹۲۱) -  در این زمان بود که انگلستان با دریافت قیمومیت فلسطین بعد از فروپاشی دولت عثمانی از سازمان ملل سلطة خود را بر این دیار رسمیت بخشید و گامهای اساسی در راه تأسیس دولت اسرائیل برداشته شد، وزیر خزانه داری (۱۹۲۹ – ۱۹۲۴)، وزیر دریا داری (۱۹۴۰ – ۱۹۳۹)، نخست وزیر مقتدر دوران جنگ دوم جهانی (۱۹۴۵ – ۱۹۴۰). واپسین دوران زندگی سیاسی چرچیل با صدارت او در سالهای ۱۹۵۵ – ۱۹۵۱ به پایان می رسد. این سالها در تعیین سرنوشت مردم ایران و تحکیم سیطررة رژیم محمدرضا پهلوی نقش تعیین کننده داشت و در همین زمان بود که به دستور چرچیل و برای منافع روچیلدها و شرکت های نفتی بین المللی کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ طراحی و اجرا شد.

به اعتقاد بسیاری از پژوهشگران صهیونیسم، در سالهای ظهور نازیسم در آلمان و جنگ جهانی دوم، روچیلدها در پیوندی مرموز با سران آلمان هیتلری قرار داشتند. یوری ایوانف می نویسد:

کسانی که علاقه مند به بحث دربارة « مسائل به ظاهر متناقض » خاصه در پیوند با جریان صهیونیسم جهانی هستند بهتر است ابتدا به این پرسش پاسخ گویند: چرا و چگونه خاندان روچیلد، این خانوادة یهودی که افرادش به طفیل اقتصاد ممالک متعددی زندگی می کنند، در حالیکه نازی ها بسیار از مردم اروپا و از جمله یهودیان را با خشونت هرچه بیشتر به قتل می رسانیدند، نه تنها جان سالم از معرکه به در بردند بلکه ثروتمندتر از پیش نیز شدند؟

قبلاً دیدیم که چگونه صهیونیست هایی که از گهواره دست پروردة روچیلد بودند نقش قربانیان نازی را به یهودیان اروپائی تحمیل کردند و چگونه با نازی ها از در سازش درآمدند و با ایشان به توافق رسیدند که یهودیان را روانة کوره های آدم سوزی سازند و یا به کیبوتص های سرزمین کنعان اعزام دارند.

محقق فوق می افزاید:

روچیلدها خوب می دانند که اسرارشان را چگونه حفظ کنند، چنانکه راز ملاقات های خویش را طی دو جنگ جهانی به کمال حفظ کردند: آری، آنگاه که از اطریش و فرانسه و انگلستان گرد هم می آمدند تا در انجمن های خانوادگی و از فراز گیلاس های شامپانی بر مردم اروپا که در جاهایی دیگر – که از لحاظ آنها در حکم جاهایی در سیاره ای دیگر بود – خونشان ریخته می شد خیره شوند و نقش ها و حوزه های نفوذ را تقسیم کنند و به حساب سود خود برسند.

اگر توجه کنیم که یک سال پیش از به قدرت رسیدن هیتلر، یهودیان تنها ۱۹ درصد جمعیت فلسطین را تشکیل می دادند و علیرغم خشونت و ارعاب بارون ادموند روچیلد تمایلی به مهاجرت به فلسطین از خود نشان نمی دادند، خدمت بزرگ نازیسم آلمان به روچیلدها و پیوند مرموز میان آنان ملموس تر خواهد شد. در اینجا این سئوال مطرح است که براستی آیا صهیونیسم آرمان روچیلدهاست و یا ابزاری است در دست آنان برای ایجاد یک امپراتوری عظیم مالی در خاورمیانه و جهان؟!

لرد روچیلد دوم بلاعقب بود و پس از مرگ وی رهبری روچیلدهای انگلیس به آنتونی گوستاو روچیلد (۱۹۶۱ – ۱۸۸۷)، پسر لئوپولد برادر روچیلد دوم، رسید. آنتونی گوستاو روچیلد بخشی از سرمایة روچیلدها را به سمت صنعت پزشکی هدایت کرد و سیطرة خود را بر سیطرة بیمارستانی و پزشکی انگلیس برقرار ساخت. علاوه بر او، جیمز آرماند روچیلد (۱۹۵۶ – ۱۸۷۸)، پسر بارون ادموند روچیلد فرانسه (پدر سرزمین اسرائیل)، نیز که از جوانی در انگلستان مقیم و تبعة این کشور بود و در جنگ جهانی به همراه ارتشهای فرانسه و انگلیس در خاورمیانه حضور فعال داشت، در صحنة سیاست درخشش یافت و در سالهای حساس ۱۹۴۵ – ۱۹۲۹ به عنوان نماینده « حزب لیبرال » در مجلس عوام حضور داشت. جیمز روچیلد در دوران دولت مک دونالد از طرح مستعمره کردن فلسطین هواداری جدی کرد که به زعم او تنها راه حفظ منافع یهود و اعراب و جلوگیری از سلطه یکی بر دیگری بود ! در سالهای پس از جنگ دوم، بویژه از دهه ۱۹۵۰، لرد روچیلد سوم (ویکتور روچیلد) در رأس امپراتوری نامرئی روچیلدها قرار گرفت که دامنة این امپراتوری را به درون سرویس های اطلاعاتی معظم غرب گسترش داد.

پس از جنگ دوم جهانی، سرمایة روچیلدها انگلیس علاوه بر مجتمع غول آسا « رویال داچ شل »، راههای نوینی برای توسعه یافت. روچیلدها مبالغ کلانی در ایالات متحده آمریکا و کانادا سرمایه گذاری کردند؛ در کانادا بویژه بر صنعت فیلم و تلویزیون این کشور چنگ انداختند و در آمریکا وارد اتحاد با « بنیاد مورگان » شدند که اکنون شریک اصلی آنها در کمپانی « شل » محسوب می شد. دوران پس از جنگ دوم که با تأسیس دولت اسرائیل همراه است، شاهد سرمایه گذاری های کلان روچیلدها در این کشور است. با سرمایه لرد روچیلد سوم (ویکتور روچیلد) بود که شبکة تلویزیونی اسرائیل تأسیس شد و جیمز روچیلد نیز راه پدرش را در سرمایه گذاری در اسرائیل دنبال کرد و زنان روچیلدها انواع مؤسسات « خیریه » و کلوپ های رقص را در « سرزمین موعود » پایه ریزی کردند.

روچیلدها و سلطنت پهلوی

بررسی اجمالی که از امپراتوری نامرئی روچیلدها و سیطرة آنان بر شئون سیاسی و اطلاعاتی و اقتصادی و فرهنگی دنیای غرب ارائه شد، جایگاه تعیین کننده صهیونیسم را در تنظیم سیاست های خاورمیانه ای قدرت های اصلی غرب (آمریکا، انگلیس و فرانسه) نشان می دهد. استراتژی صبورانة روچیلدها به منظور تأسیس « تمدن بزرگ یهود » در خاورمیانه از نیمه قرن نوزدهم آغاز شد و در انطباق با سیاست های استعمار و امپریالیسم غرب به سوی هدف خود گام هایی خاموش و سنجیده برداشت. به اعتقاد ما، ایران در استراتژی روچیلدها جایگاه اساسی داشت و لذا می توانیم صعود سلطنت رضاخان را گامی از سوی صهیونیسم به منظور تأمین شرایط لازم برای تأسیس « تمدن یهود » در خاورمیانه ارزیابی کنیم. این گام توسط اردشیر ریپورتر، سرجاسوس انگلیس در ایران، به فرجام رسید. همزمان در خاورمیانه عربی نیز رژیم های پوشالی و خلق الساعه تأسیس گردید. در بطن این محیط مناسب بود که توسط روچیلدها اسکان یهودیان فقیر اروپا در فلسطین توسعه یافت و سرانجام در سال ۱۹۴۸، با مداخلة آمریکا و انگلیس تحت پوشش سازمان ملل به تأسیس دولت اسرائیل، به عنوان کانون اولیة « تمدن بزرگ یهود » انجامید. با تأسیس دولت اسرائیل، عوامل ایرانی بریتانیا در ایران به سود اسرائیل وارد صحنه شدند:

در ۱۹۴۸ که دولت اسرائیل تأسیس شد، ایران به یهودیان عراقی که برخلاف یهودیان ایرانی مورد سرکوب قرار گرفته بودند اجازه داد از طریق ایران به اسرائیل فرار کنند. در این هنگام یکی از وظایف اصلی موساد، سرویس جاسوسی اسرائیل، که مهاجرت یهودیان به اسرائیل را تسهیل کند. دولت ایران به مأموران موساد اجازه داد در تهران فعالیت کنند، یعنی به عبارت دیگر از بدو تأسیس دولت اسرائیل، ایران از اعراب حمایت لفظی می کرد و به اسرائیل کمک پنهانی می داد. ایم یک طرح بادوام بود ... از اسناد بایگانی اسرائیل معلوم می شود که ... اسرائیل شناسائی دو فاکتوری خود را (در دی ماه ۱۳۲۸ – ژانویه ۱۹۵۰) با پرداخت رشوه قابل توجهی به محمد ساعد نخست وزیر وقت ایران به دست آورد. مذاکرات را از جانب دولت اسرائیل یک آمریکایی که هنوز در پرونده ها فقط « آدم » شناخته می شود و با موساد همکاری داشته است رهبری می کرد. او ضمناً یک تاجر ایرانی را می شناخت که با نخست وزیر دوست و « شریک تجارتی » بود. از طریق این شخص نخست وزیر مطالبه ۴۰۰/۰۰۰ دلار کرد تا موافقت هیئت وزیران را جلب و شاه را متقاعد سازد که شناسائی دوفاکتوری اسرائیل خدمت به منافع ملی ایران است ... از قراری که به اسرائیلی ها گزارش دادند شاه گفته بود: « اگر نخست وزیر و وزیر امورخارجه موافق شناسائی اسرائیل هستند، من حرفی ندارم. » بنابراین مبلغ ۴۰۰/۰۰۰ دلار پرداخت شد.

دومین دوران رسوخ صهیونیسم در ایران با ورود شاپور ریپورتر آغاز گردید که به عنوان عامل لرد روچیلد سوم و اینتلیجنس سرویس بریتانیا به تعیین کننده ترین چهرة جاسوسی غرب در دربار پهلوی بدل شد. پیتر رایت می نویسد:

لرد ویکتور روچیلد با استفاده از دوستی اش با شاه ایران و ادارة برخی از عوامل جاسوسی در خاورمیانه که آنها را برای دیک وایت (رئیس کل MI-6 ) و بطور شخصی کنترل می کرد، مانند سر ریپورتر که رل تعیین کننده ای در عملیات خاورمیانه ای  ر سال های دهة ۱۹۵۰ داشت، روابط خود را با دستگاه اطلاعاتی انگلستان حفظ می کرد.